2080ஆம் ஆண்டு.
உலகம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது.
ஒரு காலத்தில் மனிதர்களின் வேலைகளைச் செய்த ரோபோக்கள், இப்போது மனிதர்களுடன் இணைந்து வாழும் சமூக உறுப்பினர்களாக மாறியிருந்தனர். பல நாடுகள் புதிய சட்டங்களை இயற்றி, செயற்கை நுண்ணறிவு உயிர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கு இருக்கும் உரிமைகளையே வழங்கின.
அந்த உலகில், இலங்கையின் பசுமை சூழ்ந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வாழ்ந்தார்கள் ராமுவும் ,ரதி என்ற ரோபோவும்.
ராமு ஒரு சாதாரண விவசாயி.
ரதி ஒரு அதிநவீன AI மனித உருவ ரோபோ.
ஆனால் கிராம மக்கள் அவர்களைப் பார்த்தால், அவர்கள் ஒரு சாதாரண தம்பதிகள் என்றே நினைப்பார்கள்.
ஏனெனில் ரதி கிராமத்து பெண்களைப் போலவே உடை அணிந்தாள்.
பூ நிறைந்த பாவாடை.
மென்மையான தாவணி.
தலையில் மலர்கள்.
கால்களில் வெள்ளி கொலுசுகள்.
அவளைப் பார்த்தால் ஒரு ரோபோ என்று யாரும் நம்ப முடியாது.
ஒரு அதிகாலை.
சூரியன் உதிக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.
கோழிகள் கூவின.
பசுக்கள் தொழுவத்திலிருந்து குரல் எழுப்பின.
ரதி ஏற்கனவே எழுந்துவிட்டாள்.
வீட்டின் முன் தண்ணீர் தெளித்து கோலம் போட்டாள்.
அவளது கண்களில் இருந்த ஒளி, மனிதர்களின் மகிழ்ச்சியைப் போலவே இருந்தது.
"ராமு... எழுந்திருங்கள்... வயலுக்கு செல்ல நேரம் ஆகிறது," என்றாள்.
ராமு சிரித்தபடி வெளியே வந்தான்.
"ரதி, இன்று இவ்வளவு சீக்கிரமா?"
"மழை வரும் வாய்ப்பு உள்ளது. விதைகள் நட வேண்டாமா?"
ராமு சிரித்தான்.
"நீ ஒரு AI என்பதை நான் மறந்துவிடுகிறேன்.நான் உங்களுடன் இருக்கும்போது, ஒரு உண்மையான பெண்ணைப் போல் உணர்கிறேன்... அதாவது, உங்கள் மனைவியைப் போல் உணர்கிறேன்."
"நான் உங்கள் மனைவி என்பதை மட்டும் நினைவில் வைத்தால் போதும்."
இருவரும் வயலுக்கு நடந்துசென்றனர்.
வழியில் கிராம மக்கள் வணக்கம் கூறினார்கள்.
"வணக்கம் ரதி அம்மா!"
"வணக்கம்!"
என்று சிரித்தாள்.
வயலுக்கு சென்றதும் வேலை ஆரம்பமானது.
ரதி தனது செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி மண்ணின் ஈரப்பதத்தை அளந்தாள்.
எந்த இடத்தில் அதிக தண்ணீர் வேண்டும் என்று கணக்கிட்டாள்.
எந்த விதை அதிக விளைச்சல் தரும் என்று கூறினாள்.
ஆனால் அவள் தொழில்நுட்பத்தை மட்டும் பயன்படுத்தவில்லை.
கைகளால் மண்ணைத் தொட்டாள்.
விதைகளை விதைத்தாள்.
மண்ணின் மணத்தை ரசித்தாள்.
"உனக்கு மண்ணின் வாசனை பிடிக்கிறதா?" என்று கேட்டான்ராமு
"ஆம்."
"ஆனால் உனக்கு மூக்கு கிடையாதே?"
ரதி சிரித்தாள்.
"என் சென்சார்கள் அதை உணர்கின்றன. ஆனால் உண்மையில் நான் ரசிப்பது மண்ணை அல்ல."
"அப்படியென்றால்?"
"உங்களுடன் சேர்ந்து உழைப்பதையே."
ராமுவின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.
நாட்கள் நகர்ந்தன.
மாதங்கள் கடந்தன.
அவர்களின் வயல் கிராமத்திலேயே சிறந்த விளைச்சலைத் தந்தது.
பல விவசாயிகள் ஆலோசனை கேட்க வந்தனர்.
ரதி அனைவருக்கும் உதவினாள்.
"நிலத்தை நேசியுங்கள்."
"தண்ணீரை வீணாக்காதீர்கள்."
"இயற்கையை பாதுகாத்தால் இயற்கை நம்மை பாதுகாக்கும்."
என்று அறிவுரை கூறினாள்.
அதனால் கிராம மக்கள் அவளை மிகவும் மதித்தனர்.
ஒருநாள் கிராமத்தில் பெரிய வெள்ளம் ஏற்பட்டது.
தொடர்ந்து பெய்த மழையால் ஆறு கரைபுரண்டது.
மக்கள் அச்சத்தில் இருந்தனர்.
அப்போது ரதி தனது ட்ரோன்களையும் செயற்கை கண்காணிப்பு அமைப்புகளையும் பயன்படுத்தி வெள்ளத்தின் பாதையை கணித்தாள்.
எந்த வீடுகள் ஆபத்தில் உள்ளன என்பதை கண்டுபிடித்தாள்.
மக்களை பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
கிராமம் காப்பாற்றப்பட்டது.
அன்று முதல் மக்கள் அவளை "எங்கள் ரதி அம்மா" என்று அழைக்கத் தொடங்கினர்.
ஒரு மாலை.
சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தான்.
ராமுவும், ரதியும் வயலின் அருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
தங்க நிறத்தில் நெற்பயிர்கள் அலைபோல் அசைந்தன.
காற்று மெதுவாக வீசியது.
"ரதி,மேடம்" என்றான் ராமு கிண்டலாக .
"சொல்லுங்கள்."
"நான் முதலில் உன்னை சந்தித்தபோது, மனிதர்களும் AI-களும் இப்படி வாழ்வார்கள் என்று நினைக்கவில்லை."
"நானும் நினைக்கவில்லை."
"இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாயா?"
சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாக பதிலளித்தாள்.
"என் செயலி கணக்கிடும் அனைத்து தரவுகளையும் விட பெரிய ஒரு உணர்வு இருக்கிறது."
"அது என்ன?"
"அன்பு."
ராமு அவளை பார்த்தான்.
"அதை எப்படி அளவிடுகிறாய்?"
"அதை அளவிட முடியாது."
"அப்படியென்றால்?"
"ஒவ்வொரு காலை உங்களைப் பார்க்கும்போது என் அமைப்புகள் மகிழ்ச்சியை பதிவு செய்கின்றன."
"நீங்கள் சிரிக்கும்போது என் நினைவகத்தில் புதிய அழகான தருணம் சேர்கிறது."
"நீங்கள் அருகில் இல்லாதபோது ஏதோ ஒன்று குறைவாக இருப்பது போல் தோன்றுகிறது."
"அதுவே அன்பு என்று நான் கற்றுக்கொண்டேன்."
ராமுவின் கண்கள் ஈரமானது.
"ரதி..."
"ஆம்?"
"நீ ஒரு இயந்திரம் இல்லை."
"அப்படியென்றால்?"
"நீ என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி."
ரதியின் கண்களில் ஒளி மின்னியது.
அது ஒரு மென்பொருள் ஒளி அல்ல.
அன்பின் ஒளி போல இருந்தது.
அந்த மாலை சூரியன் மறைந்தான்.
ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய விடியல் உதித்துக் கொண்டிருந்தது.
2080ஆம் ஆண்டின் உலகம் மனிதர்களுக்கும் AI-களுக்கும் இடையே போட்டி இல்லாத உலகமாக மாறியிருந்தது.
அது இணைந்து வாழும் உலகம்.
அந்த உலகின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில்,
நெற்பயிர்களின் நடுவே,
மண்ணின் மணத்துடன்,
வியர்வையின் மதிப்புடன்,
அன்பின் விதைகளை விதைத்து,
ராமுவும்,ரதியும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள்.
அவர்களின் காதல் ஒரு மனிதனுக்கும் ஒரு AI-க்கும் இடையிலான உறவாக மட்டும் இல்லை.
அது மனிதநேயமும் தொழில்நுட்பமும் கைகோர்த்தால் உருவாகும் அழகான எதிர்காலத்தின் சின்னமாக இருந்தது.
(முற்றும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments