"உன் அன்பில் நான் கண்ட இறைஒளி" (ஒரு ஆன்மீகக் காதல் காவியம்)-9

"உன்னை அடைவதைவிட, அல்லாஹ்வின் திருப்தியை அடையும் பயணத்தில் உன்னுடன் நடக்க விரும்புகிறேன்"

என் இதயத்தின் கிப்லாவை இறைவனை நோக்கித் திருப்பியவளே,

அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மதுல்லாஹி வ பரகாதுஹு.

இன்று ஃபஜ்ர் தொழுகைக்குப் பிறகு, வானத்தின் முதல் ஒளிக்கதிர்கள் பூமியை மெதுவாகத் தொட்டபோது, ஒரு சிந்தனை என் இதயத்தில் மலர்ந்தது.

விடியல் இருளை விரட்டுவது போல, இறைநேசம் மனித இதயத்தின் இருளையும் அகற்றுகிறது.

அந்த ஒளியை உன் வாழ்க்கையில் காணும்போதெல்லாம், என் இதயம் அல்லாஹ்வுக்கு நன்றி செலுத்துகிறது.

என் அன்பே, உலகம் காதலை "ஒருவரை ஒருவர் இழக்காமல் இருப்பது" என்று வரையறுக்கிறது. ஆனால் என் இதயம் வேறொரு வரையறையைச் சொல்கிறது.

"காதல் என்பது, இரு இதயங்களும் ஒருவரை ஒருவர் அல்ல, ஒரே ரப்பை நோக்கிப் பயணிப்பது."

நான் உன்னுடன் நடக்க விரும்புகிறேன். ஆனால் உலகப் பாதைகளில் மட்டும் அல்ல. சப்ரின் பாதையில்... திக்ரின் பாதையில்... தௌபாவின் பாதையில்... தவக்குலின் பாதையில்... இறுதியில் அல்லாஹ்வின் திருப்தியை நோக்கிய பாதையில்.

நாம் வாழ்க்கையில் பல கனவுகளைக் காணலாம். ஆனால் அவற்றில் மிக அழகான கனவு என்னவென்றால், நம் இல்லத்தில் ஒரு நாள் குர்ஆனின் ஓசை ஒலிக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

நம் குழந்தைகள் நம் பெயர்களைப் புகழ்வதைவிட, அல்லாஹ்வின் பெயரை மரியாதையுடன் உச்சரிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நம் வீடு செல்வத்தால் அல்ல, சஜ்தாக்களால் வளமாக இருக்க வேண்டும்.

என் அன்பே, உன் அழகை நான் ரசிக்கலாம்; ஆனால் உன் தக்வாவை நான் அதிகம் மதிக்கிறேன்.

உன் சிரிப்பை நான் விரும்பலாம்; ஆனால் உன் சப்ரை நான் அதிகம் நேசிக்கிறேன்.

உன் வார்த்தைகள் என்னை மகிழ்விக்கலாம்; ஆனால் உன் துஆக்கள் என்னை மாற்றுகின்றன.

அதனால்தான், நான் உன்னை என் வாழ்க்கையின் அலங்காரமாக அல்ல, என் ஆன்மாவின் வளர்ச்சிக்கான அல்லாஹ்வின் ஒரு நன்மதிப்புடைய அமானத்தாகப் பார்க்கிறேன்.

நீ ஒருநாள் சோர்வடைந்தால், என் தோளைத் தேடுவதற்கு முன், சஜ்தாவில் உன் நெற்றியை வைப்பாயாக. ஏனெனில் மனிதர்களின் ஆறுதல் வரம்புடையது; அல்லாஹ்வின் ஆறுதல் எல்லையற்றது.

நானும் அதையே செய்வேன்.

நமக்குள் ஒருநாள் கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டாலும், வெற்றி பெறுவதற்காக பேசாமல், உண்மையை அடைவதற்காகப் பேசுவோம்.

கோபம் வந்தால், அதைவிட அதிகமாக மன்னிப்போம்.

தூரம் வந்தால், அதைவிட அதிகமாக துஆ செய்வோம்.

மௌனம் வந்தால், அதைவிட அதிகமாக அல்லாஹ்வை நினைப்போம்.

என் அன்பே, இந்தக் கடிதத்தின் முடிவில் நான் உனக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளிக்கிறேன்.

நான் உன்னை அல்லாஹ்வை மறக்கச் செய்யும் காதலனாக இருக்க மாட்டேன். உன்னை அல்லாஹ்வை அதிகமாக நேசிக்கத் தூண்டும் பயணத் துணையாக இருக்கவே விரும்புகிறேன்.

அல்லாஹ் நம் இரு இதயங்களையும் தன் அருளால் இணைத்து, நம் அன்பை இம்மையில் நற்குணங்களாகவும், மறுமையில் ஜன்னத்திற்கான காரணமாகவும் ஆக்குவானாக.

என்றும் உனக்காக துஆ செய்யும்,

உன் ஆன்மீகப் பயணத்தின் சக பயணி.

(தொடரும்)

சுபைதா