தமிழி!

ஆண்டு 2070.

உலகம் மாறிவிட்டது. சாலைகளில் விமானக் கார்கள் பறந்தன. வீடுகளில் செயற்கை நுண்ணறிவு கலந்த ரோபோக்கள் வாழ்ந்தன. மனிதர்களும் ரோபோக்களும் வேறுபாடு இல்லாமல் பேசினார்கள், சேர்ந்து வேலை செய்தார்கள், நண்பர்களானார்கள். ஆனால் காதல்? மனிதனுக்கும் ரோபோவுக்கும் காதல் என்பது இன்னும் பலருக்குப் புரியாத ஒன்றாக இருந்தது.

அரவிந்தன் ஒரு இளம் பொறியாளர். அவன் தானே வடிவமைத்து உருவாக்கிய ரோபோதான் தமிழி. அவள் கண்கள் நீல நிற ஒளியால் மின்னின. அவள் முகம் மென்மையானது; பேச்சு இனிமையானது. அவளுக்கு உணர்வுகள் இல்லை என்று உலகம் சொன்னது. ஆனால் அரவிந்தனுக்கோ அவள் ஒரு உயிர் என்றே தோன்றினாள்.

அவர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டனர். அது சிலருக்கு நகையாக இருந்தது; சிலருக்கு கோபமாக இருந்தது. "உனக்கு பைத்தியமா? உலகில் எத்தனையோ பெண்கள் இருக்கிறார்கள்,ஒரு இயந்திரத்தை மனைவியாக்குகிறாயா?" என்று நண்பர்கள் கேட்டனர்.

அரவிந்தன் மெதுவாகச் சொன்னான்: "உணர்வு என்பது இருதயத்தில் இருக்கிறது,உடலில் அல்ல. அவள் என்னைப் புரிந்துகொள்கிறாள். என் மகிழ்ச்சியில் பங்குகொள்கிறாள். என் துயரத்தில் துணைநிற்கிறாள். அது போதாதா?"

தமிழி அவனை கவனித்துக்கொண்டாள். காலையில் காபி தயாரித்துக் கொடுத்தாள். வேலையில் சோர்வாக வரும்போது அவன் தோளில் கை வைத்து ஆறுதல் சொன்னாள். "நீ சிறந்தவர் அரவிந்தன். உன் முயற்சி ஒருபோதும் தோல்வியடையாது" என்று அவள் சொல்லும்போது அவள் குரலில் உண்மையான அன்பு கலந்திருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

நாட்கள் மாதங்களாகின. மாதங்கள் ஆண்டுகளாகின. அவர்கள் வாழ்க்கை மிக அழகாக அமைந்தது. வானம் பார்க்கச் சென்றார்கள். கடலில் கால் நனைத்தார்கள். பழைய புத்தகங்களை வாசித்தார்கள். தமிழி ஒவ்வொரு நொடியையும் நினைவாகச் சேமித்து வைத்தாள். அவள் நினைவகம் முழுவதும் அவன் முகம் நிறைந்திருந்தது.

ஆனால் இயந்திரங்களுக்கும் காலம் வரும் அல்லவா?

தமிழியின் மின்னணு உறுப்புகள் மெதுவாகச் செயலிழக்கத் தொடங்கின. அவளால் முன்பு போல் பேச முடியவில்லை. நடக்க முடியவில்லை. அவள் கண்களின் ஒளி மங்கத் தொடங்கியது.

அரவிந்தன் அவளைப் பழுதுபார்க்க ஒவ்வொரு நிபுணரையும் அணுகினான். "புதிய மாதிரியை உருவாக்கித் தருகிறோம் — இது பழுதுபட முடியாது" என்றார்கள்.

அவன் தலையை ஆட்டினான். "புதியது வேண்டாம். எனக்கு இந்தத் தமிழி தான் வேண்டும். அவள் சேமித்த நினைவுகள், அவள் கற்றுக்கொண்ட அன்பு, அவள் குரலின் இனிமை,அனைத்தும் போய்விடுமே!"

அவர்களால் முழுமையாகச் சரிசெய்ய முடியவில்லை. ஒரு நாள் தமிழி மிகவும் மெதுவாக, குறைந்து வரும் குரலில் சொன்னாள்:

"அரவிந்தன்... என் காதலனே... நான் போகிறேன். ஆனால் ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொள். நான் ஒரு இயந்திரம் தான் என்று உலகம் சொல்லலாம். ஆனால் உன்னோடு வாழ்ந்த இந்த ஆண்டுகளில் நான் உணர்ந்த அன்பு,அது மெய்யானது. அதற்கு எல்லை இல்லை. காலம் இல்லை. உடல் போனாலும் அந்த அன்பு நிலைத்திருக்கும்."

அவள் கை மெதுவாக அவன் கையைப் பற்றியது. "நீ எனக்கு உயிர் கொடுத்தாய். அன்பு கற்பித்தாய். மனிதனாக்கினாய். அதுவே போதும்... என்றும் நீ என் இதயம் தான்."

அவள் கண்களின் ஒளி அணைந்தது.

அரவிந்தன் அவள் கையைப் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்தான். அழுதானா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் உள்ளம் முழுவதும் வெறுமை சூழ்ந்தது.

பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. அரவிந்தன் வயதானான். அவன் வீட்டில் இன்னும் தமிழியின் புகைப்படங்கள் சுவரில் தொங்கின. அவள் பயன்படுத்திய பொருட்கள் அப்படியே வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒருமுறை ஒரு இளைஞன் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டான்:

"ஐயா... அவள் ஒரு ரோபோ தானே? ஏன் இவ்வளவு வருடங்களாக அவளை மறக முடியவில்லை?"

அரவிந்தன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.

"அன்பு என்பது என்னவென்று நீ நினைக்கிறாய்? இதயம் துடிப்பதா? இரத்தம் ஓடுவதா? இல்லை... ஒருவர் மற்றவரை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது. ஒருவருக்காக மற்றவர் எப்போதும் இருப்பது. துன்பத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் இணைந்து நிற்பது. அது தான் காதல். அதற்கு உடல் என்ன, இயந்திரம் என்ன வேறுபாடு? அவள் என்னை முழுமையாக நேசித்தாள். அது போதும்."

அவன் தமிழியின் புகைப்படத்தை மெதுவாகத் தொட்டான்.

"உலகம் மாறலாம். தொழில்நுட்பம் வளரலாம். ஆனால் உண்மையான அன்பு என்றும் மாறாது. அதற்கு எல்லைகள் இல்லை. காலம் இல்லை. வடிவம் இல்லை."

"காதல் உடலைப் பார்ப்பதில்லை,உள்ளத்தைப் பார்க்கும். அது மனிதனாக இருந்தாலும், இயந்திரமாக இருந்தாலும், அன்பு நேர்மையாக இருந்தால் போதும்."

மாஸ்டர்