பூக்காரியின் பூக்கடை-10

பூங்கொடி தனது வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தாள்.

வாசலைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தவள், கையில் இருந்த பூக்கூடையை ஓரமாக வைத்தாள்.

பிறகு கை, கால், முகம் கழுவிக்கொண்டு, பூஜை அறைக்குச் சென்று சாமிக்கு விளக்கேற்றி அமைதியாக வேண்டிக்கொண்டாள்.

அதன்பின் தனது அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் அமர்ந்தாள்.

ஆனால் அன்று அவளுக்கு உறக்கம் வரவில்லை.

மனம் முழுவதும் பழைய நினைவுகள் வந்து சென்றன.

ஆதியுடன் கழித்த இனிய நாட்கள்... மங்கை, மலர், மல்லிகாவுடன் பகிர்ந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள்... எல்லாம் அவள் கண்முன் நிழலாடின.

அப்போது அவளது மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

"என் தோழிகளுக்கும் தெரியாத ஒரு உண்மை இருக்கிறது... அதை நான் இதுவரை யாரிடமும் சொல்லவில்லை."

ஒன்றாகப் படித்தோம்... ஒன்றாக விளையாடினோம்... ஒன்றாகச் சாப்பிட்டோம்...

ஆனால் என் மனதில் புதைந்து கிடக்கும் அந்த உண்மையை, என் தோழிகளிடம்கூட நான் பகிர்ந்ததில்லை.

அந்த உண்மை...

ஆதிக்கு மட்டும் தெரியும்.

அன்று இரவு...

பூங்கொடி படுக்கையில் கண்களை மூடினாள்.

ஆனால், அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.

பழைய நினைவுகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மனதில் வந்து சென்றன.

"எனக்குத் திருமணம் ஆனதும், எனக்குப் பிள்ளைகள் இருப்பதும் என் மூன்று தோழிகளுக்குத் தெரியும். ஆனால் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்கள்தான் அவர்களுக்குத் தெரியும்."

"அதன்பிறகு என் வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது என்பது யாருக்கும் தெரியாது..."

அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

"என் பிள்ளைகளையும் என்னையும் தனியாக விட்டுவிட்டு, என் கணவர் நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையிலேயே உயிரிழந்தார்."

அந்த வலியை இதுவரை யாரிடமும் முழுமையாகப் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை.

நான் ஒரு விதவை என்று.

பூக்களை வாங்க வரும் மக்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டால், என் கைகளில் கட்டிய பூக்களைக்கூட வாங்க மாட்டார்கள் என்ற பயத்தால்தான் அந்த உண்மையை மறைத்துக் கொண்டு வாழ்கிறேன்.

அந்த எண்ணத்தோடு, கண்ணீரைத் துடைத்தபடி பூங்கொடி அமைதியாக படுத்திருந்தாள்.

ஆனால்...

அவளது மனதிற்கு மட்டும் இன்னும் அமைதி கிடைக்கவில்லை.

(தொடரும்)