சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் – நீதிக்கான பாதையில் தடைகள்

சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் (ஐசிசி) 1998 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 17 ஆம் தேதி இத்தாலியின் ரோம் நகரில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பலதரப்பு ஒப்பந்தமான ரோம் சட்டத்தின் மூலம் நிறுவப்பட்டது. 60 நாடுகள் இந்த சட்டத்தை அங்கீகரித்த பின்னர் 2002 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 1 ஆம் தேதி அது நடைமுறைக்கு வந்தது, அந்த நாளிலேயே நீதிமன்றம் அதிகாரப்பூர்வமாக செயல்படத் தொடங்கியது. ஹேக் நகரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஐசிசி, உலக நீதித்துறையில் இருந்த குறைபாடுகளை நீக்கும் நோக்கில் நான்கு முக்கிய காரணங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டது: மிகக் கொடிய சர்வதேசக் குற்றங்களுக்கு தனிநபர்களைப் பொறுப்பாக்கித் தண்டனையின்மையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல்; எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற குற்றங்கள் நிகழாமல் தடுத்தல்; தேசிய நீதிமன்றங்கள் செயல்பட முடியாத அல்லது விரும்பாதபோது நீதியை வழங்குதல்; மற்றும் முன்னாள் யூகோஸ்லாவியா, ருவாண்டா போன்றவற்றுக்கு தனித்தனியாக அமைக்கப்பட்ட தற்காலிக நீதிமன்றங்களுக்கு மாற்றாக நிரந்தர சர்வதேச குற்றவியல் தீர்ப்பாயமாக செயல்படுதல்.

இனப்படுகொலை, மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள், போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் ஆக்கிரமிப்புக் குற்றம் ஆகிய நான்கு வகை குற்றங்களின் மீது ஐசிசிக்கு அதிகார வரம்பு உள்ளது. கடைசியாக கம்பாலா திருத்தங்கள் மூலம் 2018 ஆம் ஆண்டு முதல் ஆக்கிரமிப்புக் குற்றம் தொடர்பான அதிகாரமும் நடைமுறைக்கு வந்தது. ஹோலோகாஸ்ட், ருவாண்டா இனப்படுகொலை, முன்னாள் யூகோஸ்லாவியா வன்முறை போன்றவற்றை மீண்டும் நிகழவிடக்கூடாது என்ற உறுதியே இந்த நீதிமன்றம் உருவாக முக்கிய காரணமாக இருந்தது.

இன்றைய நிலையில், குறிப்பாக டொனால்ட் டிரம்ப் தலைமையிலான அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் ஐசிசிக்கு எதிராக கடுமையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றன. ஜூலை 13 அன்று வால் ஸ்ட்ரீட் ஜர்னலில் எழுதிய கட்டுரையில் அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறை செயலர் மார்கோ ரூபியோ, நீதிமன்றத்திற்கு எதிராகப் போரை அறிவித்து, அதனை "செங்கல் செங்கலாகக் கலைக்க" முயற்சிப்பதாகக் கூறினார். ஐசிசி தனது அதிகாரிகள் மீது குற்றம் சாட்டுமோ என்ற அச்சத்திலேயே இந்த நாடுகள் அதன் செயல்பாடுகளை முடக்க முற்படுகின்றன என்று விமர்சகர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

காசாவில் பாலஸ்தீனியர்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் குற்றங்கள் தொடர்பாக இஸ்ரேலிய பிரதமர் நெதன்யாகு மற்றும் முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சர் யோவ் கேலன்ட் ஆகியோருக்கு கைது வாரண்டு பிறப்பித்ததை அடுத்து நிலைமை மேலும் மோசமாகியது. அமெரிக்காவின் குறிக்கோள், நீதிமன்றத்தை முடக்குவதுடன், தங்கள் படைவீரர்கள் மீதான எந்த விசாரணையையும் தடுத்து, தங்கள் இறையாண்மையைப் பாதுகாப்பதாக ரூபியோ விளக்கினார். ஆனால் இது அமெரிக்கா சர்வதேச சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டது என்ற மனநிலையை வெளிப்படுத்துவதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. ஈராக், ஆப்கானிஸ்தான் போன்றவற்றில் அமெரிக்கப் படைகள் செய்ததாகக் கூறப்படும் குற்றங்களுக்கு யாரும் பொறுப்பேற்க வேண்டியதில்லை என்ற நிலையை இது வலுப்படுத்துகிறது.

நிர்வாக ஆணை 14203 மூலம் டிரம்ப் நிர்வாகம் 11 ஐசிசி அதிகாரிகள் மீது தடைகள் விதித்துள்ளது. இதில் நீதிபதிகள், தலைமை வழக்கறிஞர் மற்றும் துணை வழக்கறிஞர்கள் அடங்குவர். மேலும் பாலஸ்தீன பிரதேசங்கள் குறித்த ஐ.நா சிறப்பு அறிக்கையாளர் பிரான்செஸ்கா அல்பானீஸ் மற்றும் மூன்று மனித உரிமை அமைப்புகளும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்த நடவடிக்கைகளுக்கு சர்வதேச சமூகம் இன்னும் தகுந்த பதில் அளிக்கவில்லை.

நெதர்லாந்து சட்டப் பேராசிரியர் செர்ஜி வாசிலியேவ் கூறுகையில், "அமெரிக்காவின் இந்த நடவடிக்கை ஆபத்தானது; அனைத்து நாடுகளும் வலுவான கண்டனத்தை தெரிவிக்க வேண்டும். இன்று மௌனம் காக்கும் நாடுகள் நாளை தாமே பாதிக்கப்படலாம். ஐசிசி மீதான தாக்குதல் என்பது அனைத்து நாடுகளின் இறையாண்மை மீதான தாக்குதலே. சட்டம் எப்போதும் ஐசிசிக்கு ஆதரவாக இருக்கும்; சமமாக செயல்படுவதால் அது விமர்சிக்கப்படுகிறது. சட்டத்தை மீறுபவர்கள் அதை அச்சுறுத்தலாகக் கருதுவதே அதன் முக்கியத்துவத்தை நிரூபிக்கிறது" என்று தெரிவித்தார்.