சில மாதங்கள் கழித்து…
இனிமையான ஒரு காலைப் பொழுதில்,
மோகனுக்கும் மைதிலிக்கும் கோவிலில் மிகச் சாதாரணமாக திருமணம் நடந்தது.
அலங்காரங்களும், பெரிய கூட்டமும் இல்லாவிட்டாலும், அந்த இடம் முழுக்க உண்மையான அன்பு நிறைந்திருந்தது.
மஞ்சள் நிற சேலையில் மைதிலி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்; அவள் கண்களில் இப்போது பயமில்லை.
மோகன் தாலியை எடுத்தபோது அவன் கைகள் லேசாக நடுங்கின.
அதை கவனித்த மைதிலி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“என்னாச்சு?”
“பயம்…”
“இப்போவுமா?”
“இவ்வளவு சந்தோஷம் நிஜமா நடக்குதான்னு…”
அவள் கண்களில் நீர் மின்னியது.
“நமக்காக நிறைய கண்ணீர் விழுந்திருக்கு மோகன்…
அதனால்தான் இந்த சந்தோஷம் இவ்வளவு அழகா இருக்கு.”
அடுத்த நொடி…
மோகன் அவளது கழுத்தில் தாலியை கட்டினான்.
கோவில் மணி ஓசை ஒலித்தது.
தீப்தி கைகளைத் தட்டிக்கொண்டு குதித்துக் கும்மாளமிட்டாள்.
“அம்மா… அப்பா…!”
அந்த ஒரு அழைப்பில், அவர்கள் இருவரின் உடைந்த வாழ்க்கைகளும் முழுமை பெற்றன.
***
திருமணத்திற்குப் பிறகு…
ஒரு மாலை மூவரும் வீட்டின் மாடியில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
வானம் முழுக்க நட்சத்திரங்கள்.
தீப்தி மோகனின் மடியில் தூங்கிவிட்டாள்.
மைதிலி அமைதியாக வானத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“என்ன யோசிக்கிறீங்க?” என்று மோகன் கேட்டான்.
அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“வாழ்க்கை சில நேரம் நம்ம கிட்ட எல்லாத்தையும் எடுத்துடும்…”
“ம்…”
“ஆனா… சில மனிதர்களை அனுப்பி, அது
‘இன்னும் முடிஞ்சிடல’ன்னும் சொல்லும்.”
மோகன் அவளது கையை பிடித்தான்.
“நீங்க இன்னும் எழுதுவீங்களா?” என்று கேட்டான்.
“எதை?”
“முகநூல் பதிவுகள…”
மைதிலி சிரித்தாள்.
“இப்போ எழுதுற வார்த்தைகள் முன்ன மாதிரி கண்ணீர்ல இருந்து வராது.”
“அப்போ?”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நம்பிக்கையிலிருந்து வரும்…”
அந்த இரவு முதல்…
பல மாதங்களாக இருளோடு போராடிய ஒரு பெண்; தனிமையைத் தாண்டி மீண்டும் காதலிக்க கற்றுக்கொண்டாள்.
அவளை தூரத்திலிருந்து காதலித்த ஒரு மனிதன், அவளது கடந்த காலத்தை அழிக்காமல்… அதனோடு சேர்ந்து அவளது எதிர்காலமாக மாறினான்!
(முற்றும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
0 Comments