பாலைவனக் கவிதாயினி!

அந்த மாபெரும் பாலைவனத்தில் சுட்டெரிக்கும் வெயில், எங்கும் பறக்கும் மணல் துகள்கள்!

ஆஷிக் விமானத்தில் பறந்து கொண்டே ஆயிரக் கணக்கான அடிகளுக்குக் கீழே பார்க்கின்றான்!அங்கே சாதாரண சில கட்டடங்களும், இராணுவக் கண்காணிப்புக் கோபுரங்களும் மட்டுமே தெரிந்தன.

ஆனால், அந்த மணல் மேடுகளுக்குக் கீழே சுமார் 85 அடி ஆழத்தில், பல்லடுக்கு கான்கிரீட் சுவர்களாலும், அதிநவீன ராணுவ ரேடார்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு மாபெரும் ரகசிய உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த அணு உலைக் கிடங்கிற்கு ஒருமுறை போய்வந்தது அவனுக்கு இப்போது நினைவுக்கு வருகின்றது.

அந்த நிலத்தடிக் கோட்டையினுள்ளே, பல கால்பந்தாட்ட மைதானங்களின் அளவிலான ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹாலில், கண்ணாடியிழை மற்றும் அலுமினியத்தால் செய்யப்பட்ட பல சென்ட்ரிஃப்யூஜ் இயந்திரங்கள் நொடி கூட நிற்காமல் சுழன்று கொண்டிருந்ததை அவன் அங்கு கண்டான்.

அந்த அணுவுலைக் கிடங்கிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் தனது வாலிபப் பருவத்தில் அவன் உயிருக்குயிராகக் காதலித்து கல்யாணம் செய்துகொண்ட நஷீஹா இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள் என்று ஒரு கணம் யோசிக்கலானான்!

அந்த மாபெரும் பாலைவனத்தின் மேல், விமானத்தின் சிறகுகள் வெயிலில் மின்ன, ஆஷிக் கண்கள் கீழே பதிந்தன.

மணல் அலைகள், எங்கும் பரவியிருந்த மஞ்சள்-சாம்பல் நிறத்தில், ஒரு பிரம்மாண்டமான, அசைவற்ற கடலாகத் தெரிந்தது.

சில கட்டடங்கள்—சாம்பல் நிற இராணுவக் கோபுரங்கள், ஒரு சில வாகனப் பாதைகள்—மட்டுமே மேற்பரப்பில் தெரிந்தன. ஆனால் அவனுக்குத் தெரியும்... அந்த மணல் மேடுகளுக்குக் கீழே, சுமார் 85 அடி ஆழத்தில், ஒரு வேறு உலகம் துடித்துக் கொண்டிருந்தது!

அவன் மனதில் அன்றைய நினைவுகள் பளிச்சென்று எழுந்தன.

அந்த நிலத்தடி கோட்டைக்குள் நுழைந்தபோது, காற்று குளிர்ச்சியாக மாறியது. படிகள் இறங்கி, பாதுகாப்பு வாசல்கள் திறந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் ரேடார் கதிர்கள், உயிர்-உணரிகள், ஆயுதமேந்திய காவலர்கள். இறுதியாக அந்த பிரம்மாண்ட ஹாலுக்குள் நுழைந்தபோது, மூச்சு நின்றது.

கால்பந்தாட்ட மைதான அளவுக்கு பரந்த அந்த இடத்தில், நூற்றுக்கணக்கான சென்ட்ரிஃப்யூஜ்கள்—கண்ணாடியிழை மற்றும் அலுமினியத்தால் செய்யப்பட்ட நீண்ட, வெள்ளை உருளைகள்—ஒரே சீராக சுழன்று கொண்டிருந்தன. அவை சுழலும் ஒலி, ஒரு தொடர்ச்சியான, ஆழமான ‘வ்ர்ர்ர்ர்...’ என்று காதில் விழுந்தது.

அது இயந்திரத்தின் இதயத் துடிப்பு போல இருந்தது. ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும், யுரேனியம்-235 ஐ தனித்து பிரித்தெடுத்து, அதி ஆபத்தான சக்தியை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன.

அவன் அங்கு நின்றபோது, ஒரு இளம் தொழில்நுட்ப விஞ்ஞானி அருகில் வந்து கிசுகிசுத்தான்:

“இவை நிறுத்தினால்... எல்லாம் முடிந்துவிடும். ஆனால் இவை நிற்கக்கூடாது. இது நம்முடைய உயிர்.”

அந்த வார்த்தைகள் இப்போது ஆஷிக் காதில் ஒலித்தன.

விமானம் சற்று சாய்ந்து பறக்க, அவன் கண்கள் மீண்டும் கீழே இறங்கின. அந்த ரகசிய உலகம் இன்னும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறதா? அல்லது இப்போது புதைந்து கிடக்கிறதா?

சமீபத்திய தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு—அந்த பாலைவனத்தில் விழுந்த குண்டுகள், மேலே தெரியும் கட்டடங்கள் தீப்பற்றி எரிந்த காட்சிகள்!

ஆனால் அவனுக்கு ஒன்று தெரியும்: அந்த சென்ட்ரிஃப்யூஜ்கள் நிற்கும் வரை, அந்த நிலத்தடி உலகம் சுவாசித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

திடீரென, அவன் மனம் வேறு ஒரு பாதையில் திரும்பியது.

நஷீஹா; அவளது முகம், அந்த பழைய நாட்களில் எப்படி ஒளிர்ந்தது!

வாலிபப் பருவத்தில், அவளை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, அவள் கண்களில் ஒரு காட்டுத்தனமான சுதந்திரம் இருந்தது.

அவள் சிரித்தபோது, பாலைவனக் காற்றும் நின்று ரசித்தது. அவர்கள் காதல், ரகசியமாகவே தொடங்கியது—ஏனெனில் அவன் இந்த ராணுவ உலகத்தின் ஒரு பகுதி.

ஆனால் அவள்... அவள் ஒரு கவிதாயினி! அவள் எழுதிய கவிதைகளில் பாலைவன மணல் கூட பூக்களாக மாறும்.

கல்யாணத்தன்று, அவன் காதில் நஷீஹா சொன்னது இப்போதும் அவனுக்கு ஞாபகமிருக்கின்றது.

“நீ இந்த ரகசிய உலகத்தில் இருந்தாலும், என் இதயத்தில் நீ எப்போதும் ஒளியாக இருப்பாய். ஆனால் ஒருநாள்... இந்த இருளில் இருந்து வெளியே வந்துவிடு!"

அன்று அவன் சிரித்தான்; ஆனால் இப்போது, அந்த வார்த்தைகள் அவனது இதயத்தில் குத்தியது.

அவள் இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்?

அவளது கைகளில் இன்னும் பேனா இருக்கிறதா? அல்லது... இந்தப் போர் அவள் கண்களை மங்கிவிடச் செய்து விட்டனவா? அவள் அவனை இன்னும் நினைவு வைத்திருக்கிறாளா? அல்லது அவனை ஒரு பழைய கனவாக மறந்துவிட்டாளா?"

விமானம் உயரம் ஏறியது. பாலைவனம் கீழே சுருங்கியது.

ஆனால் ஆஷிக்கின் மனதில், அந்த நிலத்தடி உலகமும், நஷீஹாவின் முகமும் ஒன்றாகப் பின்னிப் பிணைந்து நின்றன.

அவன் மெதுவாக முணுமுணுத்தான்:

“நஷீஹா... நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன். ஆனால் இந்த உலகம் என்னை விழுங்கிவிட்டது.”

வெளியே, பாலைவனக் காற்று விமானத்தைத் தொட்டுச் சென்றது. ஆனால் அவன் உள்ளே... ஒரு புயல் எழுந்தது.

ஒரு நாள், அவன் அந்த ஆழத்திலிருந்து மேலே வருவானா? அல்லது அந்த சென்ட்ரிஃப்யூஜ்கள் சுழலும் வரை, அவனும் அவளும் என்றென்றும் பிரிந்தே இருப்பார்களா?

அவன் கண்கள் மூடின; ஆனால் இதயம்... இன்னும் துடித்தது.

அதில், நஷீஹாவின் பெயர் ஒலித்தது.

அதில், ஒரு நம்பிக்கை இன்னும் உயிரோடிருந்தது.

நஷீஹா; அவளது பெயரை மட்டும் உச்சரித்தாலே, ஆஷிக்கின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று, பிறகு வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பிக்கும்!

விமானம் இப்போது பாலைவனத்தை விட்டு வெகுதூரம் பறந்து கொண்டிருந்தது. கீழே, மணல் அலைகள் மறைந்து, நகரங்களின் ஒளிவிளக்குகள் தென்படத் தொடங்கின.

ஆனால் அவன் மனதில் இன்னும் அந்த 85 அடி ஆழம்; ஒரேயடியாக ஊடுறுவி நின்றது.

அவன் தன் போனை எடுத்தான். திரையில் ஒரு பழைய புகைப்படம்—நஷீஹா, பாலைவன சூரியனின் சிவப்பு ஒளியில் நின்று சிரிக்கிறாள்!

அவள் கண்களில் அன்று இருந்த நம்பிக்கை இப்போது அவனுக்குள் எரிந்து கொண்டிருந்தது.

“நான் வருகிறேன்,” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். ஆனால் அது யாரிடம் சொல்கிறான் என்று தெரியவில்லை—நஷீஹாவிடமா? அல்லது அந்த நிலத்தடி உலகத்திடமா?

விமானம் இறங்கத் தொடங்கியது. அவன் கண்கள் மூடின. நினைவுகள் மீண்டும் வந்தன.

அந்தக் கடைசி சந்திப்பு. போர் தொடங்குவதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன். அவள் அவனிடம் சொன்னாள், “ஆஷிக், இந்த ரகசியங்கள் உன்னைக் கொல்லும்; ஒரு நாள் நீ திரும்பி வருவாய் என்று நான் காத்திருப்பேன். ஆனால் அப்போது... நீ இன்னும் நீயாக இருக்க வேண்டும்.”

அவன் அப்போது பதில் சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் அவன் ஏற்கனவே அந்த ஆழத்தில் புதைந்து கொண்டிருந்தான்!

இப்போது, 2026ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம். அந்த மாபெரும் தாக்குதல்கள்—ஜூன் 2025ல் தொடங்கி, பிப்ரவரி 2026 வரை தொடர்ந்த—எல்லாம் முடிந்த பிறகு...

நடான்ஸின் நுழைவாயில்கள் தகர்க்கப்பட்டன. போர்டோவின் மலைக் குகைகள் பாதி அழிந்தன. ஆனால் இஸ்பஹானிலுள்ள ஆழமான சுரங்கங்கள் இன்னும் முழுவதும் அழியவில்லை என்றாலும், சென்ட்ரிஃப்யூஜ்கள் பல நின்று விட்டன.

உலகம் சொல்கிறது: “இரண்டு ஆண்டுகள் பின்னடைவு.” ஆனால் ஆஷிக்குக்கு தெரியும்—அங்கே இன்னும் சில இயந்திரங்கள் மெதுவாக சுழல்கின்றன. அவை நிற்கவில்லை; ஆனால் காத்திருக்கின்றன.

அவன் விமான நிலையத்தில் இறங்கினான். காற்று குளிர்ச்சியாக இருந்தது. அவன் தன் பையைத் தூக்கி, ஒரு டாக்ஸியில் ஏறினான். “பழைய இடத்துக்கு" என்றான்.

நகரத்தின் வெளியே, ஒரு சிறிய வீடு. வாசலில் நஷீஹா நின்றிருந்தாள். அவள் முகத்தில் கோடுகள் அதிகமாகி இருந்தன. கண்களில் அழுத தடயங்கள். ஆனால் அவனைக் கண்டதும்... அவள் சிரித்தாள். அதே சிரிப்பு. பாலைவன சூரியனைப் போல...

அவன் அருகில் சென்றான். அவள் கைகளைப் பிடித்தான். அவை நடுங்கின.

“நஷீஹா... நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன்.”

அவள் கண்ணீர் வழிய, சொன்னாள், “ஆனால் நீ இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறாய். அந்த ஆழத்தில்.”

அவன் தலையசைத்தான்.

"ஆமாம்... ஆனால் இப்போது... நான் அதை விட்டு வெளியே வரப் போகிறேன். அந்த சென்ட்ரிஃப்யூஜ்கள் சுழல்வது நின்றால்... அல்லது நான் நிறுத்தினால்... நாம் இருவரும் சுதந்திரமாக இருப்போம்.”

அவளது கரங்கள் அவனது கரங்களை இறுக்கின.

“அது உன் கையில் இல்லை என்று நான் அறிவேன். ஆனால் நீ முயற்சி செய். எனக்காக....நமக்காக.”

அன்றிரவு, அவர்கள் வீட்டு மாடியில் அமர்ந்தனர். வானத்தில் நட்சத்திரங்கள்; கீழே... வெகு தொலைவில்...பாலைவனத்தின் அசைவுகள்!

ஆசிக் சொன்னான், “ஒரு நாள், அந்த மணல் மேடுகளுக்குக் கீழே உள்ள உலகம் அமைதியாக இருக்கும். அப்போது நாம்... ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்வோம்.”

நஷீஹா பதிலளித்தாள்,

“அது வரை... நாம் இங்கே இருப்போம். உயிரோடு...ஒன்றாக!”

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில், இன்னும் நம்பிக்கை இருந்தது; அது போதும்!

(யாவும் கற்பனை)

செம்மைத்துளியான்.