மாலை நேர சூரியன் தனது செம்மஞ்சள் கதிர்களை பூமியில் பரப்பிக் கொண்டிருந்தான்.
ஆற்றங்கரையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள் மீனா.
அவள் விழிகள் தூரத்தில் ஓடும் நீரைப் பார்த்தாலும், மனம் வேறெங்கோ அலைந்து கொண்டிருந்தது.
அவளது மடியில் ஒரு சிறிய குறிப்பேடு இருந்தது.
அதில் அவள் எழுதியிருந்த ஒரே வரி:
"சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளுக்கும் வலி உண்டு..."
அந்த வரிகளை எழுதிவிட்டு பலமுறை படித்தாள்.
அப்போது அவள் பின்னால் யாரோ நின்றிருப்பதை உணர்ந்தாள்.
திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அங்கே அரவிந்த்.
அவன் முகத்தில் வழக்கமான புன்னகை இல்லை.
ஏதோ சொல்ல முடியாத கவலை இருந்தது.
மீனா எழுந்து நின்றாள்.
"நீ ஏன் என்னைத் தவிர்க்கிறாய்?" என்று கேட்டான் அரவிந்த்.
மீனா தலையைக் குனிந்தாள்.
அவளால் பதில் சொல்ல முடியாது.
அதை அவன் அறிந்தவன்தான்.
ஆனால் இன்று அவன் கேள்வியில் வேதனை அதிகமாக இருந்தது.
"நான் உனக்கு நண்பன்கூட இல்லையா?"
அவன் குரல் நடுங்கியது.
மீனாவின் கண்கள் கலங்கின.
அவள் வேகமாக குறிப்பேட்டைத் திறந்து எழுதினாள்.
"நண்பனை விட மேலானவர்..."
அந்த வார்த்தைகளைப் பார்த்த அரவிந்தின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது போல இருந்தது.
"அப்படியானால் ஏன் என்னை விட்டு விலகுகிறாய்?" என்று மீண்டும் கேட்டான்.
மீனா கைகளை நடுங்கவிட்டபடி எழுதினாள்.
"என்னைப் பற்றி உண்மை தெரிந்தால் உங்களுக்கு வலி வரும்..."
அரவிந்த் அந்த வரிகளைப் படித்தான்.
பிறகு மெதுவாக சிரித்தான்.
"உன் மௌனத்தை நான் ஏற்றுக் கொண்டபோது, உன் உண்மையை ஏற்க மாட்டேனா?"
என்று கேட்டான்.
மீனா அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளது கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் மின்னின.
அதே நேரம், தூரத்தில் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
"மீனா!"
இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர்.
அங்கே நின்றிருந்த மனிதரைப் பார்த்ததும் மீனாவின் முகம் வெளிறியது.
அவளது விரல்களில் இருந்த குறிப்பேடு கீழே விழுந்தது.
அரவிந்த் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
ஏனெனில்...
அவன் இதுவரை பார்த்திராத பயம் அந்த ஊமைப் பெண்ணின் கண்களில் தெரிந்தது.
அந்த மனிதர் யார்?
அவரைப் பார்த்ததும் மீனா ஏன் நடுங்கினாள்?
அவளது கடந்த காலத்துடன் அவருக்கு என்ன தொடர்பு?
அரவிந்தின் மனதில் கேள்விகள் சூழ்ந்தன.
ஆனால் பதில்...
அடுத்த சந்திப்பில் மட்டுமே கிடைக்கப் போகிறது.
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
1 Comments
நன்றிகள் அண்ணா
ReplyDelete