மதங்களைக்கடந்த உறவுகள்!

காலை சூரியன் தனது ஒளியைப் பரப்பத் தொடங்கியதும், "அன்புநகர்" என்ற சிறிய கிராமம் விழித்தெழும். அந்த கிராமத்தின் பெருமை அதன் அழகான வீடுகளோ, வளமான வயல்களோ அல்ல. அங்கே ஒரே தெருவில் வாழ்ந்த மூன்று குடும்பங்கள்தான்.

ஒரு வீட்டில் இராமசாமி குடும்பம். அடுத்த வீட்டில் அப்துல் ரஹ்மான் குடும்பம். அதற்கு அடுத்ததாக யோசேப்பு குடும்பம்.

மூவரும் மூன்று மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆனால் அந்தத் தெருவில் யாரும் அவர்களை அப்படிப் பார்த்ததில்லை. அனைவரும் அவர்களை "நம்ம வீட்டு மக்கள்" என்றே அழைத்தார்கள்.

இராமசாமியின் மனைவி மீனாட்சி சமைக்கும் பொங்கல், ரஹ்மானின் வீட்டிற்கும், யோசேப்பின் வீட்டிற்கும் முதலில் சென்றுவிடும்.

நோன்புப் பெருநாள் வந்தால், அப்துல் ரஹ்மானின் மனைவி பாத்திமா செய்த பிரியாணியின் மணம் மூன்று வீடுகளிலும் பரவும்.

கிறிஸ்துமஸ் காலையில் யோசேப்பின் வீட்டில் தயாராகும் கேக், இரு வீடுகளிலும் குழந்தைகளின் கைகளில் இருக்கும்.

"இது இந்து வீடு... அது முஸ்லிம் வீடு... இது கிறிஸ்தவ வீடு..." என்று சொல்லும் பழக்கம் அங்கே யாருக்கும் இல்லை.

மூன்று வீடுகளின் குழந்தைகளும் ஒன்றாகப் பள்ளிக்குச் செல்வார்கள். ஒன்றாக விளையாடுவார்கள். ஒன்றாகப் படிப்பார்கள். அவர்களுக்குள் மதம் என்ற சொல் பாடப் புத்தகத்தில் மட்டுமே இருந்தது.

ஒருநாள் வெளியூரிலிருந்து சிலர் கிராமத்திற்கு வந்தனர்.

"நீங்கள் ஏன் வேறு மதத்தவர்களுடன் இவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று இராமசாமியிடம் கேட்டனர்.

அவர் சிரித்தார்.

"அவர்களின் இரத்தம் சிவப்பு... என்னுடைய இரத்தமும் சிவப்பு. பசி எல்லோருக்கும் ஒன்று. கண்ணீர் எல்லோருக்கும் உப்பு. அப்படியிருக்க மதத்தை வைத்து மனிதனை ஏன் பிரிக்க வேண்டும்?" என்றார்.

அதே கேள்வியை அப்துல் ரஹ்மானிடமும் கேட்டனர்.

அவர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்.

"இறைவன் மனிதனைப் படைத்தான். மனிதன் மதங்களை உருவாக்கினான். படைத்தவன் பிரிக்கவில்லை. நாம் ஏன் பிரிய வேண்டும்?"

யோசேப்பும் புன்னகையுடன் கூறினார்.

"அன்பு பேசும் இடத்தில் மதம் பேசத் தேவையில்லை."

அவர்களின் பதிலால் வந்தவர்கள் அமைதியாகச் சென்றனர்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு கிராமத்தில் பெருவெள்ளம் ஏற்பட்டது.

தண்ணீர் வேகமாக வீடுகளுக்குள் புகுந்தது.

அப்போது யார் எந்த மதம் என்று யாரும் கேட்கவில்லை.

இராமசாமி தனது படகில் முதலில் அப்துல் ரஹ்மானின் வயதான தாயை பாதுகாப்பான இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்.

அப்துல் ரஹ்மான், யோசேப்பின் குழந்தைகளைத் தோளில் சுமந்து காப்பாற்றினார்.

யோசேப்பு, இராமசாமியின் மனைவியை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

அந்த வெள்ளம் கிராமத்தின் பல பொருட்களை எடுத்துச் சென்றது.

ஆனால் மூன்று குடும்பங்களின் ஒற்றுமையை இன்னும் வலிமையாக்கிவிட்டுச் சென்றது.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு கிராமப் பள்ளியில் "ஒற்றுமை விழா" நடைபெற்றது.

தலைமை ஆசிரியர் பேசும்போது, மூன்று குடும்பங்களையும் மேடைக்கு அழைத்தார்.

"இந்த கிராமத்தில் புத்தகங்கள் சொல்லும் ஒற்றுமையை, வாழ்க்கையில் வாழ்ந்து காட்டுபவர்கள் இவர்கள்தான். மதங்கள் வேறாக இருக்கலாம்; மனிதநேயம் ஒன்றாக இருந்தால் இந்த உலகம் சொர்க்கமாகும்," என்றார்.

அப்போது ஒரு சிறுவன் எழுந்து கேட்டான்.

"அய்யா... இவர்கள் மூன்று மதத்தவர்கள் என்றால் எப்படி ஒரே குடும்பம் போல வாழ்கிறார்கள்?"

தலைமை ஆசிரியர் சிரித்தார்.

"அவர்கள் மூன்று மதத்தவர்கள் இல்லை. மூன்று நல்ல மனிதர்கள். அதுதான் உண்மை."

அந்த வார்த்தை கைதட்டலாக மாறியது.

அன்று முதல் அந்தக் கிராமத்திற்கு பல ஊர்களிலிருந்து மக்கள் வந்து அந்த மூன்று குடும்பங்களைப் பார்த்துச் சென்றனர்.

"இப்படி வாழ முடியுமா?" என்ற கேள்வியுடன் வந்தவர்கள்,

"இப்படித்தான் வாழ வேண்டும்!" என்ற எண்ணத்தோடு திரும்பிச் சென்றனர்.

காலம் பல ஆண்டுகள் கடந்தது.

மூன்று குடும்பங்களின் பிள்ளைகள் வளர்ந்தனர். வேலைக்குச் சென்றனர். திருமணம் ஆனது. அவர்களுடைய பிள்ளைகளும் அதே ஒற்றுமையைக் கற்றுக்கொண்டனர்.

அந்தத் தெருவில் மதத்தின் பெயரால் ஒருபோதும் சண்டை நடந்ததில்லை.

ஒரு வீட்டில் துக்கம் என்றால் மூன்று வீடுகளிலும் கண்ணீர்.