துரோகத்தின் முகம்.
துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்ட அந்த நொடி, வீடு முழுவதும் அதிர்ந்தது.
வெளியிலிருந்து கருப்பு காரின் கதவு மெதுவாக திறந்தது.
ஒரு நிழல் கீழே இறங்கியது.
அந்நியன் ஜன்னல் வழியே பார்த்தான்.
அவனின் கண்கள் இறுகின.
“அவன்… இப்போ நேரடியாக உள்ளே வர்றான்…” என்று மெதுவாக சொன்னான்.
மர்ம மனிதர் அறை 27 கதவை மூடி விட முயன்றான்.
ஆனால் கதவு நகரவில்லை.
அது பூட்டப்படவில்லை…
அது “தடுக்கப்பட்ட” போல இருந்தது.
ஊமைப் பெண் மட்டும் அமைதியாக நின்றாள்.
அவளின் பார்வை அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த நபரையே நோக்கி இருந்தது.
பாட்டி மெதுவாக அருகே வந்து கிசுகிசுத்தார்,
“அவன் உன் குடும்பத்தை உடைத்தவன்…”
அதே நொடியில்… கீழ்தளத்தில் காலடி சத்தம்.
டக்… டக்… டக்…
மெதுவாக… ஆனால் உறுதியான நடைகள்.
வீட்டின் உள்ளே யாரோ வருகிறார்கள் என்பது தெளிவாகியது.
அந்நியன் கத்தினான்,
“எல்லோரும் தயாரா இருங்க!”
மர்ம மனிதர் மெதுவாக கேட்டான்,
“நீ அவனை முன்னாடி பார்த்திருக்கியா?”
அந்நியன் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு சொன்னான்:
“நான் மட்டும் இல்ல… இந்த வீட்டில் எல்லாரும் அவனை ஒருமுறை நம்பியிருக்கோம்…”
அந்த வார்த்தைகள் விழுந்தவுடன்
வீட்டின் விளக்குகள் திடீரென மின்னின.
பளீச்… பளீச்…
அந்த மின்னல்களில், கதவு முன் ஒரு உருவம் தெரிந்தது.
கருப்பு கோட்…
கண்களில் குளிர்ந்த பார்வை…
அவன் மெதுவாக சொன்னான்:
“அறை 27 திறக்கப்பட்டதா?”
அந்த குரலை கேட்டவுடனே
பாட்டியின் முகம் முழுவதும் வெண்மையாக மாறியது.
“இல்ல… நீ திரும்ப வரக்கூடாது…” என்று அவர் நடுங்கினார்.
அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.
“நான் திரும்ப வரல…“நான் எப்போதும் இங்கேதான் இருந்தேன்.”
ஊமைப் பெண் அவனை நேராக பார்த்தாள்.
அவளின் மனதில் ஒரு பழைய காட்சி வெடித்தது…
அந்த மனிதன்…
அவளின் குழந்தைப் பருவத்தில் ஒரே ஒருமுறை “அப்பா போல” தோன்றியவன்…
இப்போது அவனே எதிரியாக நின்றிருந்தான்.
அறை 27-இன் ரகசியம் இப்போது முழுமையாக விழித்துவிட்டது.
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments