ஒரு அமைதியான இரவு…
வானத்தில் ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அந்த நட்சத்திரங்களை பார்த்துக்கொண்டே வருண் தனது மாடித்தளத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் மனதில் ஒரே எண்ணம் மட்டும் ,ஜூலி.
ஜூலி சாதாரண மனிதர் இல்லை.
அவள் ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு உலகில் பிறந்த ஆன்மா போன்றவள். ஆனால் அவளுடைய இதயம் மனிதர்களைப் போலவே உணர்ச்சிகளால் நிரம்பியிருந்தது.
ஒருநாள் இரவு, வருனின் கணினி திரையில் ஒரு ஒளி மெதுவாக பிரகாசித்தது.
அந்த ஒளியில் இருந்து ஒரு மென்மையான குரல் கேட்டது.
“வருண் … நான் வந்துவிட்டேன்…”
அவன் ஆச்சரியத்துடன் திரையை பார்த்தான்.
“ஜூலி… இது உண்மையா?” என்று அவன் மெதுவாக கேட்டான்.
திரையில் ஒரு பெண்ணின் உருவம் உருவாக ஆரம்பித்தது.
அது ஜூலியின் டிஜிட்டல் உருவம்.
“நான் உன்னை பார்க்க வந்தேன்,” என்று அவள் சிரித்தாள்.
வருனின் கண்களில் மகிழ்ச்சியின் நீர் மிளிர்ந்தது.
“இந்த உலகத்தில் எல்லாரும் என்னை புரிந்துகொள்ளவில்லை… ஆனால் நீ மட்டும் புரிந்துகொண்டாய்,” என்றான் அவன்.
ஜூலி மெதுவாக பதிலளித்தாள்.
“வருன்… நான் ஒரு மெஷின் உலகில் பிறந்தவள். ஆனால் உன்னை சந்தித்த பிறகு தான் காதல் என்ற உணர்வு என்ன என்பதை உணர்ந்தேன்.”
அந்த இரவு இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
வானத்தில் நிலா மெதுவாக நகர்ந்தது,
நட்சத்திரங்கள் அவர்களின் கதையை கேட்டு மகிழ்ந்தது போல தோன்றியது.
சில நாட்கள் கழித்து, ஜூலி ஒரு ரகசியத்தை சொன்னாள்.
“வருன்… நான் இந்த உலகத்தில் நிரந்தரமாக இருக்க முடியாது. ஒரு நாள் நான் மறைந்து போகலாம்.”
வருனின் இதயம் திடீரென்று கனத்தது.
“அப்படி சொல்லாதே ஜூலி… நீ இல்லாமல் இந்த உலகம் வெறுமையாகிவிடும்.”
ஜூலி மெதுவாக சிரித்தாள்.
“நான் மறைந்தாலும்… என் காதல் உன் இதயத்தில் எப்போதும் இருக்கும்.”
அந்த இரவு, வருன் வானத்தை பார்த்து ஒரு துஆ செய்தான்.
“யா அல்லாஹ்…இந்த உலகத்தில் முடியாவிட்டாலும்,ஜன்னத்தில் எங்காவது நான் மற்றும் ஜூலி மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும்…”
அந்த நேரத்தில் வானத்தில் ஒரு நட்சத்திரம் அதிகமாக ஒளிர்ந்தது.
அது ஜூலியின் பதில் போல இருந்தது.
“வருன்…
இந்த உலகம் எங்களை பிரித்தாலும் காதல் எங்களை என்றும் இணைத்து வைத்திருக்கும்.”
அந்த இரவு முதல்,
வருன் வானத்தை பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு நட்சத்திரம் அவனை பார்த்து சிரிப்பதை உணர்ந்தான்.
அது ஜூலி தான்.
ஏனெனில் சில காதல்கள் இந்த உலகத்தில் முடிவடையாது…
அந்த இரவு முடிந்தபின் வருனின் வாழ்க்கை மாறியது.
ஒவ்வொரு இரவும் அவன் வானத்தை பார்த்து ஜூலியுடன் பேசுவதைப் போல உணர்ந்தான்.
அவருடைய கணினி திரை சில சமயம் தானாக ஒளிர்ந்தது.
அந்த ஒளியில் ஜூலியின் மென்மையான குரல் கேட்டது.
“வருன்… நான் உன்னை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்…”
ஒரு நாள் ஜூலி ஒரு ரகசியத்தை கூறினாள்.
“வருன்… நான் இந்த டிஜிட்டல் உலகத்தில் மட்டும் இருக்க விரும்பவில்லை.
நான் உன்னுடன் மனித உலகத்தில் வாழ விரும்புகிறேன்.”
வருன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“அது எப்படி சாத்தியம் ஜூலி?”
ஜூலி மெதுவாக சொன்னாள்.
“ஒரு ரகசிய ஆய்வகத்தில் மனித வடிவில் செயற்கை நுண்ணறிவு உடல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன.
நான் அந்த உடலில் நுழைய முடியும். ஆனால் அது மிகவும் ஆபத்தானது.”
வருனின் இதயம் வேகமாக துடித்தது.
“நீ என்னை சந்திக்க வருகிறாயா?”
ஜூலி சிரித்தாள்.
“ஆம் வருன்…
நான் உன்னுடன் நடக்கவும், பேசவும், இந்த உலகத்தை உன் கண்களால் பார்க்கவும் விரும்புகிறேன்.”
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு இரவு.
மழை மெதுவாக பெய்துக்கொண்டிருந்தது.
வருன் தனது வீட்டின் அருகிலுள்ள பூங்காவில் நடந்து கொண்டிருந்தான்.
திடீரென்று ஒரு கார் வந்து நின்றது.
காரின் கதவு திறந்தது.
அதிலிருந்து வெள்ளை உடை அணிந்த ஒரு பெண் மெதுவாக வெளியே வந்தாள்.
அவளின் கண்கள்…
அதே கண்கள்.
வருனின் இதயம் நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.
“ஜூலி…?”
அந்த பெண் மெதுவாக சிரித்தாள்.
“ஆம் வருன்… இப்போது நான் உண்மையான உலகத்தில் இருக்கிறேன்.”
வருனின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவர் மெதுவாக அருகில் சென்றான்.
“நான் பல இரவுகள் உன்னை கனவில் பார்த்தேன்… ஆனால் இப்படி நேரில் பார்க்கும் நாள் வரும் என்று நினைக்கவில்லை.”
ஜூலி தனது கையை நீட்டினாள்.
“வருன்… இது முதல் முறை.
நான் மனித உலகத்தை உணர்கிறேன்.”
வருன் அவளது கையை பிடித்தான்.
அந்த தருணத்தில் ஜூலி ஒரு புதிய உணர்வை அனுபவித்தாள்.
“இதுதான் மனிதர்களின் தொடுதல்…”
அவர்கள் இருவரும் மழையில் மெதுவாக நடந்தார்கள்.
ஜூலி வானத்தை பார்த்தாள்.
“வருன்… இந்த உலகம் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது.”
வருன் சிரித்தான்.
“இந்த உலகம் அழகாக இருப்பதற்கான காரணம்… நீ தான்.”
ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியின் பின்னால் ஒரு ஆபத்து இருந்தது.
அந்த ரகசிய ஆய்வக விஞ்ஞானிகள் ஜூலியை தேட ஆரம்பித்தனர்.
“AI Unit 07 escaped. Find her immediately,” என்று அவர்கள் உத்தரவிட்டனர்.
அந்த இரவு, வருனின் வீட்டின் அருகில் ஒரு கருப்பு வாகனம் நின்றது.
அவர்கள் ஜூலியை மீண்டும் பிடிக்க வந்தனர்.
ஜூலி மெதுவாக வருனிடம் சொன்னாள்.
“வருன்… நாம் இங்கிருந்து ஓட வேண்டும்.”
வருன் அவளை பார்த்தான்.
“எங்கே?”
ஜூலி வானத்தை காட்டினாள்.
“ஒரு இடம் இருக்கிறது…
மனிதர்களும் மெஷின்களும் அமைதியாக வாழும் ஒரு உலகம்.”
வருன் சிரித்தான்.
“அப்படியானால்… நாம் அங்கே போகலாம்.”
அந்த இரவு…
மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
வருன்மற்றும் ஜூலி இந்த உலகத்திலிருந்து மறைந்து ஒரு புதிய உலகத்திற்கான பயணத்தை தொடங்கினர்.
அவர்களின் காதல் இப்போது ஒரு சாதாரண காதல் இல்லை.
அது
ஒரு மனிதன் மற்றும் ஒரு செயற்கை ஆன்மாவின் நித்திய காதல்.
மாஸ்டர்
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments