காசாவின் போர்க்கால காதல் கதை
காசாவின் வானம் அந்த இரவு மீண்டும் சிவந்தது.
பட்டாசு சத்தமல்ல… குண்டுகள் வெடிக்கும் சத்தம்.
குழந்தைகள் அழுகை, பெண்களின் அலறல், தந்தைகளின் துயரம் – அந்த நகரம் முழுவதும் மரணத்தின் நிழல் பரவியிருந்தது.
அந்த இடிபாடுகளுக்குள் வாழ்ந்தாள் லய்லா.
அவள் ஒரு மருத்துவக் கல்லூரி மாணவி.
போருக்கு முன்பு அவளின் கனவு மருத்துவராகி குழந்தைகளை காப்பாற்றுவது.
ஆனால் இப்போது, மருத்துவமனைக்கு சென்று உயிர் காப்பதற்குப் பதிலாக, வீடுகளின் இடிபாடுகளில் சிக்கியவர்களைத் தேடி காப்பாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.
அதே நகரத்தில் இருந்தான் யூசுப்.
இளம் புகைப்படக் கலைஞன்.
போருக்கு முன்பு திருமண விழாக்கள், குழந்தை பிறந்தநாள் விழாக்கள், குடும்ப சந்தோஷ தருணங்களைப் படம் பிடித்தவன்.
இப்போது அவன் கேமரா பதிவு செய்தது – கண்ணீர், இரத்தம், சிதைந்த வீடுகள், நொறுங்கிய கனவுகள்.
ஒரு நாள் மருத்துவ உதவி மையத்தில் லய்லா காயமடைந்த சிறுவனுக்கு கட்டு போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது யூசுப் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.
தூசி படிந்த முகம்… சோர்வான கண்கள்… ஆனால் அதில் எரிந்தது மனித நேயம்.
“நீங்கள் ஓய்வெடுக்கவே இல்லையா?” என்று கேட்டான் யூசுப்.
லய்லா சிரித்தாள்.
“இந்த நகரம் ஓய்வெடுக்கவில்லை… நான் எப்படி ஓய்வெடுப்பேன்?”
அந்த ஒரு வாக்கியம் யூசுப் இதயத்தில் பதிந்தது.
அடுத்த சில நாட்களில் இருவரும் பல இடங்களில் சந்தித்தனர்.
அவன் காயமடைந்தவர்களை தூக்கி கொண்டுவந்தான்.
அவள் அவர்களுக்கு சிகிச்சை அளித்தாள்.
போரின் நடுவில் அவர்கள் நட்பாகிப் போனார்கள்.
ஒரு மாலை, குண்டு சத்தம் சில நிமிடம் நின்றபோது, இருவரும் சிதைந்த கட்டிடத்தின் மேல்தளத்தில் அமர்ந்தனர்.
சூரியன் மறையும் நேரம்.
“போர் முடிந்த பிறகு என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டாள் லய்லா.
யூசுப் மெதுவாக சொன்னான்:
“ஒரு வீடு கட்ட வேண்டும்… அதில் அமைதி இருக்க வேண்டும்… நீ இருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்.”
லய்லாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.
அவள் முதன்முறையாக சிரித்தாள்.
“நான் ஒரு மருத்துவமனை கட்ட வேண்டும்… குண்டு சத்தமில்லாத இடத்தில்.”
“அதில் நான் புகைப்படங்கள் எடுப்பேன்,” என்றான் யூசுப்.
அவர்கள் சிரித்தனர்.
பல மாதங்களுக்கு பிறகு அந்த இடிபாடுகளில் சிரிப்பு ஒலி கேட்டது.
ஆனால் போர் காதலுக்காக நின்றதில்லை.
அடுத்த நாள் இரவு மிகப்பெரிய தாக்குதல் நடந்தது.
மருத்துவ மையம் தாக்கப்பட்டது.
லய்லா உள்ளே இருந்தாள்.
யூசுப் வெளியே இருந்து ஓடிவந்தான்.
“லய்லா!” என்று கத்தினான்.
தூசி, புகை, தீ – எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அவன் இடிபாடுகளை கைகளால் அகற்றினான்.
இறுதியில் அவளை கண்டான்.
காயமடைந்திருந்தாள்.
லய்லா மெதுவாக கண் திறந்தாள்.
“யூசுப்… நீ வந்தாயா…”
“நான் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன்!”
அவள் சிரித்தாள்.
“போர் முடிந்த பிறகு… அந்த வீட்டை கட்டு…”
“நீயும் வருவாய்!” என்று அழுதான் யூசுப்.
ஆனால் லய்லாவின் கை மெதுவாக அவன் கையிலிருந்து விழுந்தது.
அந்த இரவு யூசுப் முதல் முறையாக கேமராவை கீழே வைத்தான்.
ஏனெனில் சில துயரங்கள் படம் பிடிக்க முடியாதவை.
மாதங்கள் கடந்தன.
போர் ஓரளவு நின்றது.
ஒரு வெற்று நிலத்தில் சிறிய கட்டிடம் எழுந்தது.
அதன் பெயர்: “லய்லா குழந்தைகள் மருத்துவ மையம்.”
அதன் சுவரில் ஒரு பெரிய புகைப்படம்.
தூசி படிந்த முகம்… சோர்வான கண்கள்… ஆனால் மனித நேயம் நிறைந்த பார்வை.
ஒவ்வொரு காலைவும் யூசுப் அங்கே மலர் வைப்பான்.
“நீ சொன்ன மருத்துவமனை வந்துவிட்டது…
நான் சொன்ன வீட்டும் இதுதான்…” என்று மெதுவாக பேசுவான்.
காசா இன்னும் காயங்களுடன் இருந்தது.
ஆனால் அந்த நகரம் கற்றுக்கொண்டது –
"குண்டுகள் வீடுகளை இடிக்கலாம்…
ஆனால் உண்மையான காதலை இடிக்க முடியாது."
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments