(நகைச்சுவைச் சிறுகதை)
கிராமத்தில் கந்தசாமி என்ற ஒருவர் இருந்தார். அவர் தன்னை பெரிய புத்திசாலி என்று நினைப்பார். ஆனால் ஊர் மக்களுக்கு மட்டும் அவர் "கந்தசாமி காமெடி" என்ற பெயரில்தான் பிரபலம்.
ஒருநாள் இரவு அவர் வீட்டின் வாசலில் நின்று கொண்டு மனைவி மீனாட்சியிடம் பெருமையாகச் சொன்னார்.
"இந்த ஊர்ல யாரும் என்னை ஏமாத்த முடியாது!"
மீனாட்சி அமைதியாகச் சொன்னாள்.
"அதுக்காக ஊரே காத்திருக்குதே..."
"என்ன?"
"ஒன்னுமில்லை. போய் தூங்குங்க."
அந்த இரவு கந்தசாமிக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
ஏனென்றால் அடுத்த வீட்டுக்காரர் ராமு புதிய டிவி வாங்கியிருந்தார்.
"எப்படி அவனுக்கு மட்டும் எல்லாம் நல்லா நடக்குது?" என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அப்போது வெளியே சத்தம் கேட்டது.
"டக்... டக்..."
கந்தசாமி ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்தார்.
ஒரு கருப்பு உருவம் சுவரைத் தாண்டிக் குதித்தது!
"அய்யய்யோ! திருடன்!" என்று அவர் கிசுகிசுத்தார்.
உடனே மனைவியை எழுப்பினார்.
"மீனாட்சி! எழுந்திரு! திருடன் வந்துட்டான்!"
மீனாட்சி தூக்கக் கலக்கத்தில் கேட்டாள்.
"எங்கே?"
"ராமு வீட்டுக்குள்ள!"
"அப்போ நமக்கு என்ன?"
"அடப்பாவியே! ஊருக்கு உதவணுமே!"
கந்தசாமி உடனே ஒரு குச்சியை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே ஓடினார்.
ஆனால் திருடனைப் பிடிக்க நேராகப் போகாமல், முதலில் தேநீர் கடை முன் நின்று கொண்டிருந்த மூன்று பேரை அழைத்தார்.
"வாங்க! திருடன்!"
அடுத்த நிமிடம் பத்து பேர் சேர்ந்துவிட்டார்கள்.
ஐந்து நிமிடத்தில் இருபது பேர்.
பத்து நிமிடத்தில் ஊரே திரண்டுவிட்டது.
திருடன் இன்னும் ராமு வீட்டுக்குள் இருந்தான்.
வெளியே வந்தால் மாட்டிக்கொள்வான்.
உள்ளே இருந்தவன் பயந்து போனான்.
வெளியே இருந்த கந்தசாமி வீரமாகக் கத்தினார்.
"பயப்படாதீங்க! நான் இருக்கேன்!"
கூட்டத்தில் ஒருவர் கேட்டார்.
"அப்போ உள்ளே போய் பிடிங்க!"
கந்தசாமி இருமினார்.
"அது... நான் வெளியிலிருந்து கட்டுப்படுத்துறேன்."
அப்போது போலீஸ் வந்தது.
ஒரு காவலர் கேட்டார்.
"யார் முதல்ல திருடனை பார்த்தது?"
கந்தசாமி மார்பை நிமிர்த்தினார்.
"நான் தான்!"
"நீங்கதான் உள்ளே போய் அடையாளம் காட்டணும்."
அந்த நிமிடம் அவரது முகம் பப்படம் போல சுருங்கியது.
போலீசார் அவரை முன்னால் நிறுத்தி வீட்டுக்குள் அனுப்பினார்கள்.
கந்தசாமி நடுங்கிக் கொண்டே உள்ளே சென்றார்.
அங்கிருந்த திருடன் அவரைப் பார்த்ததும் இன்னும் பயந்துவிட்டான்.
ஏனென்றால் கந்தசாமி கையில் பெரிய குச்சி.
ஆனால் உண்மையில் குச்சியை விட அதிகமாக நடுங்கியது கந்தசாமிதான்!
அப்போது திடீரென்று மின்சாரம் போய்விட்டது.
இருட்டு.
அடுத்த நொடி...
"அய்யோ!" என்று ஒரு அலறல்.
"பிடிங்க!"
"விடாதீங்க!"
"எங்கே?"
"இங்கே!"
விளக்கு வந்ததும் எல்லோரும் பார்த்தார்கள்.
திருடன் அமைதியாக ஒரு மூலையில் நின்றிருந்தான்.
ஆனால் கந்தசாமி மட்டும்...
வீட்டிலிருந்த பெரிய தூணை கட்டிப் பிடித்து கொண்டிருந்தார்!
"என்ன பண்ணுறீங்க?" என்று போலீஸ் கேட்டார்.
கந்தசாமி மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு சொன்னார்.
"திருடனை பிடிச்சுட்டேன் என்று நினைச்சேன்..."
ஊரே சிரித்தது.
திருடன் கூட சிரித்தான்.
ஒரு நிமிடம் கழித்து சொன்னான்.
"சார்... நான் தப்பிச்சு ஓடலாம்னு நினைச்சேன். ஆனா உங்களைப் பார்த்து சிரிச்சுட்டே நின்னுட்டேன்!"
அடுத்த நாள் காலை...
தேநீர் கடையில் அனைவரும் அந்தக் கதையைப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ராமு சிரித்துக் கொண்டு கேட்டான்.
"கந்தசாமி, திருடன் எப்படி இருந்தான்?"
கந்தசாமி காப்பியைக் குடித்துக் கொண்டு பெருமையாகச் சொன்னார்:
"அவன் எப்படி இருந்தான்னு தெரியல..."
"ஏன்?"
"இருட்டுல நான் தூணை பிடிச்சிருந்தேன்... அவன் என்னைப் பார்த்து சிரிச்சுட்டிருந்தான்!"
அதிலிருந்து கந்தசாமிக்கு ஊரில் ஒரு புதிய பெயர் வந்தது.
"திருடனை விட தூணைப்
பிடித்த வீரர்!"
(முற்றும்)
கட்டுரைகள் | Ai SONGS |
Email;vettai007@yahoo.com
1 Comments
😁😁 நல்லாத்தான் இருக்கு வேட்டையில் படிக்கும் போது
ReplyDelete