இரவு மெதுவாக பூமியை அணைத்துக் கொண்டிருந்தது.
வீட்டின் முன் நின்றிருந்த வேப்பமரத்தின் இலைகள் காற்றோடு சேர்ந்து ஏதோ இரகசியம் பேசின. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டபடியே ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.
அவளது கண்கள் விழித்திருந்தாலும், மனம் எங்கோ தூரத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்தது.
அன்று முழுவதும் நடந்த சம்பவங்கள் அவளது நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சென்றன.
குளக்கரையில் பார்த்த அந்த மர்ம மனிதன்...
அவன் கண்களில் தெரிந்த அந்தப் பரிச்சயம்...
அவன் சொல்லாமல் சொல்லிய ஏதோ ஒரு செய்தி...
அவை அனைத்தும் அவளது மனதை அமைதியிழக்கச் செய்திருந்தன.
அந்த நேரத்தில் அவளது கைகளில் இருந்த பழைய குறிப்பேட்டிலிருந்து ஒரு காகிதம் கீழே விழுந்தது.
அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் மங்கலாக எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு வரி மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
"கனவுகள் பொய் அல்ல... அவை மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளின் நிழல்கள்."
அவள் அதிர்ந்தாள்.
இந்த வரிகளை யார் எழுதியது?
எப்போது எழுதியது?
ஏன் எழுதியது?
என்ற கேள்விகள் மனதுக்குள் மின்னலாய் தோன்றின.
அந்த இரவு தூக்கம் வரவில்லை.
ஒருவேளை கண்களை மூடியதும் மீண்டும் அந்தக் கனவு...
இந்த முறை அவள் ஒரு பெரிய மாளிகையின் முன் நின்றிருந்தாள்.
நிலவொளியில் வெண்மையாக மின்னிய அந்த மாளிகை பல ஆண்டுகளாக மனிதர்கள் வாழாத இடம் போலத் தோன்றியது.
முன் கதவு மெதுவாக திறந்தது.
உள்ளிருந்து யாரோ அவளை அழைத்தனர்.
அவள் நடக்கத் தொடங்கினாள்.
நீண்ட நடைபாதை...
இருபுறமும் பழைய ஓவியங்கள்...
சுவர்களில் மங்கிய விளக்குகள்...
அவற்றின் நடுவே ஒரு கதவு மட்டும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவள் அதனை நெருங்கினாள்.
கதவைத் திறந்தவுடன் உள்ளே ஒரு சிறுமி நின்றிருந்தாள்.
அந்தச் சிறுமி மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அவளது முகத்தைப் பார்த்த கணமே ஊமைப் பெண்ணின் இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியது.
ஏனெனில்...
அது அவளது சிறுவயது முகம்!
அதே கண்கள்...
அதே சிரிப்பு...
அதே முகம்...
சிறுமி அவளைப் பார்த்து கையை நீட்டினாள்.
பிறகு மெதுவாக உதடுகளை அசைத்தாள்.
இந்த முறை அவளால் அந்த வார்த்தைகளைத் தெளிவாகப் படிக்க முடிந்தது.
"உண்மையைத் தேடு... உன் குரல் அங்கே இருக்கிறது..."
அடுத்த நொடி...
ஒரு பெரிய மணி ஒலி கேட்டது.
மாளிகை முழுவதும் அதிர்ந்தது.
சுவர்களில் இருந்த ஓவியங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக கீழே விழ ஆரம்பித்தன.
அவள் பயத்தில் பின்னோக்கி நகர்ந்தாள்.
அப்போது ஒரு ஓவியத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்த பழைய கதவு திறந்தது.
அதன் உள்ளே இருந்து பிரகாசமான ஒளி வெளியேறியது.
அந்த ஒளிக்குள் ஒரு நிழல் நின்றிருந்தது.
அந்த நிழல் யாருடையது என்பதைப் பார்க்க அவள் முயன்ற கணமே...
திடீரென விழித்துக் கொண்டாள்.
நெற்றியில் வியர்வை.
இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
வெளியே விடியல் பிறந்து கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அவளது மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும்.
"என் குரல்... எங்கே இருக்கிறது?"
ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள்.
அங்கே...
வேப்பமரத்தின் அடியில்...
யாரோ ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார்...!
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
1 Comments
நன்றிகள் அண்ணா
ReplyDelete