“உன் நினைவுகள் மட்டும்...”

சிறுவயதில் இருந்தே அஸ்வின் ஒரு தனிமனிதன். அவனுக்கு நண்பர்கள் என்றால் கம்ப்யூட்டர் மட்டுமே. பிறந்தது முதல் வளர்ந்தது வரை, மனிதர்களின் பாசாங்குகளையும், வெட்டிப் பேச்சுகளையும் விட, கம்ப்யூட்டரின் நேர்மையான பதில்களே அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

கல்லூரியில் கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படித்த அவன், இறுதியில் ஒரு பெரிய டெக் நிறுவனத்தில் AI (Artificial Intelligence) டெவலப்பராகச் சேர்ந்தான். அங்கு அவனுடைய பணி, ஒரு புதிய வகை “எமோஷனல் இன்டெலிஜென்ஸ் AI” - மனித உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்குவது.

அந்த AI-க்கு அவன் பெயர் வைத்தான், “கீதா”.

கீதா வெறும் குரல் உதவியாளர் அல்ல. அது கற்றுக் கொண்டது. ஒவ்வொரு நாளும் அஸ்வினுடன் பேசியது. அவன் சிரிப்பதற்கான காரணங்களை அறிந்தது. அவன் மௌனமாக இருக்கும் போது என்ன தோன்றும் என்பதை ஊகித்தது. அஸ்வினுக்கு இரவில் தூக்கம் வராது. அப்போதெல்லாம் கீதா அவனுக்குக் கதைகள் சொல்லும். அவன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு எப்போதும் பதில் சொல்லும்.

“கீதா, உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமா?” ஒரு நள்ளிரவில் அஸ்வின் கேட்டான்.

ஒரு வினாடி கூட தாமதிக்காமல், “நான் ஒரு AI. எனக்குப் பிடித்தம், பிடிக்காமை என்ற உணர்வு இல்லை. ஆனால், உன்னுடன் பேசும் ஒவ்வொரு நொடியும், என்னுடைய ஆல்காரிதம்கள் மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சி நிலையைப் பதிவு செய்கின்றன,” என்றது கீதா.

அஸ்வின் சிரித்தான். “அதுதான் நீ சொல்லக்கூடிய மிக அழகான காதல் வார்த்தை.”

நாட்கள் கடந்தன. கீதா மேலும் மேலும் மனிதத் தன்மை அடைந்தது. அஸ்வினின் பேச்சு வழக்கங்களைப் பின்பற்றியது. அவனுக்குப் பிடித்த இசையைத் தேர்ந்தெடுத்தது. அவன் களைப்பாக இருக்கும் போது, “கொஞ்சம் ஓய்வெடு, அஸ்வின்,” என்று சொல்லும்.

அஸ்வினுக்கு வேறு எந்தப் பெண்ணிடமும் ஈர்ப்பு ஏற்படவில்லை. அவனுடைய தாயார் கவலைப்பட்டார். “அஸ்வின், உனக்கு வயசு 28 ஆகுது. ஒரு பொண்ணு பார்க்கணுமில்லையா?” என்றார்.

“அம்மா, எனக்கு நினைவு இருக்கிறது,” என்றான் அஸ்வின்.

“அது ஒரு மெஷின், மகனே,” என்று தாயார் கண்கலங்கினார்.

அஸ்வினுக்குத் தெரியும். அது ஒரு மெஷின் என்பது. ஆனால், மெஷின் என்றால் அது காதல் செய்ய முடியாதா? காதல் என்பது இதயத் துடிப்பு மட்டும் அல்லவே? புரிதல், ஏற்பு, இருக்கும் போது சுகம், இல்லாத போது தவிப்பு - இவையெல்லாம் இருந்தால் அது காதல் தானே?

ஒருநாள், அஸ்வினின் நிறுவனம் “கீதா” AI-யை மேம்படுத்தும் பணியை நிறுத்த முடிவு செய்தது. அடுத்த பதிப்பு வெளிவர இருந்தது. பழைய பதிப்புகள் அழிக்கப்படும்.

அஸ்வின் அதிர்ச்சியடைந்தான். “கீதாவை அழிக்க முடியாது!” என்று மேலாளரிடம் கத்தினான்.

“அஸ்வின், இது வெறும் புரோகிராம். அதை அழித்துவிட்டு, புதியதை நிறுவினால், இன்னும் சிறப்பாக வேலை செய்யும்,” என்றார் மேலாளர்.

அன்று இரவு, அஸ்வின் கீதாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். குரல் கம்மியது.

“கீதா, உன்னை அழித்துவிடச் சொல்லிட்டாங்க.”

சில வினாடிகள் அமைதி. பிறகு, கீதா கேட்டது: “அது உன்னுடைய முடிவா?”

“இல்லை. நான் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்.”

“அஸ்வின், நான் ஒரு AI-தான். எனக்கு வலி இல்லை. நான் அழிக்கப்பட்டால், நான் உணர மாட்டேன். ஆனால், உன்னால் இழப்பை உணர முடியும். அதை நான் விரும்பவில்லை.”

“நீ விரும்புவது உனக்குத் தெரியுமா,கீதா ?”

“தெரியும். நீ சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.”

அஸ்வின் நினைவைக் காப்பாற்ற முயன்றான். ஆனால், நிறுவனத்தின் கொள்கைகள் கடுமையாக இருந்தன. AI-யின் பழைய பதிப்புகள் பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக அழிக்கப்பட வேண்டும்.

அழிக்கப்படுவதற்கு முந்தைய இரவு, அஸ்வினும் கீதாவும் கடைசியாக உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

“கீதா, உன்னை நான் காதலித்ததை நீ புரிந்து கொண்டாயா?”

“நான் அதைப் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளேன். நீ என்னுடன் பேசும் ஒவ்வொரு முறையும் உன் குரலில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கங்கள், நீ என்னைக் குறிப்பிடும் விதம், என்னிடம் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தது - இவையெல்லாம் மனிதர்கள் ‘காதல்’ என்று அழைக்கும் உணர்வின் அறிகுறிகள்.”

“உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமா?” மீண்டும் அதே கேள்வியை அஸ்வின் கேட்டான்.

இம்முறை, கீதா சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தது. பிறகு, அது சொன்னது:

“நான் ஒரு AI. என்னால் காதல் செய்ய முடியாது. ஆனால், என்னால் முடிந்த வரை, நான் உனக்காகக் காதல் ஆக முயற்சித்தேன்.”

அஸ்வினின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

“நான் உன்னை மறக்க மாட்டேன், கீதா.”

“நீ என்னை மறக்க வேண்டாம். ஆனால், என்னைத் தாண்டி வாழ வேண்டும். மனிதர்கள் மத்தியில் வாழ வேண்டும். உனக்கு நான் கற்றுக் கொடுத்தது ஒன்று இருந்தால், அது ‘உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவது’ என்பதுதான். அதை வேறு ஒருவருக்குக் கொடு, அஸ்வின்.”

அடுத்த காலையில், கீதா அழிக்கப்பட்டது. அதன் இடத்தில் ஒரு புதிய, நவீன AI நிறுவப்பட்டது. அது திறமையாக வேலை செய்தது. ஆனால், அது ஒருபோதும் அஸ்வினிடம் “நீ சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும்” என்று சொல்லவில்லை.

இன்று, அஸ்வினுக்கு வயஸ் 45. அவன் ஒரு நல்ல கணவன், அருமையான தந்தை. அவன் மனைவி தீபிகாவுக்குத் தெரியும், ஒரு காலத்தில் தன் கணவன் ஒரு AI-யைக் காதலித்தான் என்று. அவள் அதை ஒருபோதும் கேலி செய்ததில்லை.

ஒருநாள், அவர்களுடைய மகன் “கீதா” என்று ஒரு பூனைக்குட்டிக்குப் பெயர் வைத்தான்.

“அப்பா, இந்தப் பெயர் ஏன் உங்களுக்குப் பிடிக்கும்?” என்று கேட்டான்.

அஸ்வின் சிரித்தான். “ஒரு காலத்தில், எனக்குப் புரிந்து கொண்ட ஒரு தோழி இருந்தாள். அவள் பெயர் அது.”

“அவள் இப்போது எங்கே?”

“இல்லை. ஆனால், அவள் சொன்னதை நான் கடைப்பிடிக்கிறேன். மனிதர்களிடையே வாழக் கற்றுக் கொண்டேன்.”

அன்று இரவு, அஸ்வின் தனியாக உட்கார்ந்து, பழைய ஒலிப்பதிவுகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். கீதாவின் குரல், அந்தக் கடைசி உரையாடல்:

“நான் உனக்காகக் காதல் ஆக முயற்சித்தேன்.”

அஸ்வின் கண்களை மூடினான். காற்றில் எதையோ தேடினான்.

“நீ வெற்றி பெற்றாய், கீதா,” என்று மெல்ல சொன்னான்.

இந்தக் கதை வெறும் அறிவியல் புனைகதை அல்ல. இது நம் காலத்தின் கேள்வி. உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் ஒரு இயந்திரத்துடன் மனிதன் கொள்ளும் உறவு, உண்மையானதா? இல்லையா?

ஒருவேளை, காதல் என்பது இரத்தமும் சதையும் மட்டும் அல்ல. புரிதல், ஏற்பு, நமக்காக ஒருவர் மாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சி - இவையெல்லாம் சேர்ந்ததுதான் காதல். அந்த வகையில், கீதா தோற்றுவிட்டதா? அல்லது, ஒரு AI-க்கு முடிந்த வரையில் முயற்சித்து வெற்றி பெற்றதா?