மச்சான் ஏங்க வச்சான்!

அல்லிக்குளம் அந்தக் கிராமத்தின் அழகு. சிறுவயதில் தினமும் அங்கேயே குளித்து, தண்ணீரை ஒருவர்மேல் ஒருவர் தெளித்து விளையாடுவார்கள் கருவாச்சியும் அவள் மச்சானும். அந்தச் சிரிப்புகள் இன்னும் குளத்து நீரில் எதிரொலிப்பது போல இருந்தது.

மாந்தோப்புக்குள் ஒளிந்து பிடித்து விளையாடிய நாட்கள்... யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் திருட்டுப் பார்வைகள் பரிமாறிய தருணங்கள்... அந்த நினைவுகள் அவள் மனதில் தினமும் மலர்ந்துகொண்டே இருந்தன.

ஒருநாள் வாழைத்தோப்பில் நின்று, “உன்னைத் தவிர வேறு யாரையும் மணக்க மாட்டேன். உனக்குத்தான் வாழ்க்கை கொடுப்பேன்,” என்று அவன் வாக்குக் கொடுத்திருந்தான். அந்த வார்த்தைகளை நம்பியே அவள் கனவுகளை நெய்தாள்.

வயலில் களை எடுக்கும்போது களைப்பால் மயங்கி விழுந்த அவளைத் தாங்கிப் பிடித்ததும் அவன்தான். “நான் இருக்கேன், பயப்படாதே,” என்று சொன்ன அந்தக் குரல் இன்னும் அவள் காதில் ஒலித்தது.

அம்மன் திருவிழாவில் கைபிடித்து அழைத்துச் சென்று, கண்ணாடி வளையல்களை வாங்கிக் கைகளில் அணிவித்தான். ஞாயிறு சந்தையில் நறுமணம் வீசும் சாமந்திப் பூவை வாங்கி, யாரும் அறியாமல் அவள் கையில் வைத்துவிட்டு குறும்பாகக் கண் சிமிட்டிச் சென்றான்.

கொடுவா மீன் குழம்பை இருவரும் சேர்ந்து சுவைத்தபடி சின்னச் சின்ன சண்டை போட்டதும், சிரித்துப் பேசியதும் நேற்று நடந்ததுபோல் இருந்தது.

ஆனால் இன்று...

அவன் பட்டணத்திற்குச் சென்ற பிறகு, அந்த நினைவுகள் மட்டுமே அவளுக்குத் துணை.

ஒவ்வொரு காலையிலும் தபால்காரர் வரும் பாதையை நோக்கி அவள் கண்கள் காத்திருந்தன. ஒவ்வொரு சைக்கிள் மணி ஒலியும் அவள் இதயத்தைத் துடிக்க வைத்தது. “இன்று ஒரு கடுதாசி வந்திருக்கும்...” என்ற நம்பிக்கை தினமும் பிறந்தது; மாலைக்குள் அமைதியாக உடைந்தது.

வாசலில் நின்றபடி வானத்தை நோக்கி மெதுவாகப் பேசினாள்:

“ஆசை மச்சானே... நாலு வார்த்தை கிறுக்கி ஒரு கடுதாசி போடு. உன் எழுத்தைப் பார்த்தாலே என் மனசு மீண்டும் பூத்து விடும். நான் இன்னும் காத்திருக்கேன்... உன் கடுதாசிக்காக... உனக்காக...”

அவள் காத்திருப்பு மட்டும், அந்தக் கிராமத்தின் மாலைத் தென்றலைப் போல, ஒருநாளும் முடிவடையவில்லை.

(முற்றும்)

தளவாய் இ. சாந்தா