இரவு நேரம்.
நிலவு மெதுவாக ஜன்னல் வழியே அறைக்குள் விழுந்து கொண்டிருந்தது.
படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் நிலா.
இருபத்து இரண்டு வயது.அழகான முகம்.
ஆனால் பேச முடியாதவள்.
பிறந்த நாள் முதல் அவளின் குரல் மௌனத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்தது.அவள் பேசவில்லை ,ஆனால் அவள் கண்கள் ஆயிரம் கதைகள் பேசியது.
வீட்டின் பின்புறத் தோட்டத்தில் அவளுக்குப் பிடித்த இடம் ஒன்று இருந்தது.
ஒரு பழைய மரத்தின் கீழ், சிறிய மர நாற்காலி.
அங்கே அமர்ந்து, அவள் தினமும் டையரியில் ஏதோ எழுதுவாள்.
அது அவள் உலகம்.
அவள் பேச முடியாத வார்த்தைகள் எல்லாம் அங்கே உயிர் பெற்றன.
ஆனால் சில மாதங்களாக, அவள் டையரியில் ஒரே விஷயம்தான் எழுதிக் கொண்டிருந்தாள்.
“அந்தக் குரல் மீண்டும் இன்று வந்தது…”
ஒவ்வொரு இரவும், அவள் ஒரு கனவு காண்கிறாள்.
அந்தக் கனவில்,அவள் பேசுகிறாள்.
தெளிவாக.இனிமையாக.சிரித்துக் கொண்டு.அதிலும் விசித்திரம்,அவள் எதிரில் எப்போதும் ஒரே மனிதர் நின்றிருப்பார்.முகம் தெளிவாகத் தெரியாது.
ஆனால் அவரது குரல் மட்டும் மனதில் பதிந்துவிடும்.
“நிலா… உன் குரல் அழகாக இருக்கிறது…”
அந்த வார்த்தைகள் கேட்டவுடன்,
அவள் கனவிலே சிரிப்பாள்.
ஏனெனில் நிஜத்தில் யாரும் அவளிடம் அப்படி சொல்லியதில்லை.
விழித்தவுடன்,மீண்டும் மௌனம்.ஆனால் கனவில் நடந்த ஒவ்வொரு உரையாடலையும் அவள் டையரியில் எழுதுவாள்.
ஒருநாள் காலை,
அவள் கனவில் பார்த்த ஒரு இடத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தாள்.
அதைப் பார்த்த அவளது தாய் திடுக்கிட்டாள்.
“நிலா… இந்த இடம்…?”
அவள் ஆச்சரியமாக தாயை நோக்கினாள்.
தாயின் கைகள் நடுங்கின.
“இது… நாம ஒருபோதும் உனக்குக் காட்டாத இடம்…”
நிலாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அந்த இடம் எது?,கனவில் வரும் அந்த மனிதர் யார்?
அவளுக்கு மட்டும் ஏன் அந்தக் குரல் கிடைக்கிறது?
அந்த இரவு,அவள் மீண்டும் தூங்கத் தயாரானாள்.
ஏனெனில்,அவளின் மௌன உலகில்,கனவுகள் மட்டுமே பேசத் தொடங்கியிருந்தன…
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments