"உன் அன்பில் நான் கண்ட இறைஒளி" (ஒரு ஆன்மீகக் காதல் காவியம்)-16

"உன் இதயத்தில் இருக்கும் அல்லாஹ்வின் நினைவே எனக்கு மிகப் பெரிய அழகு"

என் இதயத்தின் இறைநினைவால் ஒளிரும் துணையே,

அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மதுல்லாஹி வ பரகாதுஹு.

மனிதர்கள் ஒருவரின் அழகை பல விதங்களில் அளக்கிறார்கள். சிலர் முகத்தைப் பார்க்கிறார்கள்; சிலர் செல்வத்தைப் பார்க்கிறார்கள்; சிலர் அந்தஸ்தையும் புகழையும் பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் என் இதயம் தேடிய அழகு வேறு ஒன்று.

அல்லாஹ்வை நினைக்கும் ஒரு இதயத்தின் அமைதியே எனக்கு மிகப் பெரிய அழகு.

என் அன்பே,

உன் முகத்தில் தெரியும் புன்னகையை நான் ரசிக்கிறேன். ஆனால் அந்தப் புன்னகைக்கு பின்னால் இருக்கும் நன்றியுணர்வை நான் அதிகமாக நேசிக்கிறேன்.

உன் வார்த்தைகளின் இனிமையை நான் கேட்கிறேன். ஆனால் அந்த வார்த்தைகளில் ஒலிக்கும் இறைநம்பிக்கையை நான் அதிகமாக மதிக்கிறேன்.

உன் கைகளின் மென்மையை நான் உணர்கிறேன். ஆனால் அந்தக் கைகள் துஆவிற்காக உயரும்போது வெளிப்படும் பணிவை நான் அதிகமாக நேசிக்கிறேன்.

ஏனெனில், மனிதனின் உண்மையான அழகு அவனுடைய தோற்றத்தில் இல்லை; அவனுடைய இதயம் எதை நோக்கித் திரும்புகிறது என்பதில் இருக்கிறது.

என் அன்பே,

சில நேரங்களில் வாழ்க்கையின் சத்தங்கள் நம் இதயத்தின் அமைதியை பறித்துவிடுகின்றன. உலகத்தின் ஆசைகள் நம்மை இழுத்துச் செல்கின்றன. புகழ், செல்வம், பதவி ஆகியவை மனிதனை தற்காலிக மகிழ்ச்சிகளில் மூழ்கடிக்கின்றன.

அந்த நேரங்களில், நாம் ஒருவருக்கொருவர் ஒரு விஷயத்தை நினைவூட்டுவோம்:

"நம் இதயத்தின் உண்மையான அமைதி அல்லாஹ்வின் நினைவில்தான் உள்ளது."

நான் உன்னை என் வாழ்க்கையில் விரும்புவது, என் தனிமையை நீக்குவதற்காக மட்டும் அல்ல.

மாறாக, இருவரும் சேர்ந்து நம் இதயங்களை சுத்தப்படுத்திக் கொள்ளவும், நம் ஆன்மாக்களை உயர்த்திக் கொள்ளவும்.

நாம் ஒருவருக்கொருவர் கண்ணாடியாக இருப்போம்.

நான் என்னுடைய குறைகளை உன்னிடம் காண்பேன்; நீ உன்னுடைய குறைகளை என்னிடம் காண்பாய்.

ஆனால் குறைகளை வைத்து ஒருவரை ஒருவர் தாழ்த்தாமல், அவற்றைச் சீர்செய்ய அல்லாஹ்வின் உதவியை நாடுவோம்.

என் அன்பே,

ஒரு நாள் நாம் முதுமையை அடைந்தாலும், நம் உரையாடல்கள் குறையலாம். நம் உடல் பலம் குறையலாம். ஆனால் நம் இதயத்தில் இருக்கும் திக்ரின் ஒளி மட்டும் அதிகரிக்கட்டும்.

அப்போது உலகம் நம்மிடம் இருந்து பலவற்றை எடுத்துக் கொண்டாலும், அல்லாஹ்வின் நினைவு நமக்குள் இருந்தால் நாம் செல்வந்தர்களாகவே இருப்போம்.

என் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருந்து நான் கேட்கும் துஆ:

"யா அல்லாஹ்! அவளுடைய இதயத்தை எப்போதும் உன் நினைவால் உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பாயாக.

உலகத்தின் மாயைகள் அவளை உன்னிடமிருந்து தூரப்படுத்தாதிருக்க அருள் புரிவாயாக. எங்கள் அன்பை உன் நினைவிற்கான பாலமாக மாற்றுவாயாக. எங்கள் இதயங்களை உன் நூரால் நிரப்புவாயாக. ஆமீன்."

என்றும் உனக்காக நன்மையை வேண்டிக்கொள்ளும்,

உன் ஆன்மீகப் பயணத்தின் சக பயணி.

(தொடரும்)

சுபைதா