ராஜகுமாரியின் சுயம்வரம் – 146

வேட்டை Sunday, September 20, 2026

இதோ பாட்டி கதை தொடர்ந்தார்…

அந்த இரவு அரண்மனை முழுவதும் ஒருவிதமான அமைதி நிலவியது. ஆனால் அது சாதாரண அமைதி இல்லை… ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றத்தின் முன் வரும் அமைதி போல இருந்தது.

மகாராணி தனது அறையில் அமர்ந்து, அந்த தென்னாட்டு இளவரசியின் ஓலையை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“எதற்காக இவள் வருகிறாள்…?” என்று அவரது மனம் சுழன்றது.அதே நேரத்தில் மந்திரி அரண்மனை மண்டபத்தில் தனியாக நடந்து கொண்டிருந்தார்.

அவரது கண்கள் தீவிரமாக சிந்தனையில் இருந்தன.

“இது சாதாரண வருகை அல்ல… இதன் பின்னால் ஏதோ மறைமுகமான அரசியல் இருக்கிறது…” என்று அவர் தன்னுள் முணுமுணுத்தார்.

அந்த சமயம் அரண்மனை காவலன் ஓடி வந்து வணங்கி நின்றான்.

“மந்திரியாரே… அந்த ஓலையை கொண்டு சென்ற ஒற்றன்… இன்னும் திரும்பவில்லை…”

மந்திரியின் கண்கள் உடனே கூர்மையானது.

“என்ன சொல்கிறாய்…?”

“ஆம் ஐயா… அவன் அரண்மனை எல்லையைத் தாண்டிய பின் காணவில்லை என்கிறார்கள்…”

ஒரு நொடியில் மண்டபத்தில் குளிர் பரவியது.

மந்திரி மெதுவாக கண்களை மூடி யோசித்தார்.

“இது சாதாரண ஓலை இல்லை… இது ஒரு தொடக்கம்…”

அந்த நேரத்தில் அரண்மனைக்கு வெளியே, இருள் சூழ்ந்து கொண்டது

மறுநாள் காலை அரண்மனை வழக்கம்போல் விழித்தது. காவலர்கள் தங்கள் பணிகளில் இருந்தனர். சமையலறையில் பணி ஓசை, தோட்டங்களில் வேலைக்காரர்களின் சத்தம்—அரண்மனை வாழ்க்கை இயல்பாகச் சென்றது.

(தொடரும்)