செய்தித்தாள் துண்டு அவளது கைகளில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அதில் இருந்த சிறுவனின் முகத்தை அவள் மீண்டும்
மீண்டும் பார்த்தாள்.
அது சந்தேகமில்லாமல் அவன் தான்.
இப்போது தன்னை அண்ணன் என்று கூறி நிற்கும் அந்த மர்ம மனிதன்.
பாட்டியின் முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள் வழிந்தன.
"இது பொய்...!" என்று திடீரென கத்தினார்.
"இவன் யாரோ வேறொருவன். இவன் சொல்வதை நம்பாதே!"
அவளது பார்வை பாட்டியிடமும், அந்த மனிதரிடமும் மாறி மாறி சென்றது.
யார் உண்மை பேசுகிறார்கள்?
எதை நம்புவது?
அவளது உள்ளம் குழம்பிப் போயிருந்தது.
அப்போது அந்த மனிதர் மெதுவாக தனது சட்டைப் பையிலிருந்து இன்னொரு பொருளை எடுத்தார்.
அது ஒரு சிறிய வெண்கலப் பதக்கம்.
பதக்கத்தின் ஒரு புறத்தில் சூரியன் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
மறுபுறத்தில் சந்திரன்.
அதைப் பார்த்த கணமே பாட்டியின் கால்கள் தடுமாறின.
அவர் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து விட்டார்.
"அது... இன்னும் உன்னிடம் இருக்கிறதா?" என்று நடுங்கிய குரலில் கேட்டார்.
அந்த மனிதரின் கண்களில் வேதனை தெரிந்தது.
"அம்மா இறக்கும் முன் இதை என்னிடம் கொடுத்தார்," என்றார்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் பாட்டியின் கண்கள் கலங்கின.
ஊமைப் பெண் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
அம்மா?
அப்படியானால்...
இவன் உண்மையிலேயே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனா?
பாட்டி தலையைக் குனிந்து அமைதியாக அழத் தொடங்கினார்.
பல வருடங்களாக மறைத்து வைத்திருந்த சுமை அவரை நசுக்கிக் கொண்டிருந்தது.
சில நொடிகள் அமைதிக்குப் பிறகு அவர் பேசத் தொடங்கினார்.
"அந்த இரவு..."
அவரது குரல் உடைந்தது.
"அந்த தீ விபத்து சாதாரண விபத்து இல்லை."
அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
மர்ம மனிதரின் முகமும் இறுகியது.
"யாரோ மாளிகைக்கு தீ வைத்தார்கள்," என்றார் பாட்டி.
"உங்கள் அப்பா ஒரு பெரிய உண்மையை கண்டுபிடித்திருந்தார். அதனால்தான் அவரைக்
கொல்ல நினைத்தார்கள்."
அவளது கண்கள் பெரிதாயின.
மர்ம மனிதர் மெதுவாகக் கேட்டார்.
"அப்படியானால் அப்பா சொன்னது உண்மைதானா?"
பாட்டி தலை அசைத்தார்.
"ஆம்."
"அந்த இரவு உங்கள் இருவரையும் காப்பாற்ற முயன்றார்கள்."
அவளது மூச்சு நின்றது.
"இருவரையுமா?"
பாட்டி அவளைப் பார்த்தார்.
"ஆம் நிலா... உன்னையும் உன் அண்ணனையும்."
'நிலா' என்ற பெயர் மீண்டும் அவளது காதுகளில் ஒலித்தது.
இப்போது அந்தப் பெயர் புதிதாகத் தோன்றவில்லை.
அது அவளுக்குள் எங்கோ மறைந்து கிடந்த நினைவுக் கதவைத் திறந்தது.
சிறுமியாக இருந்தபோது யாரோ தன்னை அந்தப் பெயரால் அழைத்தது மங்கலாக நினைவுக்கு வந்தது.
அந்த நேரத்தில் வெளியே திடீரென ஒரு கார் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது.
மூவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.
வாசலுக்கு வெளியே கருப்பு நிற கார் ஒன்று நின்றிருந்தது.
அதிலிருந்து இருவர் இறங்கினார்கள்.
அவர்களில் ஒருவனைப் பார்த்த கணமே மர்ம மனிதரின் முகம் மாறியது.
"அவன்..."என்று பதற்றத்துடன் சொன்னார்.
"அவன் இங்கே எப்படி வந்தான்?"
பாட்டியின் முகமும் வெளிறியது.
"இல்லை... இவ்வளவு சீக்கிரம் அவர்கள் கண்டுபிடிக்க முடியாது..."
வாசல் மெதுவாகத் திறக்கப்பட்டது.
உள்ளே நுழைந்த மனிதன் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்:
"பதினைந்து வருடங்களாக ஓடினீர்கள்...
ஆனால் இன்று உங்கள் குடும்பம் முழுவதும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்துவிட்டது."
அவன் கையில் இருந்த பழைய மோதிரத்தைப் பார்த்த கணமே பாட்டி அலறினார்.
"அந்த மோதிரம்...!"
ஊமைப் பெண் குழப்பத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
ஆனால் அடுத்த நொடியே மர்ம மனிதர் அவளது கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டார்.
அவரது கண்களில் பயம் தெரிந்தது.
"நிலா...
எதுவானாலும் இனி என்னை விட்டுப் பிரியாதே."
அவள் ஏதோ கேட்க முயன்றாள்.
ஆனால் அதற்குள் அந்த அந்நியன் சொன்ன ஒரு வார்த்தை அவளது உலகத்தையே தலைகீழாக மாற்றியது.
"உன் அப்பாவைக் கொன்றவன் யார் தெரியுமா?"
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
1 Comments
நன்றிகள் அண்ணா
ReplyDelete