மாலை நேரத் தோட்டத்தில்!

அன்று மாலை மனதில் ஏதோ ஒரு சோர்வு இருந்தது. வீட்டுக்குள் இருப்பதைவிட சிறிது நேரம் வெளியே சென்றால் மனம் அமைதியாகிவிடும் என்று தோன்றியது. அதனால் மெதுவாக நடந்து சென்று எங்கள் தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த மரத்தடியைத் தேடி அமர்ந்தேன்.

என்னைச் சுற்றிலும் எத்தனையோ மரங்கள்.

மாமரம், பாக்குமரம், கொய்யாமரம், தென்னை, பப்பாளி, வாழைமரம் என்று தோட்டம் முழுவதும் பசுமை போர்த்தியிருந்தது. அந்தப் பசுமையைப் பார்த்தவுடன், சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு மனதில் இருந்த கவலைகள் எங்கேயோ மறைந்துவிட்டதைப் போல உணர்ந்தேன்.

மரங்களின் நிழலில் அமைதியாக அமர்ந்துகொண்டு அவற்றை ரசித்தேன்.

அப்போது மெதுவாகக் காற்று வீசியது.

காற்றில் அசைந்த ஒவ்வொரு மரமும் என்னிடம் ஏதோ சொல்ல வருவது போல இருந்தது. உயரமாக நின்ற தென்னை மரங்கள் தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தன. அருகில் இருந்த மாமரத்தின் இலைகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக்கொண்டன.

அந்த இலைகளின் சலசலப்பு என் காதுகளுக்கு ஒரு இனிய இசையாகக் கேட்டது.

“எங்களுக்குள்ளும் ஒரு பாசம் இருக்கிறது...” என்று அவை ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வது போல எனக்குத் தோன்றியது.

நான் சிரித்தேன்.

“உங்களுக்கும் இவ்வளவு ரகசியங்களா?” என்று மனதுக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன்.

அதற்குப் பதில் சொல்வதுபோல் மீண்டும் காற்று வீசியது. இலைகள் இன்னும் அழகாக அசைந்தன.

சிறிது தூரத்தில் பூத்திருந்த பூக்களைப் பார்த்தேன். பல வண்ணங்களில் மலர்ந்திருந்த அந்தப் பூக்கள், வண்டுகள் தங்களைத் தேடி வருமா என்று காத்திருப்பது போலத் தெரிந்தன.

ஒரு வண்டு அருகில் வந்ததும், அந்தப் பூ மெதுவாகத் தலையசைத்து வெட்கப்பட்டுச் சிரிப்பது போல இருந்தது.

“வந்துவிட்டாயா?” என்று பூ வண்டிடம் கேட்பது போலவும்,

“உன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்...” என்று வண்டு பதில் சொல்வது போலவும் தோன்றியது.

இயற்கையை ரசிக்கத் தெரிந்த மனதுக்கு, எல்லாமே ஒரு கதையாகத்தான் தெரிகிறது.

அருகில் இருந்த மரங்களில் சில பழங்கள் நன்றாகப் பழுத்திருந்தன. காற்று வீசும்போது அவை கிளைகளில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றைப் பார்த்தபோது, “அணிலே... கிளியே... குருவியே... வாருங்கள்... என்னை ருசித்துப் பாருங்கள்...” என்று அவை அழைப்பது போல இருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் ஒரு அணில் ஓடிவந்து மரத்தில் ஏறியது. அதன் துள்ளலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அருகிலிருந்த ஒரு குருவி திடீரென்று பறந்து வந்து கிளையில் அமர்ந்தது.

அதற்குப் பிறகு இன்னொரு குருவி.

அவற்றின் சின்னச் சின்ன குரல்கள் தோட்டத்தின் அமைதியை இன்னும் அழகாக்கின.

அந்த நேரத்தில் ஒரு காகம் தூரத்தில் இருந்து கரைந்து கொண்டிருந்தது. அதற்கு அருகிலிருந்த அணில் துள்ளித் துள்ளி ஓடியது. குருவிகள் தங்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தன.

அவை என்ன பேசுகின்றன என்று எனக்குப் புரியவில்லை.

ஆனால் அவற்றின் ஒவ்வொரு சத்தமும் என் மனதுக்கு இனிமையாகவே இருந்தது.

“இந்த உலகத்தில் ஒவ்வொரு உயிருக்கும் அதற்கென்று ஒரு மொழி இருக்கிறது. கேட்கத் தெரிந்தவர்களுக்குத்தான் அந்த மொழி புரியும்,” என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்.

அப்போது என் பார்வை தோட்டத்தின் ஓரத்தில் இருந்த செவ்வாழைத் தண்ணீரின் பக்கம் சென்றது.

அதன் பசுமையான இலைகள் காற்றில் அசைந்துகொண்டிருந்தன.

அது கூட,

“என்னை மறந்துவிடாதே... என்னையும் கொஞ்சம் ரசித்துவிட்டுப் போ...” என்று என்னை அழைப்பது போலத் தோன்றியது.

நான் எழுந்து அதற்கருகில் சென்று சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அந்த மாலை நேரத்தில் அந்தத் தோட்டம் எனக்கு வெறும் தோட்டமாகத் தெரியவில்லை.

அது உயிருள்ள ஒரு உலகமாகவே தெரிந்தது.

மரங்கள் பேசின.

இலைகள் இசைத்தன.

பூக்கள் சிரித்தன.

வண்டுகள் காதல் சொன்னன.

பழங்கள் பறவைகளையும் அணில்களையும் அழைத்தன.

குருவிகள் தங்கள் மனதில் இருந்ததைப் பகிர்ந்துகொண்டன.

அவற்றையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு, எவ்வளவு நேரம் கடந்தது என்றே தெரியவில்லை.

மெல்ல மெல்ல சூரியன் மேற்கு வானத்தை நோக்கி நகர்ந்தான். அவனுடைய பொன்னிறக் கதிர்கள் மரங்களின் இலைகளுக்குள் புகுந்து தோட்டம் முழுவதையும் தங்க நிறமாக மாற்றின.

சூரியனும்,

“இன்றைக்கு என் நேரம் முடிந்துவிட்டது... நாளை மீண்டும் வருகிறேன்...”

என்று சொல்லிவிட்டு மெதுவாக மறைந்து செல்வது போல இருந்தது.

வானம் மெல்ல இருளை அணிந்துகொள்ளத் தொடங்கியது.

பறவைகள் தங்கள் கூடுகளை நோக்கிப் பறந்தன. அணிலும் தன் இருப்பிடத்தைத் தேடி ஓடியது. காற்றின் வேகமும் மெதுவாகக் குறைந்தது.

நான் மட்டும் இன்னும் சில நொடிகள் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தேன்.

அன்று நான் தோட்டத்திற்குச் சென்றது என் மனச் சோர்வை மறக்கத்தான்.

ஆனால் திரும்பி வரும்போது, இயற்கை எனக்கு ஒரு பெரிய பரிசைத் தந்திருந்தது.

அமைதியான ஒரு மனம்.

மறக்க முடியாத ஒரு மாலை.

இயற்கையோடு பேசிக்கொண்ட சில அழகான நிமிடங்கள்.

அந்த மாலை நேரத்தின் அழகை என் மனதுக்குள் சுமந்துகொண்டு, மெதுவாக எழுந்தேன்.