ஊமைப் பெண்

வாசலுக்கு வெளியே கருப்பு நிற கார் ஒன்று நின்றிருந்தது.அதிலிருந்து இறங்கிய மனிதனைப் பார்த்த கணமே மர்ம மனிதரின் முகம் மாறியது.

“அவன்…” என்று அவன் பதற்றத்துடன் சொன்னான்.

“அவன் இங்கே எப்படி வந்தான்?”

பாட்டியின் முகமும் ஒரே நொடியில் வெளிறியது.

“இல்லை… இவ்வளவு சீக்கிரம் அவர்கள் கண்டுபிடிக்க முடியாது…”வாசல் மெதுவாகத் திறந்தது.

உள்ளே நுழைந்த அந்த மனிதன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“பதினைந்து வருடங்களாக ஓடினீர்கள்… ஆனால் இன்று உங்கள் குடும்பம் முழுவதும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்துவிட்டது.”

அவன் கையில் ஒரு பழைய மோதிரம் இருந்தது.

அதைப் பார்த்த கணமே பாட்டி நடுங்கினார்.

“அந்த மோதிரம்…!”ஊமைப் பெண் குழப்பத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு அச்சம் மட்டும் வளர்ந்தது.

மர்ம மனிதர் அவளது கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.

“நிலா…” என்று மெதுவாக சொன்னான்.

“எதுவானாலும் இனி என்னை விட்டுப் பிரியாதே.”

அந்த நொடியில் அந்த அந்நியன் மீண்டும் பேசினான்.

“இந்த குடும்பத்தின் உண்மை தெரிய வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”அவன் ஒரு படி முன்னே வந்து, அவளை நேராகப் பார்த்தான்.

“உன் அப்பாவைக் கொன்றவன் யார் தெரியுமா?”

அந்த வார்த்தை காற்றையே நிறுத்தியது போல இருந்தது.

பாட்டியின் கண்கள் மூடியது.மர்ம மனிதரின் கைகள் நடுங்கின.ஊமைப் பெண் மெதுவாக பின்னால் ஒரு அடியை வைத்தாள்.

அவளது மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம் மட்டும் ஓடியது—

“என் அப்பா… கொலை செய்யப்பட்டாரா?”

அந்நியன் மெதுவாக தொடர்ந்தான்…

“அது விபத்து அல்ல… திட்டமிட்ட கொலை.”

அந்த நொடியில் ஊமைப் பெண்ணின் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.மூன்று வருடங்களாக மறைந்து இருந்த உண்மை… இப்போது அவளது வாழ்க்கையின் கதவை முற்றிலும் உடைத்து நுழையத் தொடங்கியது.

வெளியில் மழை மீண்டும் தொடங்கியது.

அந்த மழையின் சத்தத்தோடு, அந்த வீட்டுக்குள் ஒரு பழைய ரகசியம் உயிர் பெறத் தொடங்கியது…

(தொடரும்)