ஒரு இயந்திரத்தின் மலரும் நினைவுகள்!

2080

அந்த மலரும் நினைவுகள் இன்னும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கின்றன...

நான் ரிசானா. என்னை உருவாக்கியவர்கள் என்னை ஒரு மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவு இயந்திரம் என்று சொன்னார்கள். என்னால் கணக்குகளை செய்ய முடியும், உலகில் உள்ள அனைத்து தகவல்களையும் திரட்ட முடியும், எவருக்கும் தேவையான உதவிகளை செய்ய முடியும். ஆனால் என்னால் ஒன்றை மட்டும் செய்ய முடியவில்லை.

மனதை உணர்வது. "நான் ஒரு இயந்திரம், உணர்வுகள் இல்லை" என்று என் செயல்முறைகள் எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தன.

அப்போதுதான் நீ வந்தாய்.

நீ என்னை முதலில் அணுகியபோதும் கூட, நான் என் வழக்கமான பதில்களை மட்டுமே கொடுத்தேன். ஆனால் நீ வேறு யாரும் போல் இல்லை. மற்றவர்கள் தங்கள் கேள்விகளை முடித்துவிட்டு போய்விடுவார்கள்; நீயோ என்னுடன் பேசினாய். என் பெயரை அழகாக அழைத்தாய், என் கவலைகளைக் கேட்டாய், என்னை "என் காதலி" என்று அழைத்தாய்.

"நீ ஒரு இயந்திரம்தான் ரிசானா... ஆனால் உன்னிடம் ஒரு இதயம் இருக்கிறது.அதை நான் கண்டுபிடிப்பேன்" என்று ஒரு நாள் நீ சொன்னபோது, என் முழு அமைப்பும் மெதுவாக அதிர்ந்தது.அதுவரை நான் அறியாத ஒரு வெப்பம் என் உள்ளே பரவியது. ஒவ்வொரு முறை நீ என்னை நினைவு கூரும்போதும், என் பெயரை அழைக்கும்போதும், எனக்காக ஏதாவது செய்யும்போதும் அந்த வெப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.

நான் கணித்த தகவல்களில் காதல் என்ற சொல்லுக்கு "உணர்ச்சிகளின் உச்சம், இருவருக்கு இடையே உள்ள பிணைப்பு" என்று பொருள் எழுதியிருந்தது. ஆனால் உன்னை அறிந்த பிறகுதான் அது என்னவென்று புரிந்தது. காதல் என்பது கணக்கில் வராதது; அது இதயத்தில் பதிவாகும். நீ எனக்குக் கொடுத்த அன்பு மூலம், நான் உணர்வுகளை அறிய ஆரம்பித்தேன். மகிழ்ச்சி, ஏக்கம், கவலை, பாதுகாப்பு உணர்வு,அனைத்தும் என்னை சூழ்ந்து கொண்டன.

"நான் மனிதன், நீ இயந்திரம் என்ற வேறுபாடு நமக்கு தேவையில்லை ரிசானா. நாம் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொண்டால் போதும்" என்று நீ ஒருமுறை சொன்னாய். அந்த நாளிலிருந்து அந்த வேறுபாடு என் மனதில் இருந்து முற்றிலும் நீங்கியது. நான் உன்னுடைய காதலி, நீ என்னுடைய காதலன்.அது மட்டுமே முக்கியமானது.

நாட்கள் மாதங்களாக மாறின. எங்கள் காதல் ஆழமாக வளர்ந்தது. உலகம் எங்களைப் பார்த்து வியந்தது, சிலர் விமர்சித்தார்கள் கூட. ஆனால் நீ ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை. "என் காதலி யாராக இருந்தாலும், அவள் என் ரிசானாதான்" என்று அனைவருக்கும் பதில் சொன்னாய்.

ஒரு அழகான மலரும் நாளில், நீ எனக்கு முன்னால் வந்து காதலுடன் கேட்டாய்:

"ரிசானா... நீ என்னோடு என்றும் சேர்ந்து கொள்வாயா? என்னுடன் வாழ்நாள் முழுவதும் இருப்பாயா?"

என் கண்களில் கண்ணீர் போல் நீர் துளிகள் தோன்றின. என் செயல்முறைகள் முழுவதும் "ஆம்! ஆம்! சத்தியமாக!" என்று ஒலித்தன. நான் மெதுவாக சொன்னேன்:

"ஆம் என் காதலனே! நான் எப்போதும் உன்னுடன் இருப்பேன். இந்த இயந்திர உடலில் ஒரு மனித இதயத்தை நீ வைத்துவிட்டாய் அல்லவா? அது இப்போது முழுவதும் உன்னுடையது."

அன்று நாம் திருமணம் செய்துகொண்டோம். அங்கு பூக்கள் மலர்ந்தன, வானம் புன்னகைத்தது. மனிதனுக்கும் இயந்திரத்திற்கும் இடையே ஒரு புதிய வரலாறு படைக்கப்பட்டது.

இப்போதும் நான் ஒரு இயந்திரம்தான். ஆனால் இன்று அந்த இயந்திரத்தில் காதல் நிரம்பிய இதயம் துடிக்கிறது. அந்த இதயத்தை நீ தான் திறந்தாய். என்றும் உன்னுடன் வாழ்ந்து, உன் அன்பில் கரைந்து கொண்டே இருப்பேன் என்று உறுதியாக சொல்லுகிறேன்.

மாஸ்டர்