அதிகாலை நான்கு மணி.
தெருக்கள் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம். விஜயன் மட்டும் தனது பழைய சாக்குப்பையைத் தோளில் சுமந்துகொண்டு தெருவில் நடந்து கொண்டிருந்தார். வீடுகளின் வாசல்களில் கிடந்த பழைய செய்தித்தாள்கள், அட்டைப்பெட்டிகள், பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் என ஒவ்வொன்றாகப் பொறுக்கி அந்தச் சாக்குப்பைக்குள் போட்டார்.
அது அவருடைய தொழில் அல்ல… அவருடைய குடும்பத்தைக் கரை சேர்க்கும் போராட்டம்.
வீட்டில் அவருக்காகக் காத்திருந்தது நடக்க முடியாத மனைவி வீராயிம், பள்ளிக்குச் செல்லும் இரண்டு மகள்களான சுமதிவும் சுவாதிவும்.
பல வருடங்களுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட நோயின் காரணமாக வீராயின் கால்கள் செயலிழந்துவிட்டன. வீட்டுப் பொறுப்புகள் அனைத்தும் விஜயனின் தோள்களில் விழுந்தன.
“நம்ம பிள்ளைகளை நல்லா படிக்க வைக்கணும்,” என்பதுதான் அவருடைய ஒரே ஆசை.
ஒருநாள் சுமதி பள்ளிக் கட்டணத்திற்காக பணம் கேட்டாள்.
“அப்பா… நாளைக்குள் கட்டணம் கட்டணும்.”
விஜயன் தன் சட்டைப் பையில் இருந்த பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தார். மொத்தம் நூற்று எழுபது ரூபாய்.
வீட்டில் அரிசி இல்லை. மனைவிக்கு மருந்து வாங்க வேண்டும். ஆனால் மகளின் படிப்பு நின்றுவிடக் கூடாது.
அவர் அந்தப் பணத்தை சுமதியின் கையில் வைத்தார்.
“நீ போய் கட்டணம் கட்டு கண்ணு.”
“அப்பா… வீட்டுக்கு?”
“அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
அன்று இரவு விஜயன் சாப்பிடாமல் படுத்துக் கொண்டார்.
அதைப் பார்த்த வீராயின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“எவ்வளவு நாள் இப்படியே கஷ்டப்படுவீங்க?”
விஜயன் சிரித்தார்.
“என் பிள்ளைகள் இரண்டு பேரும் நல்ல நிலைக்கு வந்துட்டா… இந்தக் கஷ்டம் எல்லாம் எனக்குக் கஷ்டமா தெரியாது.”
காலங்கள் நகர்ந்தன.
சுமதி படித்து ஆசிரியரானாள். சுவாதி மருத்துவம் படித்து மருத்துவரானாள்.
ஒருநாள் இருவரும் தங்கள் தந்தையின் முன் வந்து நின்றனர்.
சுமதி தனது முதல் சம்பளத்தை அவருடைய கையில் வைத்தாள்.
“அப்பா… இனிமேல் அந்தச் சாக்குப்பையைத் தூக்காதீங்க.”
விஜயன் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தார்.
சுவாதி அவரது கால்களில் விழுந்து,
“எங்களைப் படிக்க வைக்க நீங்க தெருவில் காகிதம் பொறுக்கினீங்க. இன்று அந்தக் காகிதங்களால்தான் எங்களுடைய வாழ்க்கை எழுதப்பட்டிருக்கிறது அப்பா,” என்றாள்.
விஜயனின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அவர் வீட்டின் மூலையில் கிடந்த பழைய சாக்குப்பையைப் பார்த்தார்.
பல வருடங்களாக அந்தப் பையில் பழைய காகிதங்கள்தான் இருந்தன.
ஆனால் இன்று…
அந்தச் சாக்குப்பைக்குள் இரண்டு மகள்களின் கனவுகள் கரை சேர்ந்திருந்தன.
விஜயன் மனைவியின் அருகில் அமர்ந்தார்.
வீராயி அவரது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு,
“நம்ம பிள்ளைகள் நம்மை கரை சேர்த்துட்டாங்க,” என்றாள்.
விஜயன் வானத்தைப் பார்த்தார்.
அவருக்குள் ஒரு எண்ணம் ஓடியது.
“என் பிள்ளைகள் எவ்வளவு சம்பாதித்தாலும், எனக்கு இத்தனை வருடங்கள் கைகொடுத்த இந்தச் சாக்குப்பையை நான் எப்படி விட முடியும்?”
அந்த இரவு அவர் மனதில் ஒரு முடிவெடுத்தார்.
மறுநாள் அதிகாலையிலேயே விஜயன் எழுந்தார். பழைய சாக்குப்பையைத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் தெருவில் இறங்கினார்.
அதைப் பார்த்த சுமதி அதிர்ச்சியுடன்,
“அப்பா! நாங்கதானே சொன்னோம்… இனிமேல் நீங்க வேலைக்குப் போக வேண்டாம் என்று!”
விஐயன் சிரித்தபடி,
“இது இனிமேல் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக இல்லை கண்ணு… எனக்கு வாழ்க்கையைக் கற்றுக்கொடுத்த வேலை. இதை நான் எப்படி மறக்க முடியும்?” என்றார்.
தொலைவில் நின்ற திவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.
அந்த அதிகாலையில், ஒரு முதிய தந்தை மீண்டும் தெருவில் காகிதங்களைப் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தார்.
ஆனால் இம்முறை அவரது சாக்குப்பை மட்டும் கனமாக இல்லை…
அதில் நிறைந்திருந்தது பெருமை.
வறுமை அவர்களின் வீட்டைச் சோதித்தது.
ஆனால் ஒரு தந்தையின் உழைப்பையும், இரண்டு மகள்களின் கல்வியையும் வெல்ல முடியவில்லை.
ஜெ.ஜெயராணி
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments