ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு குணம்!

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அருணாசலம் என்ற முதியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் அனைவரிடமும் அன்பாகப் பழகும் நல்ல மனம் கொண்டவர். கிராமத்தில் யாருக்காவது உதவி தேவைப்பட்டால், முதலில் ஓடிச் செல்வது அவர்தான்.

அவருக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். மூத்த மகன் கதிரவன் மிகவும் உழைப்பாளி. ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. தான் நினைத்தது மட்டுமே சரி என்று பிடிவாதமாக இருப்பான்.

இளைய மகன் மதியழகன் அமைதியான குணம் கொண்டவன். பிறர் கருத்தையும் கேட்டு, பொறுமையாக முடிவு எடுப்பான்.

ஒரே வீட்டில் வளர்ந்தாலும், இருவரின் குணமும் வேறுபட்டிருந்தது.

ஒருநாள் அருணாசலம் தனது மகன்களிடம் கூறினார்.

“மனிதனின் உயரத்தை அவன் வைத்திருக்கும் பணம் தீர்மானிப்பதில்லை. அவன் குணம்தான் தீர்மானிக்கும். நல்ல குணம் இருந்தால் மக்கள் மனதில் இடம் கிடைக்கும்.”

அந்த வார்த்தைகளை இருவரும் கேட்டனர். ஆனால் அவரவர் குணத்திற்கேற்ப அதை புரிந்து கொண்டனர்.

கதிரவன், “உழைப்புதான் முக்கியம். நான் உழைத்து பணம் சேர்த்தால் போதும்” என்று நினைத்தான்.

மதியழகன், “உழைப்போடு நல்ல மனமும் வேண்டும்” என்று நினைத்தான்.

காலம் சென்றது.

கதிரவன் நகரத்திற்குச் சென்று பெரிய வியாபாரம் தொடங்கினான். அவன் கடுமையாக உழைத்தான். பணமும் சேர்த்தான். ஆனால் அவனுடைய கோபமான பேச்சாலும், பிறர் கருத்தை மதிக்காத குணத்தாலும் பலர் அவனை விட்டு விலகினர்.

அதே நேரத்தில் மதியழகன் கிராமத்திலேயே சிறிய தொழில் செய்தான். அவன் அதிக பணம் சம்பாதிக்கவில்லை. ஆனால் அவனிடம் உதவி கேட்டால் யாரையும் மறுக்க மாட்டான். அவன் இனிமையான பேச்சால் அனைவரின் அன்பையும் பெற்றான்.

ஒருநாள் கிராமத்தில் பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. பலத்த மழையால் சில வீடுகள் சேதமடைந்தன. மக்கள் உதவிக்காக காத்திருந்தனர்.

கதிரவன் நகரத்தில் இருந்து வந்தான். அவன் பணம் கொடுக்க முன்வந்தான். ஆனால் அவன் பேசும் விதம் மக்களுக்கு பிடிக்கவில்லை.

“நான் இல்லையென்றால் இந்த ஊருக்கு யார் உதவி செய்வார்கள்?” என்று பெருமையாக கூறினான்.

அந்த நேரத்தில் மதியழகன் அமைதியாக மக்களோடு சேர்ந்து வேலை செய்தான். சேதமடைந்த வீடுகளை சரி செய்ய உதவினான். முதியவர்களையும் குழந்தைகளையும் கவனித்தான்.

சில நாட்களில் கிராமம் மீண்டும் இயல்பு நிலைக்கு வந்தது.

அருணாசலம் தனது மகன்களை அழைத்தார்.

“இருவரும் உதவி செய்தீர்கள். ஆனால் மக்கள் மனதில் இடம் பிடித்தது மதியழகன். ஏன் தெரியுமா?” என்று கேட்டார்.

கதிரவன் அமைதியாக இருந்தான்.

“பணம் கொடுப்பது நல்லது. ஆனால் அன்போடு கொடுப்பது அதைவிட சிறந்தது. அறிவு இருந்தால் மட்டும் போதாது; பணிவு வேண்டும். வலிமை இருந்தால் மட்டும் போதாது; இரக்கம் வேண்டும்” என்றார்.

கதிரவன் தனது தவறை உணர்ந்தான்.

“அப்பா, நான் வெற்றியை மட்டும் தேடினேன். ஆனால் மனிதர்களை வெல்ல நல்ல குணம் வேண்டும் என்பதை மறந்துவிட்டேன்” என்றான்.

அதன் பிறகு அவன் தனது கோபத்தை குறைக்க முயன்றான். பிறர் கருத்தை கேட்க ஆரம்பித்தான். மெதுவாக அவனுடைய குணமும் மாறியது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, அந்த கிராமத்தில் அனைவரும் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தனர்.

ஒரே குடும்பத்தில் பிறந்தவர்களுக்கே குணங்கள் வேறுபடலாம். ஒருவர் அமைதியானவராக இருக்கலாம்; ஒருவர் வேகமானவராக இருக்கலாம்; ஒருவர் உதவும் மனம் கொண்டவராக இருக்கலாம்; ஒருவர் பிடிவாதமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மனிதனை அழகாக்குவது அவனுடைய வெளித்தோற்றம் அல்ல. அவனுடைய உள்ளத்தில் இருக்கும் நல்ல குணங்கள்தான்.

நீதி: ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனித்தனி குணம் இருக்கும். குறைகளை மாற்றிக் கொண்டு, நல்ல குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டால் வாழ்க்கையும் உறவுகளும் அழகாகும்.

சாந்தா