நட்பின் நிழல்கள்!

ஒரு சிறிய நகரத்தில் இருந்த பெண்கள் கல்லூரியில் ஒரே வகுப்பில் படித்தவர்கள் கயல், கனி, சுதா, பாரா. முதல் நாளில் அவர்கள் நால்வரும் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகம் இல்லாதவர்கள். ஆனால் சில நாட்களிலேயே அந்த நான்கு பேரும் பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாகிவிட்டனர்.

கயல் அமைதியானவள். எதையும் நிதானமாக யோசித்துப் பேசுவாள். கனி எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பாள். சுதா தைரியமாகப் பேசுபவள். பாரா மட்டும் எல்லோரையும் புரிந்துகொண்டு, பிரச்சினை வந்தால் முதலில் உதவிக்கு ஓடுபவள்.

“நம்ம நாலு பேரும் எப்போதும் இப்படியே இருக்கணும்,” என்று கனி அடிக்கடி சொல்வாள்.

“நட்பு என்பது அருகில் இருப்பது மட்டும் இல்லை. ஒருவர் இல்லாத நேரத்திலும் அவருக்காக நிற்பதுதான் உண்மையான நட்பு,” என்று சுதா சொல்லுவாள்.

அந்த வார்த்தைகள் ஒருநாள் உண்மையாகும் என்று அவர்களுக்கு அப்போது தெரியவில்லை.

கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டு தேர்வு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. எல்லோரும் படிப்பில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நாள் கயல் கல்லூரிக்கு வரவில்லை.

மூன்று நாட்களாகியும் அவள் வரவில்லை.

கனி கவலையுடன் கேட்டாள்.

“கயலுக்கு என்ன ஆச்சு?”

பாரா அவளுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தாள். பலமுறை அழைத்தும் பதில் இல்லை.

சுதா மட்டும், “நாமே அவள் வீட்டுக்குப் போய் பார்த்துவிட்டு வரலாம்,” என்றாள்.

மாலை நேரத்தில் நால்வரில் மூவர் கயலின் வீட்டுக்குச் சென்றனர். அங்கே சென்றதும் கயலின் அம்மா கண்ணீருடன் அவர்களை வரவேற்றார்.

“கயலின் அப்பாவுக்கு திடீரென்று உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது. மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். வீட்டுச் செலவுகளும் அதிகமாகிவிட்டது. அதனால் கயல் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு வேலைக்குப் போக வேண்டும் என்று நினைக்கிறாள்,” என்றார்.

அதைக் கேட்ட மூவரும் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

கயல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

“என்னால் படிப்பைத் தொடர முடியாது,” என்றாள்.

கனி அவளது கையைப் பிடித்தாள்.

“நீ மட்டும் இப்படிச் சொல்லக்கூடாது. நாம நாலுபேரும் சேர்ந்து படிப்பைத் தொடங்கினோம். முடிக்கும்போதும் நாலுபேரும் சேர்ந்து முடிப்போம்.”

“ஆனால் பணம்…”

“அதைப் பற்றி நீ கவலைப்படாதே,” என்றாள் பாரா.

சுதா உடனே ஒரு திட்டம் சொன்னாள்.

“நம்ம கல்லூரியில் உதவித்தொகை இருக்கிறது. அதற்கு விண்ணப்பிப்போம். அதோடு மாலை நேரத்தில் நாமெல்லாம் சிறிய வேலை செய்து கிடைக்கும் பணத்தை உன் படிப்புக்காக வைத்துக்கொள்வோம்.”

கயல் அழுதாள்.

“நான் உங்களுக்குச் சுமையாக இருக்க விரும்பவில்லை.”

சுதா சிரித்தாள்.

“நண்பன் சுமையா? விழும்போது தூக்கிப் பிடிப்பவன்தான் நண்பன்.”

அந்த நாளிலிருந்து மூவரும் கயலுக்காக ஓடினர். உதவித்தொகைக்கு விண்ணப்பித்தனர். கல்லூரி ஆசிரியர்களிடம் நிலைமையை எடுத்துச் சொன்னனர். தேவையான புத்தகங்களையும் வாங்கிக் கொடுத்தனர்.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு கயலின் உதவித்தொகை கிடைத்தது.

அவளுடைய அப்பாவும் சிகிச்சைக்குப் பிறகு வீட்டிற்கு திரும்பினார்.

தேர்வு முடிவுகள் வெளியான நாள், நால்வரும் கல்லூரி வளாகத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

கயல் சிறப்பாகத் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாள்.

அவள் ஓடிச்சென்று மூவரையும் கட்டிப்பிடித்தாள்.

“இந்த வெற்றி என்னுடையது இல்லை. நம்ம நாலுபேருடையது.”

கனி சிரித்தபடி சொன்னாள்:

“அதனால்தான் நம்ம நட்பு இவ்வளவு அழகு!”

பாரா மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“வாழ்க்கையில் காதல் வரலாம், செல்வம் வரலாம், போகலாம். ஆனால் உண்மையான நண்பர்கள் கிடைத்தால், அவர்கள் நம் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய செல்வம்.”

நால்வரும் கைகளை ஒன்றாகப் பற்றிக்கொண்டனர்.

அன்று அவர்கள் ஒரு வாக்குறுதி எடுத்தனர்—