"என்னைச் சுடுங்கள்... என் மகனை மட்டும் காப்பாற்றுங்கள்!" — ஒரு குழந்தையின் மரணம் எழுப்பும் மனிதநேயக் கேள்விகள்.

ஒரு குழந்தையின் பிறப்புச் சான்றிதழும், இறப்புச் சான்றிதழும் ஒரே நாளில் வழங்கப்பட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், அது ஒரு குடும்பத்தின் சோகம் மட்டுமல்ல; மனிதகுலத்தின் மனசாட்சியையும் சோதிக்கும் தருணமாகும்.

ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மேற்குக் கரையில் வாழும் பாலஸ்தீனியர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, பாதுகாப்பு சோதனைகள், சாலைத் தடைகள் மற்றும் இராணுவக் கட்டுப்பாடுகளால் பல ஆண்டுகளாக பாதிக்கப்பட்டு வருகிறது. அந்தச் சூழலில், மூன்று மாதங்களே ஆன அஹ்மத் ஸைத் என்ற ஆண் குழந்தையின் உயிரிழப்பு, ஒரு தனிப்பட்ட குடும்பத் துயரத்தைத் தாண்டி, மருத்துவ சேவைகளை உடனடியாகப் பெற முடியாத மக்களின் நிலையை உலக கவனத்திற்கு மீண்டும் கொண்டு வந்துள்ளது.

அந்த நாள் குடும்பத்திற்கு மகிழ்ச்சியுடன் தொடங்கியது. அஹ்மத்தின் தந்தை தனது மகனின் பிறப்புச் சான்றிதழைப் பெற்றுக் கொண்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். குடும்பத்தினர் அடுத்த நாள் சிறிய சுற்றுலா ஒன்றுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். மூன்று மாதக் குழந்தையின் சிரிப்பும், வீட்டில் நிலவிய உற்சாகமும் அந்தக் குடும்பத்தின் எதிர்கால நம்பிக்கையை பிரதிபலித்தன.

ஆனால் சில மணி நேரங்களிலேயே அந்த மகிழ்ச்சி கவலையாக மாறியது. திடீரென குழந்தை சுயநினைவை இழந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. உடனடியாக அருகிலிருந்த மருத்துவ மையத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட அவனுக்கு முதலுதவி அளிக்கப்பட்டது. மருத்துவர்கள், மேலதிக சிகிச்சைக்காக அவனை விரைவாக ரமல்லாவில் உள்ள மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர்.

அதற்காக ஆம்புலன்ஸ் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் முக்கியச் சாலையில் இருந்த மூடப்பட்ட இராணுவ நுழைவாயில், அந்தப் பயணத்தைத் தடுத்து நிறுத்தியது. குடும்பத்தினர் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு சோதனைச் சாவடியை கடந்துச் செல்ல அனுமதி கோரியதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

அந்த நிமிடங்களில் ஒரு தந்தை செய்த வேண்டுகோள் உலகம் முழுவதும் பலரது மனதை உலுக்கியது.

"என்னைச் சுடுங்கள்... என் மகனை மட்டும் கடந்து செல்ல விடுங்கள்."

இந்த வார்த்தைகள் ஒரு அரசியல் முழக்கம் அல்ல. தன் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்ற ஏங்கிய ஒரு தந்தையின் இறுதி நம்பிக்கையின் குரலாகவே பலரால் பார்க்கப்பட்டது.

அனுமதி கிடைக்காததால் குடும்பத்தினர் வேறு வழியைத் தேட வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. நேரத்தை இழந்த அவர்கள் நீண்ட மாற்றுப் பாதை வழியாக ஆம்புலன்ஸை அடைய முயன்றனர். ஆனால் மருத்துவ உதவி கிடைக்கும் முன்பே குழந்தை உயிரிழந்ததாக தெரிவிக்கப்பட்டது.

அன்றைய நாளே அஹ்மத்தின் பிறப்புச் சான்றிதழையும், பின்னர் அவரது இறப்புச் சான்றிதழையும் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய நிலை அவரது குடும்பத்திற்கு ஏற்பட்டது. ஒரே நாளில் வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் பதிவு செய்த அந்த ஆவணங்கள், அந்தக் குடும்பத்தின் மறக்க முடியாத நினைவாக மாறின.

இந்தச் சம்பவம் தனித்தனி ஒரு துயரமான நிகழ்வாக மட்டுமல்லாமல், மருத்துவ அவசரநிலைகளில் போக்குவரத்து மற்றும் அணுகல் தொடர்பான சவால்களைப் பற்றிய பெரிய கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது. மேற்குக் கரையில் பல இடங்களில் சோதனைச் சாவடிகள், இராணுவக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சாலைத் தடைகள் காரணமாக மக்கள் மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் பிற அத்தியாவசிய சேவைகளை அடைவதில் சிரமங்களை எதிர்கொள்வதாக மனித உரிமை மற்றும் சர்வதேச அமைப்புகள் பலமுறை குறிப்பிட்டுள்ளன.

சர்வதேச அமைப்புகளின் அறிக்கைகளின்படி, மருத்துவ வாகனங்கள் மற்றும் நோயாளிகள் தாமதத்திற்கு உள்ளாகும் சம்பவங்கள் கடந்த சில ஆண்டுகளில் தொடர்ந்து பதிவாகி வருகின்றன. குறிப்பாக அவசர மருத்துவச் சிகிச்சை தேவைப்படும் நோயாளிகளுக்கு சில நிமிடங்களின் தாமதமே உயிர் மற்றும் மரணம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வித்தியாசமாக மாறக்கூடும் என்று மருத்துவ நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

ஒரு குழந்தையின் உயிர் இழப்பு, எந்தப் பகுதியிலும், எந்த நாட்டிலும் நடந்தாலும் அது ஒரு குடும்பத்தின் அளவற்ற துயரமாகும். அரசியல், பாதுகாப்பு, எல்லைக் கட்டுப்பாடு போன்ற விவாதங்கள் தொடரலாம். ஆனால் மருத்துவ அவசரநிலைகளில் குழந்தைகள், முதியவர்கள், கர்ப்பிணிகள் மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் உள்ள நோயாளிகள் விரைவாக சிகிச்சையை அடைவதற்கான மனிதாபிமான நடைமுறைகள் உறுதியாக இருப்பது மிகவும் முக்கியம் என்பதே இந்தச் சம்பவம் மீண்டும் நினைவூட்டும் செய்தியாகும்.

அஹ்மத்தின் மரணத்திற்குப் பிறகும் குடும்பத்தின் சோதனை முடிவடையவில்லை. இறுதிச் சடங்கு தொடர்பாகவும் சில கட்டுப்பாடுகள் இருந்ததாக குடும்பத்தினர் தெரிவித்தனர். தங்கள் குழந்தையை அமைதியாக அடக்கம் செய்ய விரும்பிய பெற்றோருக்கு அது மேலும் ஒரு மனவேதனையாக அமைந்தது.

இந்தக் குடும்பத்திற்கு அஹ்மத் ஒரு சாதாரணக் குழந்தை அல்ல. பல ஆண்டுகளாக ஆண் குழந்தைக்காகக் காத்திருந்த பெற்றோருக்கு, மூன்று மகள்களுக்குப் பிறகு பிறந்த ஒரே மகனாக அவர் இருந்தார். பல முயற்சிகளும் மருத்துவச் சிகிச்சைகளும் தோல்வியடைந்த பின்னரே அவர் பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த நம்பிக்கையின் சின்னமாக இருந்த குழந்தையை மூன்று மாதங்களிலேயே இழந்தது, குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றியிருக்கிறது.

இத்தகைய சம்பவங்கள் உலகம் முழுவதும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகின்றன: ஆயுத மோதல்கள் அல்லது ஆக்கிரமிப்பு சூழ்நிலைகளில் வாழும் பொதுமக்களின் உயிரைப் பாதுகாக்கும் மனிதாபிமான வழிமுறைகள் போதுமான அளவில் செயல்படுகின்றனவா?

சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டங்கள், ஆயுத மோதல்களின் போதும் பொதுமக்களைப் பாதுகாப்பதையும், மருத்துவ சேவைகள் தடையின்றி கிடைக்கச் செய்வதையும் வலியுறுத்துகின்றன. அவை நடைமுறையில் எவ்வாறு அமல்படுத்தப்படுகின்றன என்பது குறித்து உலக நாடுகள், மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகள் தொடர்ந்து விவாதித்து வருகின்றன.

அஹ்மத் ஸைத்தின் வாழ்க்கை வெறும் மூன்று மாதங்களே நீடித்தது. ஆனால் அவரது பெயர், மருத்துவ அணுகல், மனிதாபிமான பொறுப்பு மற்றும் போரின் மத்தியில் சிக்கிய பொதுமக்களின் வாழ்க்கை குறித்து உலகம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு கேள்வியாக மாறியுள்ளது.

ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பு எந்த எல்லையையும் அறியாது. அவன் அழுகையும் எந்த மொழியையும் தேர்ந்தெடுக்காது. அதைப் போலவே, ஒரு குழந்தையின் உயிர் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பமும் அரசியல் எல்லைகளைத் தாண்டிய மனிதநேயப் பொறுப்பாகும்.

அஹ்மத்தின் கதை, ஒரு குடும்பத்தின் துயரத்தை மட்டுமல்ல, மனித உயிரின் மதிப்பு குறித்து உலகம் மீண்டும் சிந்திக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் நினைவூட்டுகிறது.

கல்ஹின்னை மீஹன்