உயிர்த் தோழிகள்!

பூவு சிறு வயதிலிருந்தே எழுதுவதில் அதிக ஆர்வம் கொண்டவள். மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை வார்த்தைகளாக மாற்றி எழுதுவாள். ஆனால் தன் எழுத்துகளை யாரிடமும் காட்டத் தயங்குவாள். அவளுக்கு தன்னம்பிக்கை குறைவாக இருந்தது.

காலம் செல்லச் செல்ல, பூவு எழுத்துலகில் தனது பயணத்தைத் தொடங்கினாள். அங்கேதான் அவளுக்கு சித்திரா அறிமுகமானாள். ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த அவர்கள், நாளடைவில் நல்ல நண்பர்களாக மாறினார்கள்.

பூவு எழுதும் ஒவ்வொரு படைப்பையும் முதலில் படிப்பது சித்திராதான். சில இடங்களில் எழுத்துப் பிழைகள் இருந்தாலும், அவள் ஒருபோதும் பூவைக் குறை சொல்லவில்லை.

"பிழைகள் இருந்தாலும் பரவாயில்லை பூவு. தொடர்ந்து எழுது. நாளுக்கு நாள் உன் எழுத்து இன்னும் அழகாகும். நான் எப்போதும் உன்னுடன் இருப்பேன்," என்று அவளை உற்சாகப்படுத்துவாள்.

அந்த வார்த்தைகள்தான் பூவுக்கு மிகப்பெரிய தைரியமாக இருந்தது. அதன்பிறகு அவள் இன்னும் ஆர்வத்துடன் எழுத ஆரம்பித்தாள்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு பூவுக்கு சாந்தா என்ற இன்னொரு தோழியும் அறிமுகமானாள். அவளும் எழுத்தை நேசிப்பவள். நல்ல கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, பூவின் எழுத்துகளைப் படித்து ஊக்கப்படுத்துவாள்.

அதன்பிறகு பூவு, சித்திரா, சாந்தா,மூவரும் பிரிக்க முடியாத உயிர்த் தோழிகளாக மாறினார்கள்.

யார் என்ன சொன்னாலும், மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் மட்டுமே நம்புவார்கள். ஒருவர் மனம் உடைந்தால், மற்ற இருவர் ஆறுதல் சொல்வார்கள். சில நேரங்களில் சிறிய கருத்து வேறுபாடுகள் வந்தாலும், அது சில நிமிடங்களில் மறைந்துவிடும். அந்த நட்பில் கோபத்திற்கு இடமிருந்தாலும், பிரிவுக்கு இடமில்லை.

பல வருடங்களாக மூவரும் கைபேசியின் மூலம்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவரை ஒருவர் நேரில் பார்த்ததில்லை. ஆனால் அவர்களின் அன்பு, நேரில் சந்தித்த உறவுகளைவிட வலிமையானதாக இருந்தது.

ஒருநாள் சித்திரா பூவிடம்,

"பூவு... ஒரு முறை என் ஊருக்கு வா. உன்னை நேரில் பார்க்க வேண்டும். இத்தனை வருட நட்புக்கு பிறகும் உன்னை நேரில் பார்க்க முடியலையே," என்றாள்.

உடனே பூவு,

"நானே வருகிறேன்," என்று கூறிவிட்டாள்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஆறு மணி நேரப் பேருந்துப் பயணம் செய்து சித்திராவின் ஊருக்குப் புறப்பட்டாள்.

சித்திரா பேருந்து நிலையத்தில் ஆவலுடன் காத்திருந்தாள். ஆனால் பூவு வந்த பேருந்து தாமதமானதால், ஒவ்வொரு பேருந்தும் வந்தபோதும் பதற்றத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

"இந்த ஊர் அவளுக்குப் புதுசு. எங்கே இறங்கி இருப்பாளோ?" என்று கவலைப்பட்டாள்.

இறுதியாக இன்னொரு பேருந்து வந்து நின்றது.

அதில் இருந்து பூவு இறங்கி வருவதைப் பார்த்ததும், சித்திரா மகிழ்ச்சியில் ஓடிச்சென்று அவளைக் கட்டிப்பிடித்தாள்.

"வா பூவு... இந்த நாளுக்காகத்தான் இத்தனை வருடங்களாகக் காத்திருந்தேன்!" என்றாள்.

இருவரின் கண்களிலும் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் வழிந்தது.

பிறகு இருவரும் காரில் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டார்கள். வழி முழுவதும் பேசிக்கொண்டே சென்றார்கள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் சித்திரா,

"போய் குளித்துவிட்டு வா பூவு," என்று ஒரு துண்டைக் கொடுத்தாள்.

பூவு குளித்துவிட்டு வந்ததும், அவளுக்காக அன்புடன் சமைத்திருந்த உணவைப் பரிமாறினாள். இருவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள்.

பிறகு சித்திரா,

"வா பூவு... இங்கே வந்து உட்கார். சாந்தாவுக்கு அழைப்போம்," என்றாள்.

உடனே சாந்தாவுக்கு அழைப்பு வைத்தார்கள்.

தொலைபேசியில் மூவரும் நீண்ட நேரம் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

அப்போது சாந்தா மெதுவாக,

"சித்திரா... நீ பூவை நேரில் பார்த்துட்டே. ஆனால் நான் இன்னும் அவளை நேரில் பார்க்கவே இல்லை. நான் எப்போதுதான் என் பூவைப் பார்ப்பேனோ..." என்று சொன்னவுடன் அவளது கண்கள் கலங்கின.

அதைப் பார்த்த பூவும் சித்திராவும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

பிறகு பூவு புன்னகைத்தபடி,

"சாந்தா... ஏன் கவலைப்படுறே? இன்று நான் சித்திராவைத் தேடி வந்த மாதிரி, ஒரு நாள் உன்னையும் தேடி நானே வருவேன். அப்போது நாம மூவரும் ஒன்றாகச் சந்தித்து நிறைய பேசுவோம். அந்த நாளை யாராலும் தடுக்க முடியாது," என்றாள்.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சாந்தா மகிழ்ந்தாள்

அன்று இரவு முழுவதும் தொலைபேசியில் மூவரும் பேசினார்கள். சிரித்தார்கள். பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். நேரம் போனதே தெரியவில்லை.

விடியும் வரை பேசிக்கொண்டிருந்த அவர்கள், மறுநாள் காலையில் எழுந்தபோது,

"நேற்று இரவு என்னென்ன பேசினோம்?" என்று சித்திராவும்,பூவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

"ஒருமுறை நாம இரண்டுபேரும் சாந்தாவின் வீட்டுக்குச் செல்லவேண்டும்"என்றாள் பூவு .

"ஆமாம்"என்றால் சித்ரா

பேசிய வார்த்தைகள் மறந்திருந்தாலும், அந்த அன்பு மட்டும் என்றும் மறையவில்லை.

இன்றும் அவர்கள் மூவரும் வெவ்வேறு ஊர்களில் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் இதயங்கள் மட்டும் ஒரே இடத்தில் இருக்கின்றன.

உண்மையான நட்புக்கு தூரம் ஒரு தடையல்ல.

மனங்கள் இணைந்துவிட்டால், ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தூரமும் ஒரு அடிதான்.

இரத்தம் இணைப்பது உறவை உருவாக்கும்; அன்பு இணைப்பது ஆயுள் முழுவதும் நிலைக்கும் நட்பை உருவாக்கும்.