மனிதம் எங்கே?

சென்னை நகரின் ஒரு தெருவில், மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது. மழைத்துளிகள் சாலையை அடித்துக் கொண்டிருந்தாலும், பாதையில் உட்கார்ந்திருந்த சிறுமியின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. பெயர் ஆஷிகா. வயது பத்து மட்டுமே. ஒரு துண்டு அப்பம் கூட அவளுக்கு கிடைக்கவில்லை.

அதே நேரத்தில், சில அடிகள் தள்ளி ஒரு ஹோட்டல். அங்கிருந்து பிளாஸ்டிக் பைகளில் நிறைய உணவுகள் குப்பைக்குச் செல்லும். அந்த உணவுகளை வீணாக்கும் மனிதர்களின் குரல்கள் சிரிப்பில் முழங்கின.

ஆஷிகா பசியால் தவித்தாள். “ஒரு ரொட்டித் துண்டு சாப்பாடு கூட கிடைத்தால்...” என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதே சாலையில், அருண் என்ற இளைஞன் வந்தான். அவன் போரின் பாதிப்பில் அகதியாக வந்தவன். இலங்கையில் நடந்த உள்நாட்டுப் போரில் அவன் தந்தை உயிரிழந்தார். தாயும் காணாமல் போனார். “போர் எதற்காக? யாருக்கு லாபம்? இறந்தது சாதாரண மக்கள்தான்…” என்று அவன் மனம் தினமும் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

அவன் பார்வை அந்தச் சிறுமியைத் தட்டியது. “பசிக்கிறதா?” என்று கேட்டான்.

ஆஷிகா தலையசைத்தாள்.

அவனிடம் இருந்த சின்ன பையைத் திறந்தான். அதில் ஒரு துண்டு ரொட்டி, சற்றே காய்கறி மட்டுமே. “இது போதும், எடுத்துக்கொள்,” என்று அவன் கொடுத்தான். சிறுமி அதனைத் தழுவிக் கொண்டாள். அவளது முகத்தில் மலர்ந்த சிரிப்பு, அந்த மழைநேர இருளை கூட ஒளிரச் செய்தது.

அந்தச் சிரிப்பை பார்த்த அருணின் மனதில் பிளந்த காயங்கள் சற்றே ஆறின. “உண்மையான உலகம் இதுதான். பகிர்வும், கருணையும்…” என்று அவன் தன்னிடம் சொல்லிக்கொண்டான்.

ஆனால் அடுத்த நொடி, அருகிலிருந்த டிவி கடையில் செய்திகள் ஒலித்தன:

“உலகம் முழுவதும் புதிய ஆயுத சோதனைகள்… அரசியல் தலைவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் குற்றம் சாட்டுகின்றனர்…”

அருண் ஆழமாக சுவாசித்தான்.

“உலகம் இன்னும் மாறவில்லை. ஆனால், குறைந்தபட்சம் நானும் இந்தச் சிறுமியும் மாற முடியும். நம்முடைய அன்பு தான் மனிதத்தின் கடைசி தீப்பொறி…” என்று அவன் மனதிலே உறுதி செய்தான்.

ஆஷிகா சிரித்தவாறு சொன்னாள்:

“அண்ணா… நீ என்னோட அப்பா மாதிரி இருக்கிறாய்.”

அருண் அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் கண்களில் நீர் வழிந்தது.

போராலும் பசியாலும் சிதைந்த உலகில், இரண்டு அந்நியங்கள் ஒருவருக்கொருவர் மனிதத்தையே மீண்டும் கண்டுபிடித்தனர்.

மாஸ்டர்