அண்ணலே! எங்கள் ஆருயிரே யாரசூலுல்லாஹ்

காதல் என்பது சில நேரங்களில் இபாதத்தாகவும் (வணக்கம்), சில நேரங்களில் குர்பானியாகவும் (தியாகம்), சில நேரங்களில் உடைந்த இதயத்தின் கடைசி நம்பிக்கையாகவும் இருக்கிறது. நாம் கர்பலாவில் காதலைக் கண்டோம்; ஹஜ்ரத் பிலால் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் பாங்கொலியில் காதலைக் கேட்டோம்; ஹஜ்ரத் உவைஸ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் தூரமான ஏக்கங்களில் காதலை அடையாளம் கண்டோம். ஆலியா அவர்களின் சுவாசங்களில் காதலை வாழ்ந்தோம். ஒவ்வொரு அணுவிலும், ஒவ்வொரு மரத்திலும், படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றிலும் முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் பெயரைக் கேட்டதும் கண்ணீருடனும் மரியாதையுடனும் அழுவதைக் கண்டோம்.

ஆனால் இன்று, நம்மைப் போன்ற பாவிகளின் காதலைப் பற்றிப் பேசுவோம். நான் முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களை நேசிக்கிறேன், எனது காதல் முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள். யாரும் செய்ய முடியாததை எமது தலைவர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) செய்துள்ளார்கள்; கீழே விழுந்தவர்களையும் தன் பக்கத்தில் சேர்த்துக் கொண்டார்கள்.

நான் ஒரு பாவியாக இருந்தாலும் எனது பெயர் அழைக்கப்படுமா? அவர்களை அழைத்த எவரும் வெறுங்கையுடன் திரும்புவதில்லை. எனது செயல்கள் பலவீனமாக இருந்தாலும், அவர்களின் வாசல் எனக்கு மூடப்படுமா? அழுதுகொண்டு வந்த எவரும் பாக்கியம் அற்றவர்களாகத் திரும்பியதில்லை.

கல் நெஞ்சம் கொண்டவர்கள் உருகமாட்டார்கள் என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால், முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் மிம்பரின் மீது ஏறி நின்றபோது, பழைய பேரீச்ச மரத் துண்டு அவர்களைப் பிரிந்த வேதனையில் ஒரு குழந்தையைப் போல தேம்பித் தேம்பி அழுதது. காய்ந்த கட்டைகூட அவர்களின் பிரிவில் அழும் இதுபோன்றதொரு அன்பை இவ்வுலகம் கண்டதில்லை. எமது தலைவர் அவர்கள் இறங்கி வந்து அந்த மரக்கட்டையைத் தனது நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் என்ற பெயரைக் கேட்டால் கல்லும் அழ முடியுமா? ஓர் அணுவிலும் கண்ணீர் வருமா? உடைந்தவை மீண்டும் இணையுமா? ஆம், அவர்களின் வாசலுக்கு வந்த எவரும் மீண்டும் வாழ்வைப் பெறலாம்.

ஒரு கிராமவாசி பயந்து கொண்டே வந்து கேட்டார்: "யா ரசூலுல்லாஹ்! மறுமை எப்போது வரும்?" பெருமானார் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள், "அதற்காக நீ என்ன தயாரிப்பு செய்துள்ளாய்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "என்னிடம் அதிகமான நற்செயல்கள் இல்லை, ஆனால் அல்லாஹ்விடமும் அவனது தூதரிடமும் எனக்கு அன்பு உண்டு" என்றார். எனது தொழுகை பூரணமானதல்ல, எனது வணக்கங்களும் முழுமையானவை அல்ல, உமது அடிமைத்தனமே எனது வாழ்க்கை என்று அவர் கூறினார். அதற்கு அண்ணலார் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள், "நீ யாரை நேசிக்கிறாயோ அவர்களுடனேயே மறுமையில் இருப்பாய்" என்று கூறினார்கள்.

எனது காதல் பலவீனமானதாக இருக்கலாம், ஆனால் நம்பிக்கை உண்மையானது. எனது கைகள் வெறுமையாக இருக்கலாம், ஆனால் நாவில் இருப்பது உமது பெயர். நான் எப்படியிருந்தாலும் நான் உம்முடையவன் மட்டுமே.

அந்த நாள் வரும், அன்று ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் 'எனக்கு என்ன நடக்குமோ' (நப்ஸீ நப்ஸீ) என்று தவிக்கும். எல்லா நபிமார்களும் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) 'யா ரப், இன்று என்னை மட்டும் காப்பாற்று' என்று கூறுவார்கள். ஆனால் ஒரே ஒரு புனிதமான ஆளுமை மட்டும் அர்ஷுக்குக் கீழே ஸஜ்தாவில் விழுவார்கள். மஹ்ஷர் மைதானத்தில் சூரியன் தலைக்கு மேலே இருக்கும்போது, அனைவரும் அச்சத்தில் நடுங்குவார்கள். அப்போது தனது உம்மத்திற்காகக் குரல் கொடுப்பவர் யார்? "எனது உம்மத்தைக் காப்பாற்றுங்கள், எனது இரட்சகனே!" என்று 'உம்மத்தீ உம்மத்தீ' எனப் பிரார்த்திப்பார்கள்.

அவர்கள் இன்றும் அப்படியே இருக்கிறார்கள், நாளையும் அப்படியே இருப்பார்கள். யாருமே உனக்குத் துணையில்லாத அந்த நேரத்தில், போர்வை போர்த்திய அந்த வள்ளல் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) உனக்காக வருவார்கள்.

அல்லாஹ் நம் அனைவரையும் முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் அன்பில் உறுதிப்படுத்தி வைப்பானாக! மறுமை நாளில் அண்ணலார் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் பரிந்துரையை (ஷபாஅத்) நம் அனைவருக்கும் வழங்குவானாக! ஆமீன்.

(தொடரும்)