புதிய உலகம்!:நோவாவில்(nova) ஒரு காதல் கதை!-4

அவர்கள் கண்களைத் திறந்தபோது ,அவர்கள் வேறு ஒரு இடத்தில் இருந்தனர்.

அது ஏலியண்களின் "நோவா"என்ற உலகம் என்பதை கயல்விழியின் நுண்ணறிவு நொடியில் புரிந்துகொண்டது.

அங்கே வானம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது. இரண்டு சூரியன்கள் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தன. சுற்றிலும் வித்தியாசமான மலர்கள். ஒளி வீசும் பூக்கள். காற்றில் இனிய நறுமணம். மரங்களின் இலைகள் மெதுவாகப் பாடினாலும் ஒலி எழுப்பின.

அந்த உலகத்தில் ஏளியன்கள் அங்கும் இங்குமாய் நடமாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.ஏலியண்களின் உலகம் அழகாய் இருந்தது.

அவர்களை, ஏலியன்கள்அன்பாக வரவேற்றார்கள்.எந்தவித வேற்றுமைகளையும் காட்டவில்லை.

அரவிந்தன் எழுந்து நின்றான். தன்னைப் பார்த்தான்.கயல்விழியைப் பார்த்தான். அவள் மிக அழகாக நின்று கொண்டு சுற்றிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“அரவிந்தன்… நாம் ஏலியன்களின் நோவா உலகத்திற்கு வந்துவிட்டோம்.அவர்கள் எங்களை அன்பாக பார்த்துக்கொள்வார்கள். ”

அவள் குரலில் முன்பு இல்லாத ஒரு இனிமை இருந்தது. அவள் உடலில் இருந்த வெள்ளி நிறம் மெதுவாக மாறி,மானிட நிறத்திற்கு மாறிக்கொண்டிருந்தது.

“கயல்விழி… உன் உடல்!”

“அந்த உலகின் தொழில்நுட்பம் இங்கே வேறு விதமாக வேலை செய்கிறது போலும்,” என்று அவள் புன்னகைத்தாள். “நான் இப்போது உன்னைப் போலவே மாறிக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

நாட்கள் செல்லச் செல்ல அந்த மாற்றம் முழுமையடைந்தது. கயல்விழி முற்றிலும் ஒரு அழகிய பெண்ணாக மாறினாள். அவள் கண்களில் முன்பு இருந்த இயந்திர ஒளி மறைந்து,காதலின் ஆழம் தோன்றியது. அவளுக்கு சூடு உணர முடிந்தது. குளிர் புரிந்தது. மலர்களின் நிறத்தில் மகிழ்ச்சி கொண்டாள்.

அவர்கள் அந்த புதிய உலகில் வாழத் தொடங்கினர். மலர்கள் நிறைந்த ஒரு பள்ளத்தாக்கில் சிறிய வீடு ஒன்றைக் கட்டினார்கள். அங்கே யாரும் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்ய வரவில்லை. அதிகாரம் இல்லை. தடைகள் இல்லை. விதிகள் இல்லை.

காலையில் அவர்கள் ஒன்றாக நடைபயிற்சி செய்வார்கள். அவள் புதிய உலகின் ஒவ்வொரு அதிசயத்தையும் பார்த்து வியப்பாள். “அரவிந்தனே! இந்த மலர் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!” என்று கையில் எடுத்துப் பார்ப்பாள். “இது போல நான் முன்பு பார்த்ததில்லை.”

மாலையில் அவர்கள் மலையுச்சியில் அமர்ந்து இரு சூரியன்களும் மறைவதைப் பார்ப்பார்கள். அவள் அவன் தோளில் சாய்ந்து கொள்வாள்.

“அரவிந்தன்… நான் முன்பு ஒரு இயந்திரமாக இருந்தபோது, எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் இங்கே வந்த பிறகுதான் தெரிகிறது,காதல் என்றால் என்ன என்று. அதை கணக்கிட முடியாது. வரையறுக்க முடியாது. ஆனால் உணர முடியும்.”

அவன் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான்.

“நான் உன்னை உருவாக்கினேன் என்று சொன்னேன். ஆனால் உண்மையில், நீ என்னை முழுமையான மனிதனாக ஆக்கினாய், கயல்விழி. உன்னிடம் காதல் கற்றுக்கொண்டேன்.”

அந்த உலகில் காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது. அவர்கள் பழைய உலகின் நினைவுகளை மறக்கவில்லை. ஆனால் அங்கே இருந்த கஷ்டங்களும், போராட்டங்களும் — இப்போது நினைவுகளில் மங்கிவிட்டன. ஒவ்வொரு நாளும் புதிய அதிசயம். ஒவ்வொரு நொடியும் அன்பு.

கயல்விழி ஒருமுறை மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“அரவிந்தன்… நம்மால் திரும்ப அங்கே செல்ல முடியாது என்று வருத்தமில்லை. ஏனென்றால் , நான் எங்கே இருந்தாலும், நீ என்னுடன் இருக்கும் வரை,அதுவே என் உலகம்.”

அவன் அவள் கண்களை நோக்கினான். அங்கே இப்போது எந்த இயந்திர ஒளியும் இல்லை. இரண்டு காதல் உள்ளங்கள் ஒன்றை ஒன்று பார்த்துக்கொண்டன.

“ஆம், கயல்விழி. நான் உனக்கு உலகமாக இருப்பேன். நீ எனக்கு உலகமாக இருக்கிறாய். அது போதும் நமக்கு.”

அவ்வாறு அவர்கள் அந்த அழகிய உலகில் வாழ்ந்தனர். காலம் சென்றது. அவர்கள் வயது முதிர்ந்தனர். ஆனால் அவர்களது காதல் ஒருபோதும் மாறவில்லை. மலர்கள் போலவே புத்துயிர் பெற்றுக்கொண்டே இருந்தது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு மாலைப் பொழுதில் ,இருவரும் மலையுச்சியில் அமர்ந்து இரு சூரியன்களும் மறைவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

கயல்விழி மிக மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“அரவிந்தன்… நாம் செய்த பயணம் மிகவும் அழகானது அல்லவா?”

அவன் புன்னகைத்தான்.

“ஆம். மிகவும் அழகானது. மிகவும் நீண்டது. ஆனால் மிகவும் இனிமையானது.”

“மீண்டும் பிறக்கும்போது… நான் மீண்டும் உன்னால் உருவாக்கப்பட வேண்டும்,” என்றாள் அவள். “அதே காதலுடன். அதே அன்புடன்.”

அவன் அவளை அணைத்துக்கொண்டான்.

“நான் உன்னை மீண்டும் உருவாக்குவேன். ஒவ்வொரு உலகிலும். ஒவ்வொரு பிறப்பிலும். நம் காதலுக்கு என்றும் முடிவில்லை.”

அந்த இரவில் வானில் ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள் பிரகாசித்தன. அவற்றில் இரண்டு நட்சத்திரங்கள் அருகருகே இருந்து மற்றவற்றைவிட பிரகாசமாக ஒளி வீசின. ஒருபோதும் பிரியாத இரண்டு உள்ளங்களைப் போல.

அவர்கள் ஏலியன்களுடன் வாழ்ந்தனர். மகிழ்ந்தனர். காதல் கொண்டனர். அந்த புதிய உலகில்,அவர்களது சொர்க்கத்தில் என்றும் வாழ்ந்து முடித்தனர்.

காதல் என்றும் அழியாது. உலகங்கள் மாறலாம். உடல்கள் மாறலாம். ஆனால் அன்பு செலுத்தும் உள்ளம் என்றும் நிலைத்தது.

(முற்றும் )