குறள் 290:
கள்வார்க்குத் தள்ளும் உயிர்நிலை கள்ளார்க்குத் தள்ளாது புத்தே ளுலகு.
களவாடி வாழ்வோரைத் தன்னுயிரே தூற்றும்! தவிர்த்தால் புகழுலகம் உண்டு.
வாய்மை
குறள் 291:
வாய்மை எனப்படுவ தியாதெனின் யாதொன்றந் தீமை யிலாத சொலல்.
யாருக்கும் தீமை பயக்காமல் சொல்வதே வாய்மை எனப்படும்! கூறு
குறள் 292:
பொய்ம்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கு மெனின்.
பொய்சொன்னால் குற்றமற்ற நன்மை கிடைக்குமென்றால் பொய்கூட வாய்மைதான் சொல்.
குறள் 293:
தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின் தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.
நெஞ்சறிய பொய்பேசி வாழவேண்டாம்! பேசினால் நெஞ்சே பொசுக்கும் உணர்.
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments