"வாய் திறந்து பேசத் திராணியற்ற அரச தரப்பு முஸ்லிம் எம்.பி.க்கள்"

பாராளுமன்றத்தில் புதன்கிழமை (19) இடம்பெற்ற நிதிச் சட்டத்தின் கீழான சிரம வாசனா நிதியத்தைக் கலைத்தல் தொடர்பான சட்டமூலம் மீதான விவாதம் மிகவும் முக்கியமான ஒரு தருணமாக அமைந்தது. சுயேச்சைக்குழு 17 இன் தலைவரும் யாழ்ப்பாண மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான அர்ச்சுனா இராமநாதன் அவர்கள் இந்த விவாதத்தில் கலந்துகொண்டு ஆற்றிய உரையானது, நாட்டின் இன உறவுகள், முஸ்லிம் மக்களின் நிலைமை, அரசாங்கத்தின் போக்கு மற்றும் எதிர்காலப் பொறுப்புக்கள் போன்ற பல முக்கிய விடயங்களை முன்னிலைப்படுத்தியது. தனது பாராளுமன்றப் பணியில் இறுதிக் காலப் பகுதியில் நிற்கும் அவர், தனது மனதில் நீண்டநாளாக உறுதியாக இருந்த கருத்துக்களை மிகவும் திறந்த மனதுடனும் உணர்வுபூர்வமாகவும் அப்போது வெளிப்படுத்தினார்.

அவர் தனது உரையைத் தொடங்கியவுடனேயே கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழும் முஸ்லிம் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பில் பேச வேண்டிய கடப்பாடு தனக்கு இருப்பதாகக் கூறினார். குறிப்பாக, கல்முனை வடக்கு வைத்தியசாலையில் பணிபுரியும் ஒன்பது முஸ்லிம் பெண் சுகாதார உதவியாளர்களின் ஆடை தொடர்பான பிரச்சினை இன்னும் முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை என்ற விடயத்தை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இந்தப் பிரச்சினை முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாக என்று ஆதம்பாவா பாராளுமன்ற உறுப்பினரும், சுகாதார அமைச்சருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் கூறியபோதிலும், இன்றுவரை அந்தப் பிரச்சினை நீடிப்பதாக அவர் குறிப்பிட்டார். ஒரு இனத்தினர் மற்றுமொரு இனத்தினரை அடக்குமுறைக்கு உட்படுத்தும்போது, அந்த அடக்குமுறையைச் சொந்த இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரே எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்காவிட்டால், இந்த நாட்டில் ஒருபோதும் இனவாதம் ஒழியாது என்ற ஆழமான கொள்கையை அவர் இங்கு முன்வைத்தார். அதனடிப்படையில், தான் தனது சகோதர இனமான முஸ்லிம் மக்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவதாகவும், தனது இறுதிக் கால பாராளுமன்ற அமர்வில் அதற்கான வாய்ப்புக் கிடைத்தமை பேறு என்றும் கூறினார்.

கல்முனை வடக்கு வைத்தியசாலையின் பணிப்பாளர் வைத்தியர் சுகுணன் குறித்து அவர் கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தார். வைத்தியர் சுகுணன் மிகவும் மோசமான இனவாதி என்று தான் ஆரம்பம் முதலே கூறிவருவதாகத் தெரிவித்த அவர், இவர் முதலில் கருணா பிரபுவுடன் இணைந்திருந்தவர் என்றும், பின்னர் ரணில் விக்ரமசிங்கவுடன் சேர்ந்துகொண்டார் என்றும், இப்போதும் தொடர்ந்து அரசியலில் ஈடுபட்டு வருவதாகவும் குற்றம் சாட்டினார். இவ்வாறு இனவாத நிலைப்பாட்டைக் கொண்ட ஒருவர் முக்கியமான பொது நிறுவனத்தின் பொறுப்பில் இருப்பது குறித்து அவர் கவலை தெரிவித்தார்.

தற்போதைய அரசாங்கத்தைப் பற்றி விமர்சித்த அவர், இது முதுகெலும்பு இல்லாத அரசாங்கம் என்று விவரித்தார். நாட்டின் முக்கியமான எல்லை நிர்ணய குழுவில் ஒரு முஸ்லிம் பிரதிநிதியும் இடம்பெறாததை அவர் வெட்கத்திற்குரிய செயல் என்று கூறினார். அதுபோலவே, அமைச்சரவையிலும் ஒரு முஸ்லிம் அமைச்சர் இல்லாத நிலைமை மிகவும் வேதனையானது என்றும் அது வெட்கத்தின் மீது மிகப்பெரிய வெட்கம் என்றும் குறிப்பிட்டார். இருப்பினும், கடவுளின் அருளால் பிரதி சபாநாயகர் பதவியை ஒரு முஸ்லிம் பிரதிநிதி வகிப்பதை அவர் நினைவுகூர்ந்தார். ஆனால், அந்தப் பிரதி சபாநாயகர் எதிர்க்கட்சியினருடன் நெருக்கமான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருப்பதால், எந்த நேரமும் அவர் பதவி நீக்கம் செய்யப்படக்கூடிய அபாயம் இருப்பதாகவும் அவர் எச்சரித்தார். இதன்மூலம் முஸ்லிம் மக்களின் பிரதிநிதித்துவம் தொடர்பில் நிலவும் பாதகமான சூழ்நிலையை அவர் விளக்கினார்.

தான் ஏன் முஸ்லிம் மக்களுக்காக இவ்வளவு தீவிரமாகப் பேசுகின்றேன் என்பதை விளக்கிய அவர், தனது வாழ்க்கைப் பாதையில் தனது இனத்திற்கு ஒருகாலத்தில் உதவி செய்திருந்த எவருக்கும் நன்றிக்கடன் பட்டிருப்பதாகக் கூறினார். அந்த நன்றிக்கடனைத் தான் பாராளுமன்றத்தில் தனது இறுதி நாட்களில் செலுத்திவிட்டுப் போகவே விரும்புவதாகத் தெரிவித்த அவர், அதற்காக இந்தச் சில நிமிடங்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதாகக் கூறினார். 1995 ஆம் ஆண்டில் சந்திரிகா குமாரதுங்க அரசாங்கம் கொண்டுவந்த சட்டம் ஒன்றை நினைவுகூர்ந்தார் அப்போது, ரூபவாஹினி தொலைக்காட்சியில் தமிழ்ப் பெண்கள் தலையில் பொட்டு அணிந்து செய்தி வாசிக்கக்கூடாது என்று சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது, அமைச்சராக இருந்த எம். எச். எம். அஷ்ரப் அவர்கள் அதற்கு எதிராகத் துணிந்து போராடினார் என்று குறிப்பிட்டார். அந்த நன்றி உணர்வு இன்னும் தனக்கு இருப்பதாகவும், அதனால்தான் இன்றும் முஸ்லிம் மக்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பதாகவும் அவர் விளக்கினார்.

தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களிடையே நிலவ வேண்டிய உறவைப் பற்றி அவர் மிகவும் உணர்வுபூர்வமான சொற்களில் விளக்கினார். தமிழ் மக்கள் மீது முஸ்லிம் மக்கள் கல்லெறியும் நிலை ஏற்பட்டால், அந்தக் கற்களைத் தமிழ் மக்களாகிய நாம் நம் இதயங்களால் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறினார். அதேவேளை, தாம் பாராளுமன்றத்தில் இல்லாதபோது தமிழ் இனத்தைச் சேர்ந்த அடிப்படைவாதிகள் முஸ்லிம் மக்கள் குறித்து தவறான மற்றும் இனவாதக் கருத்துக்களைக் கூறும்போது, அங்கிருக்கும் முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அதற்கெதிராகக் குரல் கொடுப்பார்கள் என்று தான் எதிர்பார்ப்பதாகவும் கூறினார். இவ்வாறு இரு இனங்களும் பரஸ்பரம் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் நிலைமை வரவேண்டும் என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.

வடக்கு மாகாணத்தில் முஸ்லிம் மக்களின் மீள்குடியேற்றம் மற்றும் வாழ்வாதாரம் குறித்து அவர் மிகத் தெளிவான உறுதிமொழியை வழங்கினார். யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் மிகவும் மோசமான சீர்கேட்டுக்கு உள்ளான பகுதிகளாக பொம்மைவெளி மற்றும் காக்கைத்தீவுப் பகுதிகள் விளங்குவதாகக் கூறினார். கடந்த காலங்களில் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம் மக்களை மீளக் குடியேற்றுவதற்காக இந்த இரண்டு பகுதிகளுமே தெரிவு செய்யப்பட்டன என்றும் குறிப்பிட்டார். எனவே, தான் எப்போது வடக்கு மாகாண சபைப் பொறுப்பை ஏற்கின்றாரோ, அப்போது முதல் தனது முதல் பணியாக இந்தப் பொம்மைவெளி மற்றும் காக்கைத்தீவுப் பகுதிகளை முழுமையாக அபிவிருத்தி செய்வதே என்று ஒரு தமிழர் என்ற முறையில் உறுதியளித்தார். மழை பெய்தால் போதும் என்று காத்திருந்து வெளிநாடு வாழ் தமிழர்களின் உதவியைப் பெற்று முஸ்லிம் மக்களுக்கு விநியோகிப்பதுபோன்று மேலோட்டமான செயல்களில் பலர் ஈடுபட்டாலும், தான் அவ்வாறு அல்லாமல் நிலையான மற்றும் முழுமையான அபிவிருத்திப் பணிகளை மேற்கொள்வேன் என்று அவர் தெரிவித்தார்.

மேலும், நாளையிடையே அதாவது இன்று முஸ்லிம் மக்களின் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து ஒரு சிறப்புப் பிரேரணையைப் பாராளுமன்றத்தில் கொண்டுவரவுள்ளதாக அவர் அறிவித்தார். கிழக்கு மாகாணத்தில் இருந்து ஈரோஸ் அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒருவர் தன்னைப் பற்றித் தவறான கருத்துக்களைக் கூறியுள்ளதையும், அந்த நபரின் பெயர்கூட தனக்குத் தெரியாது என்றும் குறிப்பிட்டார். கிழக்கு மாகாணத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில் முஸ்லிம் மக்களுக்கு எதிரான கொலைகள் இடம்பெற்றபோது, அவற்றிற்கு ஈரோஸ் போன்ற அமைப்புகளே காரணமாயிருந்தன என்று குற்றம் சாட்டிய அவர், அந்தக் கொலைகள் குறித்த இறுதிப் பொறுப்பு தேசியத் தலைவர் பிரபாகரனின் மீதே அமைந்தது என்றும் கூறினார். அதேபோல், முஸ்லிம் மக்கள் சிலர் செய்த தவறான செயல்களும் கொலைகளும் காரணமாக இன்றுவரை இரு இன மக்களும் பிரிந்து கிடக்கின்றனர் என்று அவர் வேதனையுடன் குறிப்பிட்டார். எனவே, கடந்த கால தவறுகளை இரு தரப்பினரும் புரிந்துகொண்டு முன்னேற வேண்டியதன் அவசியத்தையும் அவர் வலியுறுத்தினார்.

இறுதியாக, அரச தரப்பில் இருக்கும் முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் நிலைமையை அவர் மிகவும் பரிதாபமாக விவரித்தார். அந்த முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்குப் பேசுவதற்கான சுதந்திரம் இல்லை என்றும், அவர்கள் தமக்குரிய இடங்களிலும் முழுமையாக இருக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாகவும் கூறினார். எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொண்டு மௌனமாக இருக்கும் நிலைமைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளதாகவும், அதனால் பொதுவாக அவர்களால் பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்ற முடியாது என்றும் அவர் விளக்கினார். எனினும், பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உண்மையான கருத்துக்களை வெளியிடுவது சிற்றுண்டிச்சாலை போன்ற இடங்களில்தான் சாத்தியமாகிறது என்று கூறிய அவர், அங்கு வந்து பேசும்போதுதான் முஸ்லிம் பிரதிநிதிகளின் மனதில் இருக்கும் உண்மை வெளிவருவதாகவும், அவர்கள் கூறிய கருத்துக்களின் அடிப்படையிலேயே தான் இங்கு பொது மேடையில் பேசுவதாகவும் தெரிவித்தார். இவ்வாறு தனது சக பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் மௌனத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் நிர்ப்பந்தத்தை உணர்ந்துகொண்டே அவர்களுக்காகத் தான் குரல் கொடுப்பதாக அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.

மொத்தத்தில், அர்ச்சுனா இராமநாதனின் இந்த உரையானது, இனவாதத்திற்கு எதிரான உறுதியான நிலைப்பாடு, முஸ்லிம் மக்களின் உரிமைகள் மீதான அக்கறை, வடக்கில் மீள்குடியேற்றப்படும் மக்களுக்கான உறுதியான வாக்குறுதி, கடந்த கால வரலாற்றில் இருந்து பாடம் கற்க வேண்டுமென்ற வேண்டுகோள் மற்றும் அரசாங்கத்தின் பலவீனமான பிரதிநிதித்துவப் போக்கு குறித்த விமர்சனம் போன்ற பல முக்கிய அம்சங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. ஒரு இனத்திற்கு மற்றொரு இனம் நன்றியுடனும் புரிந்துணர்வுடனும் நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்றும், அடக்குமுறைக்கு எவரும் அஞ்சாமல் குரல் கொடுக்க வேண்டுமென்றும், அனைத்து மக்களுக்கும் சமமான அபிவிருத்தியும் நீதியும் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டுமென்றும் அவர் தனது உரையின்மூலம் வலியுறுத்தினார். இது நாட்டின் எதிர்கால இன நல்லுறவுக்கான மிக முக்கியமான செய்தியாக அமைந்துள்ளது.