தியாகம்!

அது ஒரு சிறிய கிராமம். மண் வாசனையோடு அமைந்திருந்தது. அங்கு குடிசையில் வாழ்ந்த குயவர்கள் தம் கைகளால் மண்ணைப் பிசைந்து பாத்திரங்கள் செய்து வாழ்ந்து வந்தனர்.

அந்தக் கிராமத்தில் ராஜூ என்ற எளிய குயவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் ஏழை; வீடு ஒன்றும் இல்லை, சொத்து ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் அவன் உள்ளம் மிகவும் பெரியது.உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் சுயமாக உழைத்து அந்தக் கிராமத்து மக்களிடையே நன் மதிப்பைப் பெற்றவன் .

அந்தக் கிராமத்தில் மீரா என்ற பெண்ணும் வாழ்ந்து வந்தாள். அழகிய முகமும், கனவுகள் நிறைந்த மனமும் கொண்ட அவளுக்கு படித்து உயர் அதிகாரியாக வேண்டும் என்ற ஆசை சிறு வயதிலிருந்தே இருந்தது.

ராஜூவுக்கு மீராவைப் பார்த்தவுடன் காதல் பிறந்தது. மீராவும் ராஜூவின் நல்ல மனதைக் கண்டு காதல் கொண்டாள். இருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டனர். அது முதல் ராஜூ தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் மீராவின் கனவுக்காக அர்ப்பணித்தான். “நீ கலெக்டராக வேண்டும் — அதுதான் என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய வெற்றி!” என்று அடிக்கடி கூறுவான்.

தன் மனைவியின் ஆசையை நிறைவேற்ற அவளை பட்டணத்துக்கு அனுப்பினான்.

ராஜு தன் சொந்த வாழ்க்கையைப் பொருட்படுத்தாமல் உழைத்தான். தன் நிலத்தை விற்றான், உடல் நலத்தைப் பாதுகாக்காமல் சூளையில் மண் சுட்டான், கிடைத்த ஒவ்வொரு பைசாவையும் மீராவின் படிப்புக்காக அனுப்பினான். பசி தாங்கி, உடல் வேதனையைப் பொருட்படுத்தாமல் அவளுக்காகப் போராடினான். மீரா அவன் செலுத்தும் தியாகத்தைப் பார்த்து மனம் உருகினாலும், தன் இலக்கை நோக்கி முன்னேறினாள். படிப்பில் மிகவும் முன்னேறி, கடுமையாக உழைத்து, இறுதியில் அவள் கலெக்டராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாள்!

அந்த நாளில் ராஜூ மிகவும் மகிழ்ந்தான். “என் மீரா வெற்றி பெற்றாள்!” என்று கிராமம் முழுவதும் சொன்னான். ஆனால் விதி ஒரு மோசமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. மீரா பயிற்சிக்காக வேறு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. செல்லும் முன் அவள் ராஜூவிடம், “நான் திரும்பி வருவேன், காத்திரு!” என்று கூறினாள். அவள் சென்ற பிறகு கிராமத்தில் ஒரு பெரிய விபத்து நிகழ்ந்தது — ராஜூ வேலை செய்து கொண்டிருந்த சூளை திடீரென்று வெடித்துச் சிதறியது! ராஜூ அங்கே இறந்துவிட்டார் என்று எல்லோரும் நம்பினர். மீராவுக்கும் அதுவே தகவல் கிடைத்தது. அவள் கண்ணீர் வடித்தாள், மனம் உடைந்தாள், ஆனால் அவளால் என்ன செய்ய முடியும்? காலம் நகர்ந்தது. அவள் கலெக்டராகப் பதவி ஏற்றாள், புதிய உலகில் வாழத் தொடங்கினாள். காலப்போக்கில் 12 ஆண்டுகள் கழிந்தன!

இந்த 12 ஆண்டுகளில் மீரா தனது முன்னாள் வாழ்க்கையை, கிராமத்தை, ராஜூவை மெதுவாக மறந்துவிட்டாள் என்று நினைத்தாள். ஆனால் இதய ஆழத்தில் அந்த நினைவுகள் எப்போதும் புதைந்தே இருந்தன. ஒரு நாள் அவள் பணி புரியும் மாவட்டத்தில் கம்சுப்பூர் கிராமத்தில் குயவர்களின் நிலம் பறிக்கப்படுவதாகப் புகார் வந்தது. அந்தப் புகாரை விசாரிக்க நானே நேரில் செல்வேன் என்று மீரா முடிவு செய்தாள்.

கலெக்டர் மீரா தனது அதிகாரபூர்வ வாகனத்தில் கம்சுப்பூரை நெருங்கியபோது, அவள் உள்ளம் ஏனோ துடித்தது. அந்த மண் வாசனை, அந்தக் குடிசைகள், அந்த மரங்கள் — அனைத்தும் அவள் மறந்துவிட்டதாக நினைத்த நினைவுகளை மீண்டும் கொண்டு வந்தன. கிராமத்திற்குள் நுழைந்தவுடன் நிலப்பகுதியைப் பார்வையிட்டாள். அங்கே குயவர்கள் தங்கள் நிலத்தை இழந்து அழுது கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மீது யாரோ அதிகாரம் செலுத்தி நிலத்தைக் கைப்பற்ற முயல்வதைப் பார்த்த மீரா கோபம் கொண்டாள்.

அப்போது அவள் பார்த்தாள் — சூளை ஒன்றின் அருகில் ஒரு மனிதன் மண்ணைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தான். முதுகு வளைந்திருந்தது, உடல் முழுவதும் மண் படிந்திருந்தது, ஆனால் அந்த முகம்… அந்தக் கண்கள்… மீரா நின்று போனாள்! அவள் இதயம் நின்று விடுமோ என்று துடித்தது. அது ராஜூ! அவள் இறந்துவிட்டாக நினைத்த தன் கணவர்! 12 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எதிரில் நின்று கொண்டிருந்தார்!

ராஜூ தலையை உயர்த்திப் பார்த்தான். கலெக்டர் வேடத்தில் நின்றிருந்த மீராவைப் பார்த்தவுடன் அவன் கண்களில் மலர்ச்சி தோன்றினாலும், பின் பாதுகாப்பின்மையால் குறுகினான். அவன் அவளை அணுக முடியாமல் தயங்கினான். “நீ… மீரா தானா?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டான்.

மீராவால் பேச முடியவில்லை. கண்ணீர் தானாகப் பெருகி வந்தது. “ராஜூ… நீ… உயிரோடு இருக்கிறாயா? அந்த சூளை விபத்தில் நீ இறந்துவிட்டாய் என்று நான் நினைத்தேன்!” என்று அழுது கொண்டே கேட்டாள்.

ராஜூ மெதுவாக நடந்து வந்தான். “அந்த விபத்தில் நான் உயிர் தப்பினேன், மீரா… ஆனால் என் உடல் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டது. நான் உன்னைப் பார்க்க விரும்பவில்லை — ஏனென்றால் நீ உயர்ந்துவிட்டாய், நான் இன்னும் அதே மண்ணில் கிடக்கிறேன். என் தோற்றத்தைக் கண்டு நீ வருத்தப்படக் கூடாது என்றே மறைந்து வாழ்ந்தேன். உன் வெற்றியை நான் தூரத்திலிருந்தே பார்த்து மகிழ்ந்தேன். அதுவே எனக்குப் போதும்!” என்றான்.

மீரா தரையில் அமர்ந்து அழுதாள். 12 ஆண்டுகளாக அவள் சுமந்திருந்த துயரம், தவறான புரிதல், மறதி அனைத்தும் ஒரு நொடியில் உடைந்து போயின. பின்னர் அவள் விசாரணையைத் தொடங்கினாள். பழைய குறிப்புகள், மருத்துவமனைக் கோப்புகள், சூளை சாம்பலில் புதைந்திருந்த சான்றுகள் அனைத்தையும் திரட்டினாள். உண்மை மெதுவாக வெளியே வந்தது: அந்தச் சூளை விபத்து விபத்து அல்ல! நிலத்தைக் கைப்பற்ற நினைத்த சக்திவாய்ந்தவர்கள் செய்த கொடூரமான சதி! ராஜூவை அங்கே கொன்று விட்டால் நிலப்பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும் என்று அவர்கள் நினைத்தனர். ஆனால் ராஜூ உயிர் தப்பினார் — மிகக் கடுமையான காயங்களுடன்.

மீரா மிகவும் கோபம் கொண்டாள். “என் கணவரின் வாழ்க்கையை அழிக்க நினைத்தவர்களை நான் விட்டு வைக்க மாட்டேன்!” என்று சூளுரைத்தாள். அவள் தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அந்த நில அபகரிப்பு சதித்திட்டத்தை முறியடித்தாள், குயவர்களின் நிலத்தை மீட்டுக் கொடுத்தாள், குற்றவாளிகளைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தினாள்.

பின்னர் மீரா ராஜூவின் அருகில் சென்றாள். “ராஜூ… நீ எனக்காக எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்தாய். நான் அதிகாரியானேன், ஆனால் மனத்தில் மனிதன்மையை இழந்துவிட்டேன் போல் இருந்தது. நான் உன்னை மறந்துவிடவில்லை ,விதி எங்களைப் பிரித்து வைத்தது. இனி ஒருபோதும் பிரிய மாட்டோம். நீ செய்த தியாகத்திற்கு இது என் பதில்!” என்று கூறி அவன் கால்களைத் தொட்டாள்.

ராஜூ அவளைத் தூக்கி அணைத்தான். “எனக்கு நீ வாழ்ந்தாலே போதும், மீரா. நீ நல்ல நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் எல்லாவற்றையும் துறந்தேன். இனி நாம் ஒன்றாக வாழ்வோம்!” என்று கூறினான்.

அந்தக் கிராமத்தில் பழைய தீபங்கள் மீண்டும் எரிந்தன. மண் வாசனையில் காதலின் இனிமை கலந்தது. 12 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரிந்திருந்த அவர்களின் வாழ்க்கை புதிய தொடக்கத்தைக் கண்டது. தியாகம் செய்த காதலன் இறுதியில் தன் காதலியால் மீட்கப்பட்டான். அது உண்மையான காதலின் வெற்றி — காலம் எத்தனை ஆண்டுகளைப் பிரித்தாலும், உண்மையான அன்பு ஒருபோதும் மறைவதில்லை என்று சொல்லி முடிந்தது.

(முற்றும்)