"உன் அன்பில் நான் கண்ட இறைஒளி" (ஒரு ஆன்மீகக் காதல் காவியம்)-4

"உன் மௌனம் கூட என்னை அல்லாஹ்வை நினைக்கச் செய்கிறது"

என் இதயத்தின் அமைதியான ஒளியே,

அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மதுல்லாஹி வ பரகாதுஹு.

சில நேரங்களில் நீ பேசாமல் இருக்கிறாய். அந்த மௌனத்தில் கூட நான் ஒரு மொழியைக் கேட்கிறேன். அது மனிதர்களின் மொழியல்ல; இறைவனை நோக்கி திரும்பிய இதயத்தின் மொழி.

உலகம் சத்தங்களால் நிரம்பியுள்ளது. ஆனால் அல்லாஹ்வை நெருங்கும் இதயங்கள் பெரும்பாலும் அமைதியாகவே இருக்கும். அந்த அமைதியை உன்னுள் நான் காண்கிறேன்.

உன் வார்த்தைகளைவிட, உன் பொறுமை என்னை அதிகம் கவர்கிறது. உன் புன்னகையைவிட, உன் சப்ர் என்னை அதிகம் கற்றுக்கொடுக்கிறது. உன் அழகைவிட, உன் தக்வா என் இதயத்தைத் தொடுகிறது.

அதனால்தான் உன்னை நான் உலகத்தின் அளவுகோலால் நேசிப்பதில்லை. அல்லாஹ்வை நோக்கி நடந்து செல்லும் ஒரு ஆன்மாவாகவே உன்னை மதிக்கிறேன்.

நாம் ஒருவருக்கொருவர் பரிசுகளை வழங்குவதைவிட, நல்ல குணங்களைப் பரிசாக வழங்குவோம். ஒருவர் கோபமடைந்தால் மற்றொருவர் மன்னிப்போம். ஒருவர் சோர்ந்தால் மற்றொருவர் துஆ செய்வோம். ஒருவர் தடுமாறினால் மற்றொருவர் குர்ஆனின் ஒளியை நினைவூட்டுவோம்.

என் அன்பே, வாழ்க்கையில் எப்போதாவது சோதனைகள் வந்தால், அவற்றைப் பகிர்ந்து சுமப்பதற்கு முன், அவற்றை அல்லாஹ்விடம் ஒப்படைப்போம். ஏனெனில் மனிதர்களின் தோள்கள் சோர்ந்துவிடலாம்; ஆனால் அல்லாஹ்வின் கருணை ஒருபோதும் குறைவதில்லை.

நான் உனக்கு எழுதும் ஒவ்வொரு கடிதமும், உன்னை என்னிடம் நெருக்கமாக்குவதற்காக அல்ல; நம்மிருவரையும் அல்லாஹ்விடம் இன்னும் நெருக்கமாக்குவதற்காக.

ஒருநாள் நம் தலைமுடி நரைத்தாலும், நம் இதயங்கள் திக்ரில் இளமையாக இருக்கட்டும். உலகத்தின் அழகு மங்கினாலும், இறைநேசத்தின் ஒளி மட்டும் ஒருபோதும் மங்காதிருக்கட்டும்.

அல்லாஹ் நம் காதலைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதனை நம்மை ஜன்னத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் ஒரு ஒளிப் பாதையாக மாற்றுவானாக.

என்றும் உனக்காக துஆ செய்யும்,

உன் ஆன்மீகப் பயணத்தின் சக பயணி.

(தொடரும்)

சுபைதா