27-ஆம் அறையின் கதவு
கீழ்தளத்தில் கேட்ட கதவு சத்தம் மெதுவாக நெருங்கி கொண்டிருந்தது.
கிரீச்… கிரீச்… என்ற ஒலி வீட்டின் இருளை கிழித்தது போல இருந்தது.
மர்ம மனிதர் கையில் இருந்த சாவியை இறுக்கமாக பிடித்தான்.
“இந்த வீட்டுக்குள் யாரோ நம்மைத் தவிர இன்னொருவர் இருக்கிறார்…” என்று மெதுவாக சொன்னான்.
அந்நியன் உடனே விளக்கை அணைத்தான்.
“ஒளி இருந்தா நம்மிடம் இடம் கொடுத்த மாதிரி ஆகும்…” என்றான்.
வீடு முழுவதும் மீண்டும் இருள் விழுந்தது.
ஆனால் அந்த இருளுக்குள்…
ஊமைப் பெண் மட்டும் மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தாள்.
அவளின் மனதில் ஒரு காட்சி தெளிவாகத் தோன்றியது.
ஒரு நீண்ட கல் நடைபாதை…
இரு பக்கமும் பழைய ஓவியங்கள்…
முடிவில் ஒரு மரக்கதவு…
அதில் வெள்ளை நிறத்தில் எழுதப்பட்ட எண்: 27
அவள் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
கால்கள் அந்த நினைவின் திசையில் இழுத்துச் சென்றது போல இருந்தது.
பாட்டி பின்னால் இருந்து கத்தினார்,
“நில்லு! அந்த இடத்துக்கு போகக்கூடாது!”
ஆனால் ஊமைப் பெண் கேட்கவில்லை.
அந்த நேரத்தில் கீழ்தள கதவு திடீரென திறந்தது.
டாங்!
ஒரு கனமான சத்தத்தோடு யாரோ உள்ளே நுழைந்தார்.
அந்நியன் சுவாசத்தை அடக்கி கேட்டான்,
“அவன் தான் வந்துட்டானா?”
மர்ம மனிதர் மெதுவாக முன் சென்றான்.
“இல்ல… இது அவன் இல்லை… இது இன்னும் ஆபத்தானவன்.”
அதே நொடியில்…
வீட்டின் சுவரில் இருந்த பழைய கடிகாரம் திடீரென நிறுத்தப்பட்டது.
டிக்… டிக்… டிக்… நின்றது.
அந்த நிமிடம் வீட்டில் நேரமே உறைந்தது போல இருந்தது.
ஊமைப் பெண் 27-ஆம் அறை கதவுக்கு முன் நின்றாள்.
அவள் கையை உயர்த்தினாள்…
சாவி தானாக அவளின் நினைவில் தோன்றியது போல இருந்தது.
பின்னால் இருந்து அந்நியன் கத்தினான்,
“அதை திறக்காதே!”
ஆனால்…
கதவு மெதுவாக திறக்கத் தொடங்கியது.
கிரீச்……
உள்ளிருந்து ஒரு பழைய காற்று வெளியே வந்தது.
அந்த அறைக்குள்…
ஒரு உண்மை காத்திருந்தது.
அது வெளிவந்தால்
யாரும் முன்பு போல இருக்க மாட்டார்கள்.
(தொடரும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
1 Comments
நன்றி அண்ணா
ReplyDelete