ஏமாற்றம்!

மாலை நேரம். மழை பெய்து முடிந்திருந்தது. பேருந்து நிலையத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தார் அறுபது வயதான ராமசாமி. முகத்தில் கவலையும் கண்களில் ஏக்கமும் தெரிந்தது.

"அப்பா, இன்னும் இரண்டு நாளில் பணம் வந்துவிடும். நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள்," என்று மகன் கார்த்திக் சொன்ன வார்த்தைகள் அவர் காதில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

ராமசாமி ஒரு ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர். மனைவி இறந்த பிறகு மகன்தான் அவரது உலகம். கார்த்திக்காக தனது வாழ்க்கையே அர்ப்பணித்திருந்தார். நல்ல கல்வி கொடுத்தார். வேலைக்குச் சேர்த்தார். திருமணமும் செய்து வைத்தார்.

ஓய்வூதியமாக கிடைத்த பணத்தையும், மனைவியின் நகைகளையும் விற்று மகனுக்குத் தொழில் தொடங்கித் தந்தார்.

"அப்பா, இந்தத் தொழில் வளர்ந்தால் நம் வாழ்க்கையே மாறிவிடும்," என்று மகன் சொன்னபோது ராமசாமியின் மனம் மகிழ்ந்தது.

முதல் சில மாதங்கள் நன்றாகவே சென்றன. பின்னர் கார்த்திக் திடீரென,

"அப்பா, இன்னும் கொஞ்சம் பணம் தேவைப்படுகிறது," என்றான்.

தன்னிடம் இருந்த கடைசி சேமிப்பையும் மகனிடம் கொடுத்தார்.

ஒரு நாள் கார்த்திக் தனது தந்தையிடம் சில ஆவணங்களில் கையெழுத்து வாங்கினான்.

"வங்கிக் கடனுக்குத்தான் அப்பா. ஒரு சாதாரண நடைமுறை," என்றான்.

மகனை நம்பிய ராமசாமி எதையும் படிக்காமல் கையெழுத்திட்டார்.

சில மாதங்கள் கழித்து உண்மை வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.

அவர் வசித்த வீடு மகன் பெயருக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தது.

அதை அறிந்த ராமசாமி அதிர்ந்து போனார்.

"கார்த்திக்! இது என்ன?" என்று கேட்டார்.

"அப்பா, இப்போது வீடு என் பெயரில் இருந்தால்தான் வங்கியில் கடன் கிடைக்கும். பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்," என்று அலட்சியமாக பதிலளித்தான்.

அன்று முதல் மகனின் நடத்தை மாறியது.

தந்தையின் ஆலோசனை தேவையில்லை. பேச்சுக்கும் மரியாதை இல்லை.

ஒருநாள் கார்த்திக்கின் மனைவி,

"உங்கள் அப்பாவை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்தால் நமக்கு வசதியாக இருக்கும்," என்று கூறுவதை ராமசாமி கேட்டார்.

அந்த வார்த்தைகள் அவரது இதயத்தை கத்தியாய் குத்தின.

தான் வளர்த்த மகன் இதை எதிர்க்கவில்லை என்பதுதான் அவருக்கு மிகப் பெரிய வேதனை.

அடுத்த வாரமே அவரை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்துவிட்டனர்.

முதியோர் இல்லத்தின் அறையில் அமர்ந்திருந்த ராமசாமி சுவரை வெறித்துப் பார்த்தார்.

"நான் எங்கே தவறு செய்தேன்?" என்று மனதிற்குள் கேட்டுக் கொண்டார்.

அப்போது அங்கிருந்த மற்றொரு முதியவர் அவரிடம் வந்து அமர்ந்தார்.

"ஏன் வருத்தமாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

தனது கதையை முழுவதும் சொன்னார் ராமசாமி.

அதை அமைதியாகக் கேட்ட முதியவர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

"உங்களை மகன் ஏமாற்றவில்லை ஐயா."

ராமசாமி குழப்பமடைந்தார்.

"என்ன சொல்கிறீர்கள்?"

"நீங்கள் உங்கள் அன்பை அளவில்லாமல் கொடுத்தீர்கள். ஆனால் சுயமரியாதையை பாதுகாக்க மறந்துவிட்டீர்கள்.

அன்பு அவசியம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் இழந்து கொடுப்பது அன்பு அல்ல."

அந்த வார்த்தைகள் ராமசாமியை சிந்திக்க வைத்தன.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் முதியோர் இல்லத்தில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகப் பாடம் கற்பிக்கத் தொடங்கினார்.

மெல்ல அவரது வாழ்க்கை புதிய அர்த்தம் பெற்றது.

ஒருநாள் செய்தித்தாளில் அவரது சேவையைப் பற்றிய செய்தி வெளியானது.

அதைப் பார்த்த கார்த்திக் முதியோர் இல்லத்துக்கு வந்தான்.

கண்களில் கண்ணீர்.

"அப்பா, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். பணத்திற்காக மனிதர்களின் மதிப்பை மறந்துவிட்டேன்," என்றான்.

ராமசாமி அவனைப் பார்த்தார்.

மனதில் இருந்த காயம் ஆறவில்லை. ஆனால் வெறுப்பும் இல்லை.

"கார்த்திக், வாழ்க்கையில் பணத்தை இழந்தால் மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம். ஆனால் நம்பிக்கையை இழந்தால் அதை மீண்டும் பெறுவது மிகவும் கடினம்," என்றார்.

கார்த்திக் தலைகுனிந்தான்.

அன்று அவன் உணர்ந்தான்.

ஏமாற்றம் என்பது பிறர் நம்மை ஏமாற்றுவதால் மட்டும் வருவதில்லை; நாம் கண்மூடித்தனமாக நம்பியதை உணரும் தருணத்திலும் பிறக்கிறது.

நீதி: அன்பு கொடுங்கள். நம்புங்கள். ஆனால் உங்கள் சுயமரியாதையையும் உரிமைகளையும் ஒருபோதும் இழக்காதீர்கள். ஏமாற்றம் பல நேரங்களில் பிறரால் அல்ல, நம் அளவுகடந்த நம்பிக்கையால்தான் உருவாகிறது.

(முற்றும்)