இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜெர்மானிய வீரர்கள் அமெரிக்க வீரர்களைப் பற்றி என்ன நினைத்தார்கள்?

அமெரிக்கப் போர் முறையால் பலர் விரக்தியடைந்தனர்; குறிப்பாக, தங்கள் எதிரியிடம் இருந்த வளங்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாத அதிகாரிகள் இதில் அடங்குவர். அமெரிக்கக் காலாட்படை "நியாயமாகப் போரிட" மறுத்து, எதிர்ப்பைத் தணிப்பதற்காகப் பீரங்கி மற்றும் வான் சக்தியைப் பெரிதும் நம்பியிருந்ததால், சாதாரண சிப்பாய் எரிச்சலடைந்தான்.

எச்சரிக்கையான பிரிட்டிஷாரை விட அமெரிக்கர்கள் அதிக துணிச்சல் மிக்கவர்களாக இருந்தனர், ஆனால் அவர்கள் கண்மூடித்தனமாகத் தாக்குதல் நடத்தவில்லை; ரஷ்யர்களைப் போலப் பெரும் உயிர்ச்சேதங்களைச் சந்தித்து இடைவிடாமல் முன்னேறவும் இல்லை. அனைத்து மட்டங்களிலுமுள்ள படைப்பிரிவுகளுக்கான அமெரிக்க இராணுவத்தின் கோட்பாடு, அவர்கள் 'தடுப்புத் தாக்குதல்' என்று அழைத்த ஒன்றாகும். தளவாடங்கள், பீரங்கிப்படை மற்றும் நேரடி வான்வழி ஆதரவில் அமெரிக்கர்களுக்கு இருந்த மேன்மையை சாதகமாகப் பயன்படுத்தி உயிர்ச்சேதங்களைக் குறைப்பதற்காக இது வடிவமைக்கப்பட்டது, மேலும் அது மிகவும் வெற்றிகரமாகவும் அமைந்தது.

மூன்று என்ற காரணி அனைத்து மட்டங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டது. மூன்று படைப்பிரிவுகள் ஒரு பிளாட்டூனை உருவாக்கின. மூன்று பிளாட்டூன்கள் ஒரு ரைபிள் கம்பெனியாக இருந்தன. மூன்று ரைபிள் கம்பெனிகள் ஒரு காலாட்படை பட்டாலியனை உருவாக்கின. மூன்று காலாட்படை பட்டாலியன்கள் ஒரு காலாட்படை ரெஜிமென்ட்டாக இருந்தன. அந்த டிவிஷனில் மூன்று காலாட்படை ரெஜிமென்ட்கள் இருந்தன.

ஒரு படைப்பிரிவு எதிரியை எதிர்கொள்ளும்போது, அதன் மூன்று ரெஜிமென்ட்களில் ஒன்று எதிரியை அவர்களின் நிலையில் வைத்திருக்க அவர்களுடன் மோதலில் ஈடுபடும். பின்னர், வான்படை மற்றும் குறிப்பிட்ட இலக்கைத் தாக்கும் நேரத்திலான பீரங்கித் தாக்குதல்கள் எதிரியைத் தாக்கும் அதே வேளையில், மற்ற ரெஜிமென்ட்கள் எதிரியை அவர்களின் நிலையிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்காக ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை சுற்றிவளைக்கும் தந்திரத்தை மேற்கொள்ளும். பின்னர், தேவைப்படும் வரை அவர்கள் இதைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்வார்கள்.

போர் முழுவதும், இத்தாலியிலும், ரஷ்யாவிலும், எல்லா இடங்களிலும் ஜெர்மானியர்கள் தற்காப்பில் விடாப்பிடியாக இருந்தனர். அவர்கள் ஒருபோதும் நிலைகுலைந்து பின்வாங்கவில்லை; தொடர்ந்து போரிடுவதற்கான சக்தி தீரும் வரை, ஒவ்வொரு நிலையிலிருந்தும் அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட வேண்டியிருந்தது. ரஷ்யாவின் நேரடித் தாக்குதல்களுக்கு எதிராக அவர்கள் ஏற்படுத்தியதைப் போல, இந்தத் தற்காப்புத் தாக்குதல் ஜெர்மானியர்களைப் பெரும் உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்த அனுமதிக்கவில்லை. அமெரிக்காவின் பீரங்கி மற்றும் வான் சக்தி, அவர்கள் வழக்கமாகப் பழகியதைப் போல நிலத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் திறனை முடக்கி, அவர்களின் மன உறுதியைக் குலைத்தன.

தற்காப்பு நிலையில் வைக்கப்பட்டபோது, அமெரிக்கர்கள் அரிதாகவே பின்வாங்கினர்; 1940-களின் பிரெஞ்சு இராணுவத்தைப் போல ஒருபோதும் சரிந்துவிடவில்லை. பல்ஜ் போரில் முன்னணிப் பகுதிகள் கைப்பற்றப்பட்டபோது, அமெரிக்கர்கள் செயிண்ட் வித், பாஸ்டோன் ஆகிய இடங்களில் இருந்த, தற்காத்துக் கொள்ளக்கூடிய சிறிய எதிர்ப்புப் பகுதிகளுக்குப் பின்வாங்கினர். மேலும், முன்னணி நிலைபெற்று உதவிப் படைகள் வந்து சேரும் வரை எல்சென்போர்ன் முகட்டைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர்.

மேலும், உதவி வந்து சேரும் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். எப்போதும் புதிய படைப்பிரிவுகள் போர்க்களத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தன. விமானப் படை நல்ல வானிலைக்காக மட்டுமே காத்திருந்தது, பீரங்கிப் படையோ மறைமுகத் தாக்குதல் மூலம் எதிரியைத் தாக்கிக்கொண்டிருந்தது. அமெரிக்கர்கள் தங்கள் சாதகங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்வது என்பதை அறிந்திருந்தனர். நிச்சயமாக, ஜெர்மானியர்களும் அவ்வாறே அறிந்திருந்தனர், ஆனால் பிளிட்ஸ்கிரீக்கின் போது அவர்கள் அனுபவித்த சாதகங்களை 1945-ல் ஈடுசெய்யும் திறன் அவர்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது.