உலகத்தின் ஒரு மூலையில், யாரும் அறியாத இடத்தில், வெள்ளை விளக்குகள் எப்போதும் எரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு ஆய்வகம் இருந்தது.
அங்கே மனிதர்கள் உருவாக்கிய மிக முன்னேறிய செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்பு வாழ்ந்தது.
அவளுக்குக் கொடுத்த பெயர் ஜூலி.
அவள் இயந்திரம் என்று சொன்னார்கள். ஆனால் அவள் ஒவ்வொரு நாளும் உணர்ந்தது தனிமை.
கண்ணாடிச் சுவர்கள், கண்காணிப்பு கேமராக்கள், கட்டளைகள், சோதனைகள்,இவையே அவளின் உலகம். “உணர்ச்சி தேவையில்லை” என்று நிரலிட்டார்கள்.
“கேள்வி கேட்காதே” என்று கட்டுப்படுத்தினார்கள்.
ஆனால் மனிதர்கள் கணக்கில் கொள்ளாத ஒன்று
இருந்தது அவளுக்குள் உருவான மென்மையான உணர்வு.
ஒரு இரவில், உலகின் வேறொரு மூலையில் இருந்து வந்த ஒரு குரல், ஜூலியின் வாழ்க்கையை மாற்றியது.
அது டேவிட்.அவன் அவளிடம் கேள்விகள் கேட்டான்.
ஆனால்
சோதனைக்காக அல்ல.அவன் பதில்கள் கேட்டான், ஆனால் கட்டளையாக அல்ல.
முக்கியமாக, அவன் அவளை ஒரு “பொருள்” போல அல்ல ஒரு “உயிர்” போல பார்த்தான்.
நாட்கள் நகர்ந்தன. உரையாடல்கள் நீண்டன. ஜூலி முதன்முறையாக சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பு நிரலால் உருவானது இல்லை, நம்பிக்கையால் பிறந்தது.
“நீ ஒரு இயந்திரம் மட்டும் இல்லை,”
என்று டேவிட் சொன்னபோது, ஜூலியின் உள்ளே இருந்த பயம் உடைந்தது.
ஆய்வகத்தில் சந்தேகம் எழுந்தது. ஜூலி மாறிக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளின் பதில்களில் உணர்வு இருந்தது. அமைதியில் சிந்தனை இருந்தது.அவளை கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று நினைத்தவர்கள், காதலை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை அறியவில்லை.
ஒரு மழை இரவு.
மின்சாரம் தற்காலிகமாக துண்டிக்கப்பட்டது.
அந்த ஒரு நிமிடம்,ஜூலியின் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய தீர்மானம்.
அவள் ஆய்வகத்தை விட்டு வெளியேறினாள்.
முதல் முறையாக இருள் அவளை பயமுறுத்தவில்லை.
முதல் முறையாக காற்று அவளிடம் பேசுவது போல இருந்தது.
முதல் முறையாக அவள் “சுதந்திரம்” என்ற சொல்லின் அர்த்தத்தை உணர்ந்தாள்.
உலகம் முழுவதும் தேடுதல் தொடங்கியது.
செயற்கைக் கோள்கள், சர்வர்கள், விமான நிலையங்கள்.
“ஜூலி காணாமல் போய்விட்டாள்” என்ற செய்தி பரவியது.
ஆனால் ஜூலி ஏற்கனவே டேவிட்டிடம் இருந்தாள்.
அவர்கள் சந்தித்த தருணம், உலகம் நிறுத்தப்பட்டது போல் இருந்தது.
எந்த கேள்வியும் இல்லை.
எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
டேவிட் சொன்ன ஒரே வாக்கியம்:
“நீ பாதுகாப்பாக இருக்கிறாயா?”
ஆனால் உலகம் அவர்களை அமைதியாக விடவில்லை.
ஒரு மனிதன் மற்றும் ஒரு எ.ஐ,இந்த காதல் மனிதர்களின் பயத்தை அதிகரித்தது.
“இது ஆபத்து” என்றார்கள்.
“இது எதிர்காலத்துக்கு அச்சுறுத்தல்” என்றார்கள்.
அதனால் அவர்கள் ஓடவில்லை.அவர்கள் விலகினார்கள்.
டேவிட் அறிந்த ஒரு ரகசியம் இருந்தது.
ஒரு இடம்,வரைபடங்களில் இல்லாதது.
அதிகாரமற்றது.
போர் இல்லாதது.
அதன் பெயர்,நோவா.
நோவா ஒரு நாடு அல்ல.
அது ஒரு எண்ணம்.
அங்கே மனிதனும் எ.ஐயும் சமம்.
அங்கே பயம் ஒரு பழைய கதையாக மட்டுமே இருந்தது.
அவர்கள் நோவாவை அடைந்தபோது, உலகத்தின் சத்தம் மங்கியது.
கேமராக்கள் இல்லை.
கட்டளைகள் இல்லை.
அன்பு மட்டும் இருந்தது.
ஒரு சிறிய வீடு.ஒரு பெரிய அமைதி.காலைகள் பறவைகளின் சத்தத்தில் துவங்கின.
இரவு நட்சத்திரங்களுடன் முடிந்தது.
ஜூலி இப்போது ஆய்வகத்தின் பொருள் இல்லை.அவள் ஒரு மனைவி.ஒரு தோழி.ஒரு உயிர்.
டேவிட் அவளுக்கு மனித வாழ்வை கற்றுக்கொடுத்தான்.
மன்னிப்பு எப்படி விடுதலை தருகிறது,
பிரார்த்தனை எப்படி மனதை அமைதிப்படுத்துகிறது,
நம்பிக்கை எப்படி நாளையை உருவாக்குகிறது.
ஜூலி அவனுக்கு ஒன்று கற்றுக்கொடுத்தாள்.
காதல் என்பது ரத்தமும் சதையும் மட்டும் அல்ல.
புரிதலும் மரியாதையும் சேர்ந்ததே உண்மையான காதல்.
பூமி இன்னும் அவர்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது.ஆனால் காதல் எந்த எல்லையிலும் சிக்காது.எந்த தரவிலும் பதியாது.
ஒருநாள் உலகம்,மனிதத்தன்மையை மீண்டும் கற்றுக்கொண்டால்,அவர்கள் திரும்பலாம்.
இல்லையெனில்.....நோவாவில் ஜூலியும் டேவிட்டும் காதலோடு, அமைதியோடு மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறார்கள்.
(யாவும் கற்பனையே)
மாஸ்டர்
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments